عوارض مکیدن انگشت بر سلامت دهان و دندان و راه‌های از بین بردن آن

مکیدن انگشت می‌تواند منجر به ایجاد برخی تغییرات دندانی و فکی شود. میزان تغییرات ایجاد شده می‌تواند بسته به طول مدت، شدت، میزان تکرر عادت در شبانه روز و نیز حالتی که انگشت در دهان قرار می‌گیرد، متفاوت باشد. مهمترین تغییراتی که در اثر مکیدن انگشت ایجاد می‌شود عبارتند از:

  1. این بایت قدامی (فقدان هم‌پوشانی عمودی دندان‌های جلو): به این معناست که وقتی کودک دندان‌هایش را روی هم جفت می-کند، دندان‌های جلو به هم نمی‌رسند. در نتیجه کودک مثلا در گاز زدن سیب یا ساندویچ مشکل خواهد داشت.
  2. افزایش اورجت دندانی و پروتروژن دندان‌های قدامی بالا: افزایش فاصله افقی دندان‌های جلوی فک بالا نسبت به دندان‌های جلوی فک پایین و ایجاد شیب بیش از حد دندان‌های جلوی فک بالا به بیرون. کراس بایت خلفی: تنگ شدن قوس دندانی فک بالا و جفت شدن نادرست دندان‌های آسیای بالا و پایین. این تغییرات در مجموعه منجر به کاهش کارایی دندان‌ها در جویدن غذا، نازیبا شدن دندان‌ها و چهره کودک و نیز برخی بیماری‌ها و مشکلات مفصل فکی در بلند مدت می‌شود.

درمان عادت مکیدن انگشت: بعد از سن دو سالگی، از انجام عادت توسط کودک ممانعت به عمل آید. از آنجا که روش‌های درمانی ذکر شده برای کودکان بالای چهار سال مناسب‌تر است. پیشنهاد شده برای کودکان ۳-۴ ساله‌ای که عادت مکیدن انگشت دارند، پستانک جایگزین شود؛ چرا که مکیدن پستانک در مقایسه با انگشت، هم عوارض کمتری دارد و هم ترک آن راحتتر است.

قبل از هر اقدامی، کودک و والدینش باید بخواهند که درمان صورت گیرد و اگر نه هرگونه تلاشی بی‌فایده است. برخی کودکان با ورود به مهدکودک یا پیش دبستانی به دلیل فشار دوستان، عادت را کنار می‌گذراند. قبل از تلاش برای ترک عادت، تنش‌های روحی کودک باید توسط دندانپزشک معالج ارزیابی گردد.

بهتر است درمان بچه‌هایی که اخیراً تغییرات مهمی در زندگی‌شان داشته‌اند. مثلاً به شهر یا کشور جدیدی مهاجرت کرده‌اند، مدرسه‌شان را تغییر داده‌اند، یا والدین‌شان از هم جدا شده‌اند، به تعویق بیفتد.


خرید کتاب با ۱۵٪ تخفیف(همه کتاب‌ها)

به طور کلی چهار روش برای توقف توصیه شده است:

  1. مشاوره با بیمار: شامل صحبت کردن با کودک در مورد عواقب ادامه دادن عادت مکیدن و به ویژه تأثیر آن برای نازیبا شدن دندان‌ها و چهره اوست. برای درک بهتر کودک، می‌توان عکسی از اثر نامطلوب عادت مکیدن انگشت بر دندان‌ها و فک را تهیه کرد و به کودک نشان داد. دیده شده که تأثیر روش مشاوره، بر روی کودکان بزرگتر و آنهایی که فشار جامعه را برای ترک عادت احساس می‌کنند، بیشتر است.
  2. یادآوری: برای کودکانی مناسب است که خودشان مایل به توقف عادت هستند. ولی به مقداری کمک نیاز دارند. در این روش باید ابتدا هدف درمان را خوب برای کودک توضیح داد. سپس از برخی بانداژهای چسبنده ضدآب، دستکش‌های یک انگشتی یا جوراب، به ویژه در طول ساعات خواب بر روی انگشت یا دست کودک استفاده کرد. همچنین برخی محلول‌های تلخ (شبیه لاک ناخن) برای این منظور در داروخانه‌ها وجود دارند که می‌توان براساس نیاز در طول روز یا قبل خواب بر روی ناخن انگشت کودک به کار برد. نکته مهم این است که کودک باید درک کند هدف همه این روش‌ها، یادآوری این موضوع به کودک است که انگشتش را در دهانش قرار ندهد. در صورتی که کودک احساس کند این روش‌ها جنبه تنبیهی دارند، کارایی لازم را نخواهند داشت.
  3. سیستم پاداش: در این روش قراردادی بین کودک و یا والدین یا کودک و دندانپزشک بسته می‌شود. در این قرارداد به سادگی بیان می‌شود که کودک برای مدت خاصی، عادت را ترک می‌کند و در مقابل جایزه‌ای دریافت خواهد کرد. به عنوان مثال می‌توان جدولی ماهانه تنظیم کرد و بر روی کمد اتاق خواب کودک نصب کرد و به ازای هر روز که کودک عادتر را ترک کرد، یک ستاره در محل مربوطه بر روی جدول چسبانید و به ازی هر پنج ستاره، یک جایزه ویژه برای وی در نظر گرفت و همزمان با این کار، کودک را بصورت کلامی هم تشویق کرد. روش پاداش در صورتی که با درمان یادآوری تلفیق شود، تأثیر مفید بیشتری دارد.
  4. پلاک‌های عادت‌شکن: در صورتی که عادت، پس از کاربرد درمان‌های یادآوری و پاداش، همچنان ترک نشده ولی کودک واقعا مایل به ترک آن است، می‌توان از این درمان استفاده کرد. در این روش وسیله‌ای ثابت در دهان کودک قرار می‌گیرد که هم بطور فیزیکی مانع انجام عادت شده و لذت مکیدن را از بین می‌برد و هم به عنوان یک یادآور عمل می‌کند. جهت ترک کامل عادت، معمولا این وسایل باید حداقل به مدت شش‌ماه استفاده شوند.

از چه سنی باید سعی کرد عادت مکیدن کودک را متوقف کرد؟ توصیه شده برای پیشگیری از عوارض ناشی از مکیدن، بعد از سن دوسالگی، از انجام عادت توسط کودک ممانعت به عمل آید. از آنجا که روش‌های درمانی ذکر شده برای کودکان بالای چهارسال مناسب‌تر است، پیشنهاد شده برای کودکان ۳-۴ ساله‌ای که عادت مکیدن انگشت دارند، پستانک جایگزین شود؛ چرا که مکیدن پستانک در مقایسه با انگشت، هم عوارض کمتری دارد و هم ترک آن راحت‌تر است.

دیدگاه خود را با ما اشتراک بگذارید:

ایمیل شما نزد ما محفوظ است و از آن تنها برای پاسخگویی احتمالی استفاده می‌شود و در سایت درج نخواهد شد.
نوشتن نام و ایمیل ضروری است. اما لازم نیست که کادر نشانی وب‌سایت پر شود.
لطفا تنها در مورد همین نوشته اظهار نظر بفرمایید و اگر درخواست و فرمایش دیگری دارید، از طریق فرم تماس مطرح کنید.