فیلم دنی براسکو – بررسی، نقد و تحلیل – Donnie Brasco 1997

کارگردان: مایک نیوول. تهیه‌کنندگان: لوئیس دیجیامو، بری لوینسن. فیلمنامه: پل اتانازیو؛ براساس کتاب جوزف پیستن و ریچارد ولی، مدیر فیلمبرداری: پیتر سووا، موسیقی: پاتریک دویل. بازیگران: جانی دپ، آل پاچینو، مایکل مدسن، برونو کربی، آن هک، جیمز روسو. ۱۲۷ دقیقه. را

دنی براسکو، ماجراهای واقعی یک پلیس مخفی است. اما عوض آن که روی «اکشن» این ماجراها تمرکز شود، روی شخصیت‌ها تأکید شده؛ و آن‌ها (و نه اعمال‌شان)، کلید رمزگشایی این ماجراها هستند. از این رو، بیشتر اوقات در دنی براسکو شاهد پرحرفی گنگسترهایی هستیم که ول می‌چرخند و هیچ‌کاری جز خیال‌پردازی راجع به «ضرب شست بزرگ» شان انجام نمی‌دهند. بین آن گنگسترها، به بنجامین «لفتی» روجریو (پاچینو)، سانی بلاک (مدسن) و دنی براسکو (دپ) برمی‌خوریم. دنی، در حقیقت، جو پیستونه، مأمور مخفی اف.بی.آی. است. او با لفتی، که دون‌پایگی‌اش در تشکیلات مافیا و مشکلات خانوادگی، شکننده و مستأصل‌اش کرده، دوست می‌شود. برای دنی، لفتی دروازهٔ ورود به خانواده (مافیا) است و برای لفتی، دنی، وسیله‌ای است که به کمک‌اش از جا برخیزد و خودش را بالا بکشد (تشبیه سلسه مراتب مافیا و یافتن جایگاهی ارضاکننده در زندگی معمولی، در سراسر فیلم مورد تأکید قرار گرفته). به زودی رفاقتی واقعی بین این دو به وجود می‌آید. وقتی سانی ارتقاء درجه یافته و بخش بروکلین تشکیلات به وی واگذار می‌شود و سعی می‌کند مستقل‌تر شود، قیمت سرش هم بالاتر می‌رود آن وقت است که دنی می‌داند بالاخره یک روز به لفتی خیانت خواهد کرد. این موضوع برایش چنان رنج‌آور است که از خانواده خودش هم دور می‌افتد. وقتی به دنی و لفتی دستور می‌رسد فردی را بکشند، سرانجام نقاب کنار می‌رود. لفتی به قتل می‌رسد. دنی مدال می‌گیرد و به آغوش «خانواده» باز می‌گردد.

همین‌که مایک نیوول متخصص فیلم‌های گنگستری نبوده، به نفع دتی براسکو تمام شده. کارگردانی نیوول به پاچینو و دپ اجاز داده تا ظرافت‌های حسی شخصیت هایشان را واکاوی کنند. پاچینو در این فیلم یکی از چشمگیرترین هنرنمایی‌های زندگی حرفه‌ای‌اش را ارائه داده و بازی کنترل‌شده و احساس برانگیزی عرضه کرده است. نقش آفرینی دپ در عوض، فی‌الواقع، یک ضرب شست بازیگری است. دورشدنش از خانواده و خزیدن‌اش در خانوادهٔ لفتی چنان با ظرافت انجام شده که این گذار، تقریبا حس نمی‌شود. دنی براسکو نیز مانند لفتی شاید به این خاطر که از گنگسترها، اسطوره نمی‌سازد– در ژانر گنگستری غالبا نادیده گرفته شده. فیلم در عوض، گنگسترها را نیز مثل هرکس دیگر، جزیی از مسابقه زندگی برای جلو افتادن از آن یکی، به حساب آورده. از طرف دیگر، دنی براسکو مأموران قانون را هم مستثناء ندانسته. همان رفتار بیرحمانه و سرد مافیا با لفتی را، اف.بی.آی. با دانی دارد؛ و دنی روز به روز بیشتر از حرفه‌اش بدش می‌آید. دقیقا به خاطر روکردن همین تناقض‌ها و زیر سئوال بردن‌ها و تشبیه کردنها، دنی براسکو لیاقت‌اش را دارد که در معبد بهترین فیلم‌های گنگستری، جایگاه شایسته خود را بیابد.

 


خرید کتاب با ۱۵٪ تخفیف(همه کتاب‌ها)

دیدگاه خود را با ما اشتراک بگذارید:

ایمیل شما نزد ما محفوظ است و از آن تنها برای پاسخگویی احتمالی استفاده می‌شود و در سایت درج نخواهد شد.
نوشتن نام و ایمیل ضروری است. اما لازم نیست که کادر نشانی وب‌سایت پر شود.
لطفا تنها در مورد همین نوشته اظهار نظر بفرمایید و اگر درخواست و فرمایش دیگری دارید، از طریق فرم تماس مطرح کنید.