فیلم شنبه شب و یکشنبه صبح – بررسی و نقد و تحلیل – Saturday Night and Sunday Morning

کارگردان: کارل رایتز. فیلم‌نامه: آلن سیلیتو؛ بر اساس کتابش. مدیر فیلم‌برداری: فردی فرانسیس. موسیقی: جان دنکورث. بازیگران: آلبرت فینی، شرلی آن‌فیلد،. محصول بریتانیا. سیاه و سفید. ۸۹ دقیقه.

اواخر دههٔ ۱۹۵۰ و اوایل ۱۹۶۰، سینمای بریتانیا به واقع‌گرایی اجتماعی روی آورد؛ فیلم‌هایی که معمولاً با روحیهٔ یاغی‌گرانه و تمایلات جوانه‌ای طبقهٔ کارگر باهوش و بدبین آن کشور سر و کار داشت. تقریباً تمامی آن فیلم‌ها اثر نویسنده‌ها و نمایشنامه‌نویس‌های جوان و «خشمگینی» چون جان آزبورن (با خشم به گذشته نگاه کن)، جان برین (اتاق طبقهٔ بالا) و استن بارستو (نوعی دوست داشتن) بود. کتاب آلن سیلیتو، شنبه شب و یکشنبه صبح، به بهترین آن نوع فیلم‌ها تبدیل شد. کار رایتز البته از احساسات‌گرایی و قاب‌بندی‌های کارت پستالی کمی لطمه خورده، ولی قدرت فیلم به دیالوگ‌های سیلیتو («اونچه من دنبالشم، گذروندن چن ساعت اوقات خوشه؛ باقی‌اش همش پروپاگنده») و طرز بیان شدنشان توسط آرتور (آلبرت فینی) بر می‌گردد. فیلم نشان می‌دهد که چطور پدر آرتور (فرانک پتیت) همهٔ کار و زندگی‌اش لم دادن و تماشای تلویزیون است و بیشتر دوستانش هم در آینده، احتمالاً دچار همین سرنوشت می‌شوند. اگرچه آرتور رابطه‌ای ممنوعه (ریچل رابرتز) را رها کرده و حالا با دختری معمولی (شرلی آن‌فیلد) رفت و آمد دارد، اما با روحیه‌ای یاغی‌گرانه، هنوز تمایل دارد «سنگ بیندازد و شیشهٔ خانهٔ مردم را بشکند». با وجودی که شنبه شب و یکشنبه صبح بسیاری از فیلم‌های مشابه به قلدر بازی‌های طبقهٔ کارگری- که به زن‌ستیزی پهلو میزند- روی خوش نشان داده ولی شخصیت رابرتز در نقشی شبیه به نقش سیمون سینوره در طبقهٔ بالا (۱۹۵۹) دردی را بروز می‌دهد که می‌تواند به عنوان خوانشی جدید، پتهٔ یاغی‌گری آرتور را روی آب بریزد.

دیدگاه خود را با ما اشتراک بگذارید:

ایمیل شما نزد ما محفوظ است و از آن تنها برای پاسخگویی احتمالی استفاده می‌شود و در سایت درج نخواهد شد.
نوشتن نام و ایمیل ضروری است. اما لازم نیست که کادر نشانی وب‌سایت پر شود.
لطفا تنها در مورد همین نوشته اظهار نظر بفرمایید و اگر درخواست و فرمایش دیگری دارید، از طریق فرم تماس مطرح کنید.