فیلم این گروهِ خشن – داستان کلی ، تحلیل ، نقد و بررسی – The Wild Bunch 1969

فیلم این گروهِ خشن

ما همه آرزو داریم که دوباره کودک باشیم، حتی بدترین‌هایمان، شاید بدترین‌ها بیشتر از همه این آرزو را دارند.

در صحنهٔ آغازین این گروهِ خشن، گروه از کنار تعدادی بچه که با هیجان در حال بازی هستند می‌گذرند و داخل شهر می‌شوند. بچه‌ها چند عقرب را به دام انداخته‌اند و تماشا می‌کنند که چطور مورچه‌ها، عقرب‌ها را عذاب می‌دهند. پایک (ویلیام هولدِن) (William Holden) نگاه کوتاهی به یکی از بچه‌ها می‌اندازد. بعدا در فیلم، شورشیان مکزیکی یکی از اعضای گروه به نام انجل را دستگیر می‌کنند و در پشت یکی از اولین خودروهایی که هیچ‌کس آن را تابه‌حال آنجا ندیده بود، می‌بندند و دور میدان می‌کشند. کودکان می‌خندند و دنبال ماشین می‌دوند. نزدیک به پایان فیلم، پایک از کودک خردسالی که اسلحه کشیده است تیر می‌خورد.

پیام داستان در اینجا دقیق نیست، زیرا در آن زمان، سَم پکین‌پا (Sam Peckinpah) یک کارگردان چیره‌دست نبود و تصاویر آشکار را به نکات ظریف ترجیح می‌داد. آن صحنه‌ها به معنای انتقال خشونت از حرفه‌ای‌های کهنه‌کار مثل پایک و گروهش که همیشه از روی دستور کاری را انجام می‌دهند، به نسل جدیدی است که یاد گرفته است بیشتر به شکل غیرشخصی، مانند یک بازی و با ماشین‌آلات آدم بکشد.

زمان فیلم، سال ۱۹۱۳ است؛ در آستانهٔ جنگ اول جهانی. یکی از افراد گروه می‌گوید: «ما باید به چیزی فراتر از تفنگ‌هایمان فکر کنیم. آینده دارد به‌سرعت نزدیک می‌شود.» و دیگری، درحالی‌که به خودروی مدرن نگاه می‌کند، می‌گوید: «آن‌ها می‌گویند قرار است از این اسلحه‌ها در جنگ استفاده کنند.» جنگ در چارچوب شخصی که او به آن اشاره می‌کند، معنایی ندارد؛ او از وفاداری خود به گروهش آگاه است و احساس می‌کند دورهٔ او به پایان رسیده.


خرید کتاب با ۱۵٪ تخفیف(همه کتاب‌ها)

۱۴۴ دقیقه از فیلم اصلی در نسخهٔ ویدئویی این گروه خشن موجود است. این نسخه شامل صحنه‌هایی می‌شود که به‌درستی در اکران جهانی فیلم در سال ۱۹۶۹ دیده نشدند. بیشتر این صحنه‌ها شامل جزئیات زندگی قبلی پایک می‌شود، نظیر گناهش در خیانت به تورنتون (رابرت رایان (Robert Ryan)) که زمانی عضو گروه بوده ولی اکنون دسته‌ای از تعقیب‌کنندگان اجیرشده را که به دنبال تبه‌کاران می‌گردند، راهنمایی می‌کند. با وجود آن‌ها، انگیزهٔ پایک بیشتر می‌شود: او راجع به خود و نقشی که در گروه بر عهده دارد نامطمئن است.

من نسخهٔ اصلی را در اکران جهانی ۱۹۶۹ دیدم که در آن زمان شرکت برادران وارنر پنج‌تا از فیلم‌های جدید خود را در باهاماس (Bahamas)، برای ۴۵۰ منتقد و گزارشگر نمایش داد. برای فیلمی که تبدیل به جدال‌برانگیزترین اثر آن دوره شده بود، زمان مناسبی برای جشن گرفتن نبود – فیلم مثل داستان عامیانه، به میزان مساوی، مورد ستایش و اعتراض قرار گرفت. در صبحِ بعد از اکران عمومی، در یک گردهمایی مطبوعاتی، هولدن و پکین‌پا خود را پشت عینک‌های آفتابی و ابروهای درهم‌رفته مخفی کردند؛ شایع است که هولدن هنگامی‌که فیلم را دید، جا خورد. بعد از این‌که یک گزارشگر از مجلهٔ ریدرز دایجست (Reader’s Digest) بلند شد و پرسید: «اصلا چرا این فیلم ساخته شد؟» من بلند شدم و فیلم را یک شاهکار نامیدم؛ من آن موقع و همین‌طور حالا احساس می‌کنم که این گروه خشن یکی از بزرگ‌ترین فیلم‌های تعیین‌کنندهٔ سینمای مدرن است.

اما سال‌ها است که هیچ‌کس نسخهٔ ۱۴۴ دقیقه‌ای آن را ندیده است. آن صحنه‌ها قطع شدند، نه به دلیل خشونت (تنها صحنه‌های آرام حذف شدند)، بلکه به این دلیل است که فیلم برای سه بار اکران در روز، بسیار طولانی بود. فیلم موفق بود، ولی تنها از زاویهٔ خشونت‌های بیمارگونه به آن نگاه شد؛ نسخهٔ بریده نشده را ببینید و آن‌وقت ایدهٔ بهتری از این‌که پکین‌پا چه چیزی را به پیش می‌برد، به دست می‌آورید.

فیلم در وهلهٔ اول، راجع به مردان پیر و فرسوده است. هولدن و رفقای خود (ارنست بورگنین (Ernest Borgnine)، اُتس (Warren Qates)، ادموند اُ. برایان (Edmond Q’brien)، بن جانسون (Ben Johnson) و رابرت رایانِ (Robert Ryan) فوق‌العاده)، پرچین و چروک و خسته به نظر می‌رسند. آن‌ها سال‌ها زندگی خود را با جرم گذرانده‌اند.

اکنون رایان به استخدام قانون درآمده و تنها خطر برای او این است که اگر گروه پایک را دستگیر نکند، دوباره به زندان بازمی‌گردد. مردانی که یک سرمایه‌دار خط راه‌آهن آن‌ها را برای او پیدا کرده، حیله‌گر و غیرقابل‌اعتماد هستند؛ آن‌ها درکی از دستورالعمل در گروه ندارند.

فیلم این گروهِ خشن

و دستورالعمل چیست؟ چندان خوش‌آیند نیست. دستورالعمل می‌گوید در هر حالی کنار دوست خود بایست از بانک‌ها، راه‌آهن‌ها و هر جایی که پول در آنجا است دزدی کن و تا موقعی که تیراندازی به افراد غیرمسلح غیرضروری به نظر می‌رسد بهترین کار این است که کسی وارد درگیری نشود.

در دو صحنهٔ خشن و بسیار عالی فیلم، تعداد زیادی افراد غیرمسلح وجود دارند که یکی از صحنه‌ها در ابتدای فیلم و در جریان یک دزدی ناموفق است و دیگری در پایان فیلم رخ می‌دهد؛ پایک به جسد انجل نگاه می‌کند که به دور میدان کشیده شده است و می‌گوید: «خدایا، از دیدن این صحنه متنفرم»، بعد می‌گوید: «بیایید برویم.» و همه می‌دانند منظور او چیست، آن‌ها بیرون می‌روند و نمایشِ نهایی مرگبار را با شورشیانی که مسلح به اسلحه‌های سنگین هستند به راه می‌اندازند. در هر دو سکانس مردم عادی زیادی کشته می‌شوند (یکی از افراد گروه تکه‌ای از لباس زنی را که به چکمه‌اش چسبیده است جدا می‌کند) ولی صحنهٔ پراحساسی هم وجود دارد که در آن پایک به زنی که یک نوزاد شیرخواره در بغل دارد مقداری سکه طلا می‌دهد و از آنجا خارج می‌شود تا آمادهٔ مرگ شود.

در بین سکانس‌های پرحادثه (از جمله صحنهٔ مشهوری که پل در زیر سربازهای سواره‌نظام منفجر می‌شود)، اوقاتی وجود دارند که در آن‌ها شاهد رفاقت مردانه‌ای بین اعضای گروه هستیم و این رفاقت و نزدیکیِ بین مردان، در بیشتر فیلم‌های پکین‌پا دیده می‌شود. لحظات آرام، با نور آتش و آهنگ‌های غمگین گیتار و زنان شرمسار، مثل آرزوهایی هستند که جایی در دنیای واقعی ندارند. این فیلم، اثری نیست که امروز نظیر آن ساخته شود، ولی فیلمی است که مجموعه‌ای از غم و ارزش‌های پوچ را به شکلی شاعرانه بیان می‌کند.

جریان زیرین تمام زدوخوردها در این گروه خشن کاملا بی‌معنی است. ابتدا با زدن بانک، تنها یک کیسه از واشرهای آهنی نصیبشان می‌شود – «تمام آن‌ها فقط یک دلار قیمت دارند.» دزدی از قطار به‌خوبی برنامه‌ریزی شده است، ولی گروه نمی‌تواند پول‌های خود را نگه دارد. در پایان، بعد از آن‌همه وحشیگری و خونریزی، وقتی‌که رابرت رایان کنار دروازهٔ محوطه می‌نشیند و فقط فکر می‌کند، یک نتیجه‌گیری وجود دارد: گروهی جدید در حال شکل‌گیری است، تا ببیند چه‌کاری برای انجام دادن باقی مانده است. او با لبخندی بر لبانش بلند می‌شود تا به آن‌ها ملحق شود. هیچ‌چیز دیگری برای انجام دادن باقی نمانده، دست‌کم برای مردی با سابقهٔ او.

تماشای نسخهٔ اصلی فیلم، به معنای این است که بطن فیلم را درک کنید. قطعات بریده‌شده، شخصیت‌های داستان را شرح و بسط می‌دهند. کل فیلم این است: چرا پایک می‌لنگد، در روزگار قدیم چه اتفاقی بین پایک و تامسون افتاده است، چرا افکار و خاطرات گذشتهٔ پایک، آزارش می‌دهند. اکنون، وقتی رایان را نگاه می‌کنیم که در نقش تورنتون، بیرون دروازه نشسته و فکر می‌کند، می‌دانیم چه چیزی را به یاد می‌آورد. این همان تفاوتی است که در دنیا وجود دارد.

فیلم را لوسین بالارد (Lucien Ballard)، در رنگ‌های تیرهٔ قرمز و طلایی و قهوه‌ای و همراه با سایه، فیلم‌برداری کرد. لو لُمباردو (Lou Lombardo) تدوین‌گر آن بود. او برای نشان دادن صحنه‌های خشن، از کندنمایی (Slow Motion) استفاده می‌کند. هر بازیگر به‌درستی در قالب همان نقشی رفته بود که باید بازی می‌کرد؛ حتی نقش‌های کوچک هم احتیاج به توضیح ندارند. پکین‌پا احتمالا گروه وحشی را قلبا احساس می‌کند. او هم مثل آن‌ها، یک آدم فرسوده، خشن، با رفتار متفاوت و خاص خودش بود، که به‌راحتی با دنیای جدید ماشین‌ها و استودیوهای هالیوودی سازگار نبود.

سم پکین‌پا (۸۴-۱۹۲۵)، افسر جنگ جهانی دوم و کارآموزِ دان سیگل (Don Siegel) – کارگردان فیلم‌های پرحادثه – در هالیوود بود، و بیشتر از هر کس دیگری سعی کرد سنت غرب را به دورهٔ طعنه‌آمیز و تاریک مدرن ببرد. او یک ساختارشکن بود، با استودیوها می‌جنگید، اغلب اوقات مست بود، حتی با بازیگران خودش هم دعوا می‌کرد، ولی در این گروه خشن و سرِ آلفردو گارسیا را برایم بیاورید (Bring Me The Head of Alfredo Garcia) (۱۹۷۴) توانست افسانهٔ وسترن و قهرمانِ وجودی (Existential Hero) را باهم ترکیب کند. من دو بار او را ملاقات کردم، یک‌بار در سر صحنهٔ پَک گارت و بیلی دِکید (Pat Garrett and Billy the Kid) (۱۹۷۳)، یک‌بار هم در اتاق هتل، در طول سفرش به‌منظور تبلیغ فیلم آلفردو گارسیا. فیلمی که برخلاف آنچه هست، در آن دوره و امروز، در مقام فیلمی بزرگ در نظر گرفته نشده است. او در هر دو بار عصبی بود و من ناراحتی عذاب‌آوری را در او احساس می‌کردم. او به‌طور آشکاری مست بود (در صحنه در مکزیک، زیر نور خورشید و درحالی‌که مجهز به چتر، کلاه و عینک آفتابی بود، روی یک صندلی نشست و راهنمایی‌ها را به دستیار خود واگذار کرد). من نمی‌توانم بگویم که او به چه چیزی فکر می‌کرد، ولی با دیدن فیلم گمان می‌کنم داستان یک گروه حرفه‌ای را نشان می‌دهد که علاوه بر درد و رنج‌های شخصی و حرفه‌ای خود، در انجام کاری که باید انجام دهند بسیار خوب عمل می‌کنند. قطعا مضمون این گروه خشن همین است.

دیدگاه خود را با ما اشتراک بگذارید:

ایمیل شما نزد ما محفوظ است و از آن تنها برای پاسخگویی احتمالی استفاده می‌شود و در سایت درج نخواهد شد.
نوشتن نام و ایمیل ضروری است. اما لازم نیست که کادر نشانی وب‌سایت پر شود.
لطفا تنها در مورد همین نوشته اظهار نظر بفرمایید و اگر درخواست و فرمایش دیگری دارید، از طریق فرم تماس مطرح کنید.