بیماری تب مالت یا بروسلوز – عالیم بالینی و تشخیص و درمان

0

بروسلا ملی تنسیس شایع‌ترین علت بروسلوز تب دار در انسان می‌باشد که منابع اصلی آن گوسفند، بز و شتر است.

شیوع بروسلوز در مبتلایان به HIV افزایش پیدا نمی‌کند.

تظاهرات بالینی:

تب و تعریق شبانه و علائم عضلانی اسکلتی، تظاهرات بالینی اصلی بروسلوز هستند. بروسلوز می‌تواند موجب لنفادنوپاتی، هپاتواسپلنومگالی، اپیدیدیموارکیت، درگیری نورولوژیک و آبسه مغزی شود.

دو ویژگی کاراکتریستیک تب در بروسلوز عبارتند از

تبلیغ: دوره آموزش الکترونیکی: پداگوژی، ابزارها و تولید محتوای آموزشی

۱- الگوی تب در بروسلوز درمان نشده به صورت مواج است، یعنی در ابتدا بیمار تب ندارد، سپس چند هفته تب رخ می‌دهد و مکررا تب عود می‌کند.

۲- در ۵۰٪ بیماران تب همراه با علائم و نشانه‌های عضلانی اسکلتی می‌باشد.

در مناطق آندمیک، در صورت مراجعه بیمار با تب و اشکال در راه رفتن باید تشخیص بروسلوز مطرح شود، مگر خلاف آن ثابت شود.

تشخیص افتراقی:

مهم‌ترین تشخیص افتراقی سل می‌باشد.

۱- استئوفیت قدامی – جانبی (منقار طوطی) به نفع استئومیلیت بروسلوزی است ولی Gibbus به نفع سل است.

۲- آبسه پسواس و پاراورتبرال به نفع سل می‌باشند.

٣- التهاب دیسک (دیسکیت) در سل زودرس و در بروسلوز تأخیری می‌باشد.

آزمایشات سرولوژیک:

آزمایشات سرولوژیک اغلب تنها یافته‌های آزمایشگاهی مثبت در بروسلوز هستند. در عفونت حاد، آنتی بادی‌های IgM در مراحل زودرس ظاهر می‌شوند. نتایج آزمایشات سرولوژیک باید در کنار سابقه تماس و تظاهرات بالینی تفسیر شوند. در نواحی آندمیک یا در موارد وجود سابقه تماس شغلی، تیتر مساوی با بیشتر از ۱ / ۶۴۰- ۱ / ۳۲۰ تشخیصی است و در نواحی غیرآندمیک، تیتر مساوی با بیشتر از ۱ / ۱۶۰ با ارزش است؛ تکرار T آزمایشات پس از ۴-۲ هفته ممکن است یک تیتر بالارونده را نشان دهد.

درمان

طول مدت درمان: جهت درمان بروسلوز غیرموضعی حاد (کمترازا ماه)، یک دوره درمان ۶ هفته‌ای شامل حداقل ۲ آنتی بیوتیک مورد نیاز است. در موارد بیماری موضعی یا کمپلکس، حداقل نیاز به ۳ ماه درمان است.

درمان استاندارد استاندارد طلایی برای درمان بروسلوز در بالغین، استرپتومایسین داخل عضلانی ( ۰.۷۵ تا ۱g روزانه به مدت ۲۱-۱۴ روز) و داکسی سیکلین (۱۰۰mg، دو بار در روز به مدت ۶ هفته است.

عود پس از این روش درمانی ۱۰-۵٪ است.

درمان جایگزین: درمان جایگزین (و رژیم توصیه شده فعلی توسط WHO)، ریفامپین ( ۶۰۰ – ۹۰۰mg روزانه) همراه با داکسی سیکلین (۱۰۰mg دو بار در روز به مدت ۶ هفته است.

میزان عود/ شکست درمان با این روش، ۲۰-۱۰٪ است که احتمالا به علت افزایش پاکسازی داکسی سیکلین ناشی

از تجویزهمزمان ریفامپین و در نتیجه کاهش سطح داکسی سیکلین می‌باشد.

تجویز اوفلوکساسین یا سیپروفلوکساسین همراه با ریفامپین به مدت ۶ هفته می‌تواند درمان جایگزین قابل پذیرشی در بالغین باشد.

درمان در کودکان و زنان حامله:

در کودکان و زنان حامله‌تری متوپریم – سولفامتوکسازول جایگزین تتراسیکلین می‌شوند. در زنان حامله بهترین رژیم، ریفامپین +‌تری متوپریم – سولفامتوکسازول کوتریموکسازول) است.

بیماری نورولوژیک: بیماری نورولوژیک ناشی از بروسلوز نیاز به درمان طولانی مدت (۶-۳ ماه) دارد (معمولا به همراه با اضافه کردن سفتریاکسون به رژیم استاندارد).

آندوکاردیت بروسلایی: آندوکاردیت بروسلایی حداقل با ۳ دارو یک آمینوگلیکوزید + یک تتراسیکلین + ریفامپین) درمان می‌شود. بسیاری از محققین سفتریاکسون و یا یک فلوروکینولون را جهت کاهش نیاز به تعویض دریچه به رژیم اضافه می‌کنند. طول مدت درمان آندوکاردیت بروسلایی، ۴ تا ۶ ماه است. جراحی برای درمان اکثریت موارد عفونت دریچه‌های مصنوعی قلب و مفاصل مصنوعی مورد نیاز است،

ممکن است شما دوست داشته باشید

ارسال یک پاسخ

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.