فیلم بانی و کلاید – تحلیل و نکات جالبی که احتمالا نمی‌دانستید – Bonnie and Clyde 1967

کارگردان: آرتور پن. تهیه کننده: وارن بیتی، برای کمپانی برادران وارنر. نویسندگان فیلمنامه: دیوید نیومن، رابرت بنتون. بازیگران: وارن بیتی | (کلاید بارو)، فی داناوی (بانی پارکر)، مایکل جی. پولارد (س ی. دابلیو.ماس)، جین هکمن (باک بارو)، استل پارسنز (بلانش)، دنور پایل (فرانک همر)، داب تیلور (ایوان ماس)، جین وایلدر (یوجین گریزارد). مدت: ۱۱۱دقیقه. بودجه: ۵/ ۲ میلیون دلار فروش: ۲۳ میلیون دلار.

اسکارها:

  • بهترین بازیگر زن نقش دوم: استل پاسنز.
  • بهترین فیلمبرداری: برنت گافی.

نامزدهای اسکار:

  • بهترین فیلم.
  • بهترین کارگردان: آرتور پن.
  • بهترین بازیگر مرد: وارن بیتی.
  • بهترین بازیگر زن: فی داناوی.
  • بهترین بازیگر مرد نقش دوم: مایکل جی پولارد.
  • بهترین بازیگر مرد نقش دوم: جین همکن.
  • بهترین فیلمنامه اریژینال: دیوید نیومن، رابرت بنتون.
  • بهترین طراحی لباس: تیودورا فان رانکل.

سایر برندگان اسکار ۱۹۶۷:


خرید کتاب با ۱۰٪ تخفیف(همه کتاب‌ها)
  • بهترین فیلم: درگرمای شب.
  • بهترین کارگردان: مایک نیکولز (گراجوئیت).
  • بهترین بازیگر: راد استایگر (در گرمای شب).
  • بهترین بازیگر زن: کاترین هپبورن (حدس بزن چه کسی برای شام می‌آید.)
  • بهترین بازیگر مرد: جورج کندی (لوک خوش دست).

شهری خواب آلود در تگزاس و ابو قراضه‌ای مسروقه که با سرعت دور می‌شود، و نوای تند ساز بنجو، ضرباهنگ داستان را تعیین می کند. برای جفت به هیجان آمدهٔ توی ماشین، دورهٔ بحران اقتصادی سر آمده است. آنها شتابان به سوی طلوع انقلابی ضدهالیوودی می‌رانند. انبوه مخاطبان جوانی که از جنگ و سیاستمدارانی که به راه‌اش انداخته اند، خسته شده اند، تشنهٔ شخصیت‌های ضدقهرمان‌اند. قاتلانی شیک پوش، وارن بیتی، که تا آن وقت نقش دانشجوهای خوش سیما و سرخورده را بازی می‌کرد با فی داناوی‌ای ناشناس با کلاه بره و کفش پاشنه بلند، متبسم و مسلح، بانک می‌زنند و به نمادی از نسل ناراضی و یاغی دهه ۱۹۶۰ تبدیل می‌شوند. چند سالی بعد، تصویر پتی هرست، دختر میلیونر آمریکایی، توسط دوربین حراستی بانکی ثبت می‌شود؛ او مسلسلی به دست دارد و لبخندی که چندان بی‌شباهت به تبسم بانی (داناوی) نیست. حکایتی که در پس تولید این فیلم نهفته از این «سیندرلایی» تر نمی‌شود: دو روزنامه نگار جوان، که فیلمنامه‌ای نوشته بودند؛ کارگردانی که کارنامه سینمایی پروپیمانی نداشت؛ بازیگر مرد جوانی که شهرت و محبوبیت داشت ولی می‌خواست جا پای خود را به عنوان تهیه کننده سفت کند؛ و بازیگرانی که به جز یکی دوتا، هیچکس آنها را نمی‌شناخت.

حالا دیگر با بانی و کلاید، کسی دنبال پایان خوش نبود؛ و کمدی همراه با خون و گلوله، تماشاگر را سرگرم می‌کرد. و چهره‌ای که روی پرده می‌دیدید وعاشق‌اش می‌شدید، از آنها بود که در کوچه – پس کوچه‌های تاریک به وحشت‌تان می‌انداخت و فراری‌تان می‌داد.

خلاصه داستان

روزی بانی پارکر (فی داناوی)، پیشخدمت رستورانی ارزان قیمت، که حوصله‌اش از شهرک زادگاه (هیوستن شرقی) و آنجور زندگی کسالت بار، سر رفته، به طور اتفاقی چشم‌اش به کلاید بارو (وارن بیتی)، دزدی خرده پا می‌افتد که خیال دارد اتومبیل مادرش را بدزدد. بانی در وجود کلاید آدمی را می‌یابد که شاید بتواند وی را از آن زندگی کسالت بار نجات دهد. وقتی بانی، کلاید را به چالش می‌طلبد و او را بر می‌انگیزد تا از بقالی محله دزدی کند و با اتومبیلی مسروقه فرار کنند، کلاید با انجام این کار، در واقع، تضمین می‌کند که می‌تواند بانی را از آن دنیای بسته و بی‌روح، بیرون کشد. کلاید، بانی را متقاعد می‌کند که دوتایی می‌توانند تاریخ بسازنند. آنها با سی. دابلیو. ماس (مایکل جی. پولارد) متصدی بی حوصلهٔ پمپ بنزینی آشنا می‌شوند. سی. دابلیو با کمال میل قبول می‌کند موقع بانک زنی‌ها، راننده شان باشد و فراریشان دهد. افراد گروه شروع می‌کنند بانک زدن؛ ابتدا ناشیانه هم این کار را انجام می‌دهند؛ ولی وقتی کارمند بانکی خودش را به اتومبیل‌شان می‌رساند و از آن آویزان می‌شود، کلاید مجبور می‌شود به طرف‌اش شلیک کند. فرانک هیمر (دنور پایل)، کلانتر تگزاسی، فکر و ذکرش دستگیر کردن آنهاست؛ به خصوص که بانی و کلاید هم مدام وی را به چالش می‌طلبند و دست‌اش می‌اندازند. کلاید، برادر محبوب‌اش باک (جین هکمن) را، با وجود برخورد بانی با همسر عصبی او، بلانش (استل پارسونز)، وارد گروه می‌کند. در حالی که شهرت گروه فراگیر شده، دزدی هایشان نیز جسورانه تر می‌شود. باک، پس از زدوخوردی با نیروهای پلیس، بعد از تحمل رنج و درد فراوان، اول از همه جان‌اش را از دست می‌دهد. بلانش، که تیری به چشماش اصابت کرده، به دام می‌افتد و هموست که همر را راهنمایی می‌کند تا بانی و کلاید را با فرجام خونین شان پیوند دهد.

بازیگران

* وارن بیتی: بیتی از اینکه صرفا «سلطان قلب‌ها» باشد، خسته شده بود؛ او معتقد بود که هنوز آنطور که باید و شاید از قابلیت‌هایش استفاده نشده است. او در نخستین فیلم‌اش، شکوه علفزار (۱۹۶۱) نشان داد که برای سیستم ستاره سازی هالیوود، تره هم خرد نمی‌کند. گفتند که شاید نامزد بهترین بازیگر نقش مکمل شود، ولی او خواست یا برای بهترین بازیگر مرد نامزدش کنند و یا نادیده‌اش بگیرند. او به خواسته‌اش رسید و برنده هم شد. بیتی تصمیم گرفته بود فیلمی تهیه کند که الهام بخش‌اش باشد؛ فرانسوا تروفو او را به فیلمنامهٔ بانی و کلاید حوالت داد که خوانده و از آن خوش‌اش آمده بود. (ابتدا هم قرار بود خود تروفو بانی و کلاید را کارگردانی کند.) جک وارنر کینه توز، پس از تمام شدن فیلم، آن را بایگانی کرد و جلوی نمایش‌اش را گرفت. ولی بیتی با استفاده از نقدهای خوبی که روی فیلم نوشته شد وروی جلد نیوزویک، وارنر را واداشت بانی و کلاید را دوباره اکران کند. ( کاری که در آن زمان، نوبر بود.) بانی و کلاید، به شکرانه تلاش‌های بیتی، خیلی زود به یک کلاسیک تبدیل شد. ضمن آن که بیتی را حسابی پولدار کرد. او فقط دستمزدی اندک (۲۰۰ هزار دلار) برای بازی در فیلم گرفت ولی در عوض، چهل درصد از کل فروش فیلم را طلب کرده بود. پس از مک کیب و خانم میلر (۱۹۷۱) و دید مضاعف (۱۹۷۴)، بیشتر در فیلم‌هایی حضور یافت که خودش تهیه می‌کرد. شامپو (۱۹۷۵) با استقبال زیاد روبرو شد و همین طور بهشت می تواند منتظر بماند (۱۹۷۸)؛ سرخ‌ها (۱۹۸۱) که کارگردانی و تهیه‌اش کرد، مورد استقبال منتقدها قرار گرفت ولی بعد ایشتار (۱۹۸۷) با شکست مفتضحانه‌ای روبرو گردید. بیتی با دیک تریسی (۱۹۹۰) که فروش خوبی داشت دو باره جانی گرفت و باگزی (۱۹۹۱) اش خیلی بهتر فروخت و بولورث (۱۹۹۸)، هجویه سیاسی‌اش، نیز نشان داد که واقعا یک لیبرال است و فقط حرف‌اش را نمی‌زند.

* فی داناوی: لباس‌هایی که فی داناوی در این فیلم پوشید، حسابی مد شد و برای مدتی انگار همه زن‌ها توی خیابان کلاه بره سر می‌گذاشتند. بازیگری پرظرافت او در بسیاری از فیلم‌های بعدی‌اش، محله چینی‌ها (۱۹۷۴)، شبکه (۱۹۷۶)، و مامان عزیرم (۱۹۸۱)، در اینجا بیشتر «زیر پوستی» است . اگر چه درست نیست بگوییم که بانی و کلاید بهترین کارش است ولی از آن حالت‌های کودکانه، دیگر خبری نشد.

* جین هکمن: به گفته پالین کیل، بازی جین هکمن در نقش باک، منسجم ترین بازی در بانی و کلاید است. نامزدی اسکارش برای این فیلم تخته پرشی شد برای فیلم بعدی‌اش، ارتباط فرانسوی (۱۹۷۱). از آن پس، او به بزرگترین بازیگر نقش‌هایی تبدیل شد که اگرچه گاه، اصلی نبودند ولی به خاطر قدرت و کوبندگی حضور او، نقش اصلی را به حاشیه می‌راندند. بهترین نمونه‌های هنرنمایی‌اش، از جمله، عبارتند از: لکس لوتور خبیث در سوپرمن (۱۹۷۸)، و یا نقش آفرینی‌هایش در سرخها (۱۹۸۱)، می سی سی پی می سوزد (۱۹۸۸)، نابخشوده (۱۹۹۲)، موج ارغوانی و شورتی را بگیرید (هر دو ۱۹۹۵) و یکی از بامزه ترین حضورهایش در لباسی مبدل در قفس پرنده (۱۹۹۶).

* استل پارسونز: هنرنمایی چشمگیر استل پارسونز، تنها اسکار بازیگری را نصیب این فیلم کرد. ولی پارسونز، با وجود حضوری همیشگی بر روی پرده سینما، بیشتر به دلیل حضورش در نقش مادر روزن، در سریالی تلویزیونی به همین نام، به خاطر سپرده خواهد شد.

* مایکل جی پولارد: جی پولارد زندگی حرفه‌ای عجیبی داشت و در پنجاه تایی فیلم، همیشه همین نقش‌اش در بانی و کلاید را تکرار کرد و هیچ وقت هم نتوانست به خوبی ­ (که به خاطرش نامزد اسکار شد، بازی‌شان کند. جالب اینکه او و وارن بیتی، هر دو در یکی از سریال‌های تلویزیونی اوایل دهه ۱۹۶۰، عشق های متعدد دابی گیلیس بازی کرده بودند.

نویسنده‌ها

به گفته رابرت بنتون، که در تگزاس به دنیا آمده و در همان جا بزرگ شده: «همیشه داستان‌هایی درباره بانی و کلاید می‌شنیدم؛ در ۱۹۳۴ پدرم در مراسم ترحیم آنها شرکت کرد. هر کسی در شهر فردی را می‌شناخت که توسط آنها ربوده یا مورد سرقت قرار گرفته بود. هر کشاورزی که اتومبیل کهنه‌ای داشت، بیرونش می‌آورد با گلوله سوراخ سوراخ‌اش می‌کرد و خون گاو و گوسفند رویش می ریخت و به جای اتومبیلی که بانی و کلاید در آن کشته شده‌اند قالب‌اش  می کرد و با آن پز می‌داد.»

دیوید نیومن معتقد بود که همه کوشش او و بنتون این بود تا تماشاگر با بانی و کلاید همذات پنداری کند و آنها را دوست داشته باشد؛ بنابراین، «مواظب بودیم موضوعات حاشیه‌ای را که باعث می‌شد بیننده را پس بزند، با وجود علاقه مان به آن موضوعات، از فیلمنامه حذف کنیم.»

پشت صحنه

  • وقتی وارن بیتی جلوی جک وارنر، رئیس کمپانی وارنر زانو زد و خواست پایش را ببوسد تا سرمایه لازم را برای ساختن بانی و کلاید در اختیارش بگذارد، وارنر حیرت زده خشک‌اش زد.
  • برای کارگردانی فیلم، نیومن و بنتون، فیلمنامه نویس‌های تازه کار، به شدت دنبال ژان- لوک گدار یا فرانسوا تروفو بودند.
  • موقع دیدن فیلم در استودیو، جک وارنر به وارن بیتی و آرتور پن گفت: «اگر موقع نمایش از جایم بلند شدم و به دستشویی رفتم، یعنی خراب کرده‌اید.» و وارنر در طول نمایش آنقدر بیرون رفت که پن مستأصلانه گفته بود: «یکی از طولانی ترین و دست به آب ترین فیلم‌های تاریخ بشر سرانجام به پایان رسید.»
  • دابلیو. دی. جونز، یکی از اعضای سابق گروه کلاید بارو: «بانی و کلایدی که توی سینما نشون دادند، خیلی تر و تمیز و خوشگل بود؛ ولی همونطور که به جوون‌های توی درایوین سینما گفتم: این حرف رو از پیر مردی که همه چیز رو با چشم خودش دیده، قبول کنید: یک جهنم واقعی بود.»

کارگردان

آرتور پن، پس از ترن (با شرکت برت لنکستر، ۱۹۶۴) که تجربه ناموفقی بود، خیال داشت از عالم سینما کنار بکشد و این وارن بیتی بود که با اصرار فراوان راضی‌اش کرد تا بانی و کلاید را کارگردانی کند. پن، که در آن زمان نمایش موفق تنها در تاریکی را در برادوی بر روی صحنه داشت، تجربه‌های تئاتری‌اش را هم با خود همراه آورد. تئاتری بودن پن باعث شد مقدار زیادی به ساختار فیلمنامه وفادار بماند. به گفته خودش: «با دعوت من، فیلمنامه نویس‌ها همیشه به پشت صحنه فیلم می‌آیند؛ دوست دارم آنجا باشند و می‌خواهم که آنجا باشند.» او برای بازیگرها نیز احترام قائل بود: «پیوسته یاد می‌گیری که یک بازیگر چه کارهای فوق العاده ای می‌تواند انجام دهد و به موقعیت‌ها چه جانی می‌دهد.» آرتور پن، حرفه سینمایی‌اش را با معجزه گر (۱۹۶۲) آغاز کرد و پس از بانی و کلاید، این فیلم‌ها را ساخت: رستوران آلیس (۱۹۶۹)، بزرگ‌مرد کوچک (۱۹۷۰)، توطئه‌های شبانه (۱۹۷۵)، دشت‌های میزوری (۱۹۷۶). این فیلم اخیر، با شرکت مارلون براندو، آغازی بود بر خروج تدریجی این کارگردان خوب از جمع نسل جدید کارگردان‌های آمریکایی. مدتی از وی خبری نبود تا اینکه با چهار رفیق (۱۹۸۱) و پن و تلر به قتل می‌رسند (۱۹۸۹) دوباره به فیلمسازی روی آورد. ولی دیگر دورانش به سر آمده بود.

قرار بود چی بشه، چی شد

  • وارن بیتی ابتدا خیال داشت باب دیلن را در نقش کلاید استخدام کند ولی بعد متوجه شد که حضور خودش برای فروش فیلم، حیاتی است.
  • نقش بانی به جین فاندا پیشنهاد شد که قبول نکرد.

خلق را تقلیدشان بر باد داد

بدلندز (۱۹۷۳)، کالیفرنیا (۱۹۹۳) و قاتلین بالفطره (۱۹۹۴)

نظر منتقدها

دفاع پرشور پالین کیل، منتقد نیویورکر از بانی و کلاید، در واقع باعث شهرت کیل و پایان گرفتن کار منتقد قبلی نیویورکر، بازلی کراوتر شد. از آن پس، کراوتر، سوزش این ضربه را هیچ وقت از یاد نبرد و از هر فرصتی برای کوبیدن فیلم استفاده کرد. اما وقتی تمامی این حملات نتیجه معکوس داد، این منتقد عظیم الشأن، ولی خشک و بی‌روح نیویورک تایمز را اخراج کردند.

پالین کیل (نیویورکر): «تماشاگر با پوست و خون‌اش ماجراها را حس می‌کند. آنچه در برابر او گذاشته شده، مبنایی ساده و ابتدایی برای همذات پنداری نیست؛ به تماشاگر گفته نشده چه حسی داشته باشد، تماشاگر خود، همه چیز را حس می‌کند… خنده در گلویمان می‌خشکد زیرا آنچه خنده دار است فقط خنده دار نیست… فکر می‌کنم بانی و کلاید با وجود نقص‌هایی که دارد، یک اثر هنری است… کاری کرده که نگران سرنوشت این راهزنان عاشق باشیم و بدین ترتیب، مقوله مرگ را دوباره ملموس کرده است.»

بازلی کراوتر (نیویورک تایمز): «این یک تکه کمدی اسلپ استیک بی مایه است که غارت‌های زشت آن جفت احمق و مریض را طوری جلوه می‌دهد که انگار یکی از آن جفت‌های شوخ و شنگ دههٔ ۱۹۲۰ بوده اند.»


می‌دانند که بالاخره اتفاق می‌افتد. بانک زده اند، آدم کشته اند و اصلا خیال ندارند زنده دستگیر شوند. مسئلهٔ امروز و فرداست، حالا امروز نشد، فردا. خورشید تگزاس بر آنها می‌تابد. بانی دوباره سرحال آمده و سیب سبزش را گاز می‌زند. و کلاید که اتومبیل را در جاده‌ای پرت می‌راند، از اینکه بانی سرحال آمده، خوشحال است. شیشه سمت چپ عینک‌اش افتاده و او را به شکل و شمایل یک بچه مدرسه‌ای بی‌قید در آورده. وسط جاده، چشم شان به پدر دی. جی. می‌افتد. پدر دی. جی. به آنها علامت می‌دهد که چرخ ماشین‌اش پنچر شده و به کمک نیاز دارد. ولی ناگهان به زیر ماشین‌اش می‌خزد. پرنده‌ها با وحشت به پرواز در می‌آیند. و کلاید هاج و واج می‌ماند که چه اتفاقی دارد می‌افتد. به بانی که هنوز توی اتومبیل است، نگاهی می‌اندازد. و اینجاست که اتفاق می‌افتد. رگبار گلوله بر سر و رویشان می بارد. ۱۸۷ گلوله نقش خود را بر روی بدن و ماشین آنها بر جای می‌گذارد. حرکت اسلوموشن، رقص مرگشان را، ثبت می‌کند. آنها به خود می‌پیچند و بالا و پایین می‌روند. کلاید، سرانجام به پشت می افتد. بانی هم از روی صندلی اتومبیل آویزان می‌ماند. دست هایش مثل پاندول ساعت به اینسو و آنسو می لغزد و بعد، هیچ نیست مگر سکوت…

دیدگاه خود را با ما اشتراک بگذارید:

ایمیل شما نزد ما محفوظ است و از آن تنها برای پاسخگویی احتمالی استفاده می‌شود و در سایت درج نخواهد شد.
نوشتن نام و ایمیل ضروری است. اما لازم نیست که کادر نشانی وب‌سایت پر شود.
لطفا تنها در مورد همین نوشته اظهار نظر بفرمایید و اگر درخواست و فرمایش دیگری دارید، از طریق فرم تماس مطرح کنید.