فیلم مظنونین همیشگی – بررسی، نقد و تحلیل – The Usual Suspects 1995

کارگردان: برایان سینگر، تهیه‌کنندگان: برایان سینگر، مایکل متداول. فیلمنامه: کریستوفر مک کواری. مدیر فیلمبرداری: نیوتن تامس سیگل. موسیقی: جان اوتمن. بازیگران: استیون بالدوین، گابریل برن، بنیسیو دل تورو، کوین پولاک، کوین اسپیسی، چز پالمینتری پیت پاسلثویت، جانکارلو اسپوزیتو.۱۰۵ دقیقه.

از همان سکانس افتتاحیه، مظنونین همیشگی حساسیت‌های هنری خود را فاش می‌سازد. این فیلمی جنایی است که داستانش واقعا درباره «داستان‌گویی» است. فیلم که گاه به عنوان اثری «نئو – نوآر» معرفی شده، می‌تواند یک «فیلم معمایی» هم تعبیر شود: وقتی تمام شد، بیننده را مجبور می‌کند دوباره آن را تماشا کند تا از ته توی قضیه سر در بیاورد. با استفاده از ساختاری غیرخطی، در حالی‌که «وربال» کینت (اسپیسی)، آدمی کلاهبردار و عضو گروهی تبهکار، به بازرس پلیس، دیو کوجن (پالمینتری)، درباره فعالیت‌های اخیر گروه‌اش توضیح می‌دهد، بخش اعظم‌اش به صورت فلاش بک تعریف می‌شود. این چهارچوب روایی (در حالی که کینت در دفتر بازرس نشسته و حرف می‌زند)، نوعی فضای بسته و سنگین نیز ایجاد کرده.

فیلمنامه کریستوفر مک کواری که برنده اسکار هم شد، به شیوه‌ای پر پیچ و خم، به واکاوی مقوله «هویت» پرداخته: «کیسر سوزی» کیست؟ این چیزی است که کوجن می‌خواهد بداند و شاید همان چیزی باشد که کینت بتواند به او بگوید. سوزی ظاهرا چهره‌ای شبح گونه است که دیگران را مثل مهره شطرنج توی مشتاش دارد؛ تبهکاری مرموز که چنان پرقدرت است که نمی‌تواند واقعی باشد.

یا شاید هم سوزی، واقعا کیتون (برن) باشد، رئیس دارودسته کینت، که بین «مظنونین همیشگی» موقع شناسایی، در صف مظنونین قرار دارد. فیلم از یکی دو ترفند تصویری برای تقویت این امکان استفاده کرده، و در صحنه‌ای تصویر بازتاب یافته برن را نشان می‌دهد و یا بعد از آن‌که «آرتورو مارکوئز» خبرچین با وحشت فریاد می‌زند: «بهتون میگم این کیسر سوزی‌یه»، چهره برن بلافاصله با نوری شوم و قرمز روشن می‌شود.


خرید کتاب با ۱۵٪ تخفیف(همه کتاب‌ها)

این فیلمی هنری است که در زرورق فیلمی ژانر پیچیده و عرضه شده و مدام به مخاطب چشمک می‌زند که در پس این حکایت، حکایتی دیگر و پس آن یکی، یکی دیگر نهفته است. تدوین و کارگردانی ماهرانه جان اوتمن و برایان سینگر مقدار زیادی در جا افتادن این سبک روایی و باورپذیری «شاه‌بیت» فیلم (آنجاکه با حرکتی اسلوموشن، لیوان قهوه از دست کوجن می‌افتد و خرد می‌شود و نمایی سیاه و چند کلامی دیالوگ که بلافاصله در پی می‌آید،) مؤثر بوده اند.

مانند بازرس کوجن، ما هم برای آن که ماجرا را درست ببینیم، باید از آن فاصله بگیریم. سوزی بر روی پرده، همچون گنگستری افسانه‌ای ظاهر می‌شود. او همانطوری است که گنگسترها ظاهرا باید به نظر برسند: ورسیون خوش‌پوش و افسانه‌ای از آنچه توقع داریم ببینیم. اما شمایل‌نگاری فیلم ژانر می‌تواند گول زنک باشد. درس مظنونین همیشگی، با آن نمای درخشان شخصیتی که خیلی ساده در پیاده رو راه می‌رود، این است که نباید به ظاهر یا به کلیشه‌های ژانر اعتماد کرد. به همین سادگی، یقین‌های ما در چشم به هم‌زدنی نقش بر آب می شوند. ایدهٔ اصلی فیلم «مظنونین همیشگی» از عنوانی در یک مجله سرچشمه گرفت؛ و پوستر معروف‌اش، نخستین تخته پرش‌اش را تشکیل داد.

 

دیدگاه خود را با ما اشتراک بگذارید:

ایمیل شما نزد ما محفوظ است و از آن تنها برای پاسخگویی احتمالی استفاده می‌شود و در سایت درج نخواهد شد.
نوشتن نام و ایمیل ضروری است. اما لازم نیست که کادر نشانی وب‌سایت پر شود.
لطفا تنها در مورد همین نوشته اظهار نظر بفرمایید و اگر درخواست و فرمایش دیگری دارید، از طریق فرم تماس مطرح کنید.