فیلم آن سوی ابرها – Beyond the Clouds (1995)

فرانسه، ایتالیا و آلمان (استفان چالگادیف، آرلت دانی و فیلیپ کارکاسون).

کارگردان:  میکل آنجلو آنتونیونی.

فیلمنامه:  ویم وندرس، تونینو گوئرا و آنتونیونی بر مبنای کتابی نوشته آنتونیونی.

فیلمبرداری:  الفیو کونتینی و روبی مولر. م


خرید کتاب با ۱۵٪ تخفیف(همه کتاب‌ها)

وسیقی متن: لوچو دالا، لوران پوتیگران، وان موریسن و یوتو.

بازیگران:  جان مالکوویچ، ونسان پرز، سوفی مارسو، ایرنه ژاکوب، پیتر ولر، فانی آردان، کیم روسی استوارت، اینس ساستر، کیارا کازلی، ژان رنو، ژان مورو و مارچلو ماسترویانی.

رنگی، ۱۱۵ دقیقه.

کارگردانی (مالکوویچ) تلاش می‌کند برای ساختن فیلم بعدی خود برنامه ریزی کند. او چندین داستان درباره زنان و مردانی که آنان را دوست دارد در نظر گرفته است. «سیلوانو» (استوارت) با «کارمن» (ساستر) آشنا می‌شود و بلافاصله با او قرار ملاقات می‌گذارد، اما با وجود کششی که به او دارد، نمی‌تواند احساس واقعی خود را نسبت او بیان کند. کارگردان در خیابان زنی را (مارسو) به طور جدی تعقیب می‌کند اما وقتی با او دیدار می‌کند، با همه کششی که نسبت به هم احساس می‌کنند، نمی‌توانند رابطه ای را شکل دهند. «روبرتو» (ولر) و همسرش، «پاتریشا» (آردان) باید با خشم شان در مورد بی وفایی شان به یکدیگر و مشکل دل باخته های شان، «اولگا، (کازلی) و «کارلو» (رنو) کنار بیایند؛ و «نیکولو» (پرز) در همان نظر اول دل باخته زن جوانی (ژاکوب) شده، در حالی که نمی‌داند او می‌خواهد راهبه شود…

 آنتونیونی در آن سوی ابرها به روال بهترین فیلم هایش استادانه به جست و جوی معنای روابط انسانی می‌پردازد. فیلم مرکب از چهار داستان با موضوع برخوردهای تصادفی است که می‌تواند به عشق بینجامد. تأثیرگذارترین داستان ها اپیزودهای اول و آخر هستند. به نظر نمی آید که فیلم ساخته کارگردانی هشتاد و سه ساله است که سکته ای فلج کننده را پشت سر گذاشته است. همسر آنتونیونی حرف های کارگردان را که دچار مشکل تکلم بود، به بازیگران و گروه فیلم سازی می‌رساند و او با همکاری وندرس (که در عنوان بندی، سازنده مقدمه و مؤخره فیلم معرفی شده است فیلمی متفکرانه، غم انگیز و حتی گاهی بازیگوشانه ارائه می‌دهد. فیلم مملو از امضاهای بصری آنتونیونی، به خصوص در استفاده از درها و پنجره ها در حکم قاب‌هایی درون قاب فیلم است. آن سوی ابرها صحنه ای زیبا با حضور ماسترویانی و مورو دارد که جاندار تر از صحنه ای است که سی سال پیش از این در شب آنتونیونی بازی کردند. بالاخره در صحنه ای که احتمالا وندرس کارگردانی کرده ولی مشخصا تحت تأثیر آنتونیونی است، دوربین حرکت رو به بالایی بر دیوار هتل انجام می دهد و به چهار اتاق می‌نگرد. مالکوویچ در فیلم، بدل خود آنتونیونی است. او و مارسو در اپیزود دوم زوج جذابی را تشکیل می‌دهند. به نظر می‌رسد که ولر و آردان در نقش زوج بورژوای ناراضی چندان متقاعد کننده نیستند، در عوض صحنه‌های مشترک آردان و رنو فوق العاده است.

دیدگاه خود را با ما اشتراک بگذارید:

ایمیل شما نزد ما محفوظ است و از آن تنها برای پاسخگویی احتمالی استفاده می‌شود و در سایت درج نخواهد شد.
نوشتن نام و ایمیل ضروری است. اما لازم نیست که کادر نشانی وب‌سایت پر شود.
لطفا تنها در مورد همین نوشته اظهار نظر بفرمایید و اگر درخواست و فرمایش دیگری دارید، از طریق فرم تماس مطرح کنید.