دیسکسیون آئورت (پاره شدن آئورت) چیست؟ علل، تشخیص و درمان

علت های دیسکسیون آئورت

  • نکروز کیستیک بخش میانی دیواره آئورت ممکن است باعث پارگی و انتیمای آئورت شده و در نتیجه لایه‌های دیوارهٔ آئورت از هم جدا شوند.
  • فاکتورهای مستعدکننده عبارتند از، فشارخون بالا، ایتروژنیک، آترواسکلروز، سندرم مارفان، جنس مذکر، حاملگی (سه ماهه سوم)، تروما، کوارکتاسیون آئورت.
  • نوع A عبارت است از دیسکسیون آئورت صعودی +/- آئورت عرضی یا نزولی
  • نوع B فقط آئورت نزولی را شامل می‌شود.
  • ممکن است دیسکسیون، آئورت شکمی (انسداد شریان کلیوی یا مزانتریک) و عروق کرونر (MI) را نیز درگیر کند.

تشخیص افتراقی دیسکسیون آئورت

  • MI حاد
  • پریکاردیت
  • آمبولی ریوی
  • پنوموتوراکس
  • کوارکتاسیون آئورت
  • آنوریسم آئورت پاره شده
  • کوستوکندریت
  • GERD
  • اسپاسم یا پارگی مری
  • استرس/ اضطراب
  • تنگی آئورت
  • عوال ایجادکننده پلورزی
  • پانکراتیت
  • کولیک صفراوی
  • زونا
  • تروما
  • بدخیمی‌های متاستازدهنده

اپیدمیولوژی دیسکسیون آئورت

  • ۸۰ تا ۹۰% بیماران بالای ۶۰ سال سن دارند.
  • مردان خیلی بیشتر از زنان مبتلا می‌شوند

علایم و نشانه‌های دیسکسیون آئورت

  • دیسکسیون حاد اغلب با شروع ناگهانی درد شدید در پشت یا قفسه سینه همراه است.
  • ممکن است با تهوع، تعریق، تنگی نفس یا علایم عصبی (سنکوپ، پارستزی) همراه باشد.
  • افزایش فشار خون یا افت فشار (درصورت تامپوناد یا خونریزی)
  • دیسکسیون پروگزیمال: افت نبض و فشار خون اندام فوقانی، نارسایی آئورت، تامپوناد، افت فشار خون، سنکوپ، CHF، MI حاد.
  • دیسکسیون دیستال: افت نبض و فشارخون اندام تحتانی، الیگوری، ایسکمی مزانتر.

دیسکسیون آئورت

تشخیص دیسکسیون آئورت

  • بالینی: فقدان/ نامساوی بودن نبض‌های محیطی/فشارخون
  • CXR: در بیش از ۹۰% موارد تغییرات مربوط به دیسکسیون آئورت را نشان می‌دهد.
  • مدیاستن پهن، افیوژن پلور و کاردیومگالی (افیوژن پریکارد)
  • EKG: رد MI؛ در صورتی که EKG نشان‌دهندهٔ یک سندرم حاد کرونری باشد نمی‌توان دیسکسیون آئورت را رد کرد. زیرا ممکن است عروق کرونری را درگیر کرده باشد.
  • TTE: به منظور ارزیابی افیوژن پریکارد، نارسایی دریچه آئورت، دیسکسیون احتمالی آئورت از TEE استفاده می‌شوند.
  • TEE: حساسیت و ویژگی بیشتر از TTE: نمی‌تواند قوس آئورت پروگزیمال را خوب ببیند.
  • CT می‌تواند تمام آئورت و پریکارد را بررسی می‌کند ولی برای بیماران ناپایدار مناسب نیست، MRI نقش محدودی دارد.

درمان دیسکسیون آئورت

  • درمان شرایط زمینه‌ای- مخصوصاً فشارخون بالا
  • دیسکسیون حاد نوع A نیازمند جراحی اورژانس است.
  • دیسکسیون نوع B تنها نیازمند درمان دارویی است مگر موارد عارضه دار با ایسکمی عضو، محدودیت در عملکرد کلیه یا پارگی آئورت.
  • درمان دارویی با داروهای ضد فشار خون (نیتراتها، بتابلوکرها) با هدف کاهش فشارخون و قابلیت انقباض میوکارد انجام می‌شود.
  • عدم جبران قلبی حاد نیازمند درمان حمایتی شامل استراحت، بتابلوکرها جهت حفظ فشار سیستولی در کمتر از mmHg 120 و جراحی در صورت نیاز است.

پیش آگهی/ سیر بالینی دیسکسیون آئورت

  • دیسکسیون نوع A: در ماه اول در صورتی که درمان غیرجراحی انجام شود ۶۰% مرگ و میر وجود دارد. در جراحی‌های انتخابی مرگ و میر کمتر از ۱۰% است.
  • دیسکسیون نوع B: بدون جراحی در طول یکماه مرگ و میر کمتر از ۱۰% دارد.
  • عوارض بعد از عمل (۵-۱۰%): پاراپلژی، MI، نارسایی کلیه، ایسکمی فرانتریک، ناتوانی جنسی.

دیدگاه خود را با ما اشتراک بگذارید:

ایمیل شما نزد ما محفوظ است و از آن تنها برای پاسخگویی احتمالی استفاده می‌شود و در سایت درج نخواهد شد.
نوشتن نام و ایمیل ضروری است. اما لازم نیست که کادر نشانی وب‌سایت پر شود.
لطفا تنها در مورد همین نوشته اظهار نظر بفرمایید و اگر درخواست و فرمایش دیگری دارید، از طریق فرم تماس مطرح کنید.