نمی‌دانم دقیقا چه زمانی اسامی برندگان پولتزر امسال اعلام شده، اما نگاهی مختصر به لیست برندگان در قسمت روزنامه‌نگاری نشان می دهد که روزنامه واشنگتن پست توانسته با کسب 6 جایزه گوی سبقت را از روزنامه‌های دیگری مثل نیویورک تایمز -که فقط دو جایزه را از آن خود کرده- ببرد.

شاید صحبت از قسمت برندگان قسمت عکاسی پولتزر به سبب عینی‌تر و ملموس‌تر بودن، برای ما جالب‌تر باشد.

برنده عکاسی خبری پولتزر: ادریس لطیف از خبرگزاری رویترز به خاطر عکس بی‌نظیری که از عکاس ژاپنی کشته شده در جریان خشونت‌های میانمار گرفته بود، بنده پولیتزر در قسمت عکاسی خبری شده است:

روی عکس کلیک کنید

در مورد داستان گرفته شدن این عکس، قبلا در این وبلاگ نوشته بودم و در اینجا یک بار دیگر داستان را تکرار می‌کنم:

کنجی ناگایا که یک فتوژورنالیست ژاپنی بود ، در جریان ناآرامی‌های برمه 27 سپتامبر سال گذشته با شلیک مستقیم گلوله پلیس کشته شد. در حالی که ناگایا ، زخمی بر روی زمین افتاده بود همچنان به گرفتن عکس ادامه می‌داد تا اینکه با شلیک یک گلوله کشته شد. ویدئویی که یکی از خبرگزاری‌های ژاپن منتشر کرد ، نشان داد که بر خلاف ادعای پلیس برمه ، وی به صورت اتفاقی به وسیله یک گلوله سرگردان کشته نشده است.

ادریس لطیف، عکاس 35 ساله‌ای است که در پاکستان متولد شد، و قبل از اینکه در سال 1980 همراه خانواده‌اش به تگزاس مهاجرت کند، در عربستان زندگی می‌کرد. او از سال 93 تا 96 قبل از اینکه به خبرگزاری رویترز بپوندد، برای هوستون پست کار می‌کرد.

او در سال 99 از دانشگاه هوستون با مدرک لیسانس هنر در روزنامه‌نگاری فارغ‌التحصیل شده است.

برنده پولیتزر در قسمت عکاسی داستانی feature: در این قسمت پرستون گاناوی Preston Gannaway از کنکورد مانیتور به جهت روایت صمیمانه کنار آمدن اعضای یک خانواده به بیماری مهلک مادر، برنده اعلام شده است.

پرستون گاناوی

عکس‌های گاناوی بسیار تأثیرگذار هستند، او با زبان عکس داستان دست و پنجه نرم کردن یک مادر 44 ساله را با کلانژیوکارسینوما (سرطان مجاری صفراوی) به تصویر کشیده است. این مادر، کارولین نام داشت و 3 فرزند 14، 12 و 4 ساله داشت.

عکسی که دقایقی بعد از مرگ کارولین گرفته شده است

شما می توانید در اینجا داستان جدال کارولین را با بیماری‌اش بخوانید و در اینجا کل عکس‌های او را از کارولین و خانواده‌اش ببینید.

تصاویر شاهکار و تاثربرانگیزی بود. منطق برخورد با مرگ، گویا خیلی برایشان جاافتاده تر از فرهنگ ماست.

نظر سینا April 16, 2008 08:32 AM

كم مونده بزنم زير گريه...

نظر ايدا April 16, 2008 09:55 AM

چقدر وحشتناک........................ اما بدبختی اینه که دومی رو با پیشرفت پزشکی متوقف کرد اما حماقت ادمها حد و حصر و پایانی نداره

نظر مژده April 16, 2008 11:45 AM

سلام آقاي مجيدي عزيز!
فقط تا پايان 31 فروردين ماه فرصت داريد تا به فرزند ايران در انتخاب برترين وبلاگ محيط زيست در سال 86 كمك كنيد. اين دومين دوره برگزاري مسابقه سبز وبلاگستان فارسي است.
هموطن عزيز و وبلاگ‌نويس: اگر براي شما هم ارتقاي فرهنگ محيط زيست ايرانيان اهميت دارد و به حفظ زيبايي‌هاي طبيعت كشور عزيزمان علاقه‌مند هستيد، خواهش مي كنم در اين نظرسنجي شركت فرماييد و ضمن آشنايي با 31 وبلاگ برتر، به يكي از آنها كه بيشتر مي‌پسنديد، راي دهيد. پيشاپيش از وقتي كه مي‌نهيد و به رونق مسابقه سبز ما مي‌افزاييد، صميمانه سپاسگزاري مي‌كنم.

http://zadgahamiran.blogfa.com/page/nazar86.aspx

نظر احمد محرابي - فرزند ايران April 16, 2008 08:13 PM

خیلی سخته بدون مادر.....دارم از بغض خفه میشم.

نظر ... April 16, 2008 08:33 PM

تصویر مربوط به عکاس ژاپنی واقعاً حقشو داشت که انتخاب بشه. بدون اینکه هیچ کلمه ای بر زبان کسی جاری بشه، حکایت دردناکی به قلب بیننده راه پیدا میکنه!

نظر رئیسی April 16, 2008 10:30 PM

خیلی عاااااااااااااااالی بود.مرسی

نظر A. April 16, 2008 10:42 PM

خيلي عالي بود
ممنون از اطلاعات خوبي كه ارائه مي‌كني

نظر احمد زاهدي April 17, 2008 01:19 AM

خیلی زیبا بود تحت تاثیر قرار گرفتم....آیا مرگ پایان زندگی است؟

نظر رضا April 17, 2008 03:47 PM

نظر شما درباره این نوشته

نام شما

آدرس پست الکترونیک

آدرس وبلاگ یا سایت

مرا به یاد داشته باش بلهنه

متن کامنت