فیلم جاده‌ای به سوی پردیشن – بررسی، نقد و تحلیل – Road to Perdition 2002

کارگردان: سام مندز. تهیه‌کنندگان: سام مندز، دین زانو ک. فیلمنامه: دیوید سلف؛ براساس رمانی گرافیکی به همان نام ملهم از «مانگا» ی ژاپنی گرگ تنها و توله‌اش. مدیر فیلمبرداری: کنراد الهال. موسیقی: تامس نیومن. بازیگران: تام هنکس، تایلر هاچلین، پل نیومن، استنلی توچی، جودلاو. ۱۱۷ دقیقه.

برای سام مندز که فیلم ستایش‌شده و اسکاری زیبایی آمریکایی (۱۹۹۹) را ساخته بود، جاده‌ای به سوی پردیشن، تغییر مسیری آشکار تلقی می‌شد؛ با آن که می‌توانست راحت الحلقومی پرسروصدا بسازد، در عوض، فیلمی گنگستری به سبک «فیلم نوآر» های دهه ۱۹۴۰ براساس «مانگا» یی ژاپنی و تا حدودی ملهم از زندگی آدمکشی که برای جان لونی، گنگستری واقعی کار می‌کرد، ساخت.

در ۱۹۳۱، مایکل سالیوان جوان (هاچلین)، به طور اتفاقی، به حرفهٔ واقعی پدرش (هنکس) پی می‌برد: او آدمکش معتمد جان رونی (نیومن) گنگستر معروف است و خودش هم در مقابل توسط آدم‌کش آل‌کاپون، فرانک نیتی (توچی) مراقبت می‌شود. سالیوان پدر، خیلی مواظب بوده تا اعضای خانواده‌اش از واقعیت‌کاری که انجام می‌دهد، باخبر نشوند؛ اما وقتی پسر بزرگ‌اش، تصادفی شاهد قتل گنگستری دیگر است، باید بین خانواده و گروه تبهکارش، یکی را انتخاب کند. کانر، پسر مشکل‌دار رونی، نگران از این که مبادا مایکل جونیور، بالاخره دربارهٔ آن حادثه حرفی بزند، دستور می‌دهد آدمکش‌هایش خانواده سالیوان را از بین ببرند. همسر و پسر کوچک سالیوان کشته می‌شوند. در حالی که فقط پدر و پسر (مایکل) زنده مانده و فراری‌اند و دنبال راهی برای سد راه کانر می گردند، علیه گروه تبهکارها دست به ضدحمله می‌زنند.

جاده‌ای به سوی پردیشن آن قدر دل‌اش می‌خواهد پدرخوانده (۱۹۷۲) باشد که این موضوع موقع تماشایش حس می‌شود. مثل فیلم کاپولا، به آنچه می‌توانست یک فیلم رده – ب خوب از کار درآید، سروشکل یک «فیلم بدنه اصلی» داده شده است. فیلم تروتمیز، و حتی بی عیب و نقصی است؛ اما هیچ‌گاه نمی‌تواند فراتر از ریشه‌های اصلی رمان عامه پسندش برود. مدیر فیلمبرداری‌اش، کنراد هال، نه تنها تصاویری زیبا گرفته، بلکه سعی داشته همان ترکیبات تصویری و قاب بندی رمان گرافیکی را پیاده کند. هال و مندز سعی کرده‌اند، شکل تابلوهای نقاشی ادوارد هاپر را به تصاویر فیلم ببخشند و تا اندازه زیادی نیز موفق شده‌اند. فیلم ضمنا، نگاهی انداخته به سازمان‌های تبهکاری ایرلندی اوایل دهه ۱۹۳۰ و رابطه‌شان با تشکیلات کاپون، که در اینجا با نقش فرانک نیتی که سعی کرد معاهده‌ای بین رونی و سالیوان جوش بدهد، بر آن تأکید شده. فیلم در مقایسه با دیگر فیلم‌های گنگستری، تصویری متفاوت از نیتی ارائه داده که احتمالا به واقعیت تاریخی نزدیک‌تر است. این «نیتی» بیشتر شبیه یک معاون رئیس‌جمهور است تا یک گنگستر، و این تصویر در ۱۹۳۱، احتمالا با کار واقعی او همخوانی بیشتری دارد تا تصویر آدمی که هر روز در کوچه و خیابان‌های شیکاگو رقبا را نفله می‌کرد.


خرید کتاب با ۱۵٪ تخفیف(همه کتاب‌ها)

 

دیدگاه خود را با ما اشتراک بگذارید:

ایمیل شما نزد ما محفوظ است و از آن تنها برای پاسخگویی احتمالی استفاده می‌شود و در سایت درج نخواهد شد.
نوشتن نام و ایمیل ضروری است. اما لازم نیست که کادر نشانی وب‌سایت پر شود.
لطفا تنها در مورد همین نوشته اظهار نظر بفرمایید و اگر درخواست و فرمایش دیگری دارید، از طریق فرم تماس مطرح کنید.