فیلم بیل رو بکش – معرفی، نقد و خلاصه داستان – Kill Bill

0

فیلمنامه و کارگردان: کوئنتین تارانتینو (سکانس های انیمیشن: مامورو اوشی)، تهیه کننده: لارنس بندر، مدیر فیلمبرداری: رابرت ریچاردسن، موسیقی: RZA بازیگران: اوما تورمن، لوسی لیو، داریل هانا، دیوید کاراداین، ویویکا افاکس، مایکل مدسن، جولی دریفوس. محصول آمریکا در ۱۱۱ دقیقه.

کوئنتین تارانتینو با همان اولین فیلم‌اش سگدونی (۱۹۹۲) -درباره سارقانی که در سرقت شان ناکام مانده‌اند بلافاصله یک «کلاسیک» ساخت، سگدونی، بسیاری از نکات زیباشناسانهٔ کارش را که به نشانه‌های قابل بازشناسی سینمایش تبدیل شدند، در معرض تماشا گذاشت: جانی‌های خشن، پیرنگ غیرخطی، دیالوگ‌های به یادماندنی، بامزه و گاه غیرقابل ترجمه، و یک خروار ارجاعات «فرهنگ پاپ». تارانتینو، به تاخت و تازش ادامه داد و بعد از آن دو شاهکار دیگر آفرید:

قصه عامه پسند (۱۹۹۴) و جکی براون (۱۹۹۷). سپس بیل رو بکش را ساخت؛ درام پرفراز و نشیب انتقامی که در آن، تارانتینو، خورهٔ عجیب و غریب سینمای دنیا، تجلیلی شخصی کرده از برخی ژانرها و فیلم‌های محبوب‌اش: هنرهای رزمی هنگ کنگی، «وشیا» ی چینی / «چانبارا» ی ژاپنی (فیلم‌های شمشیرزنی شرق آسیایی)، سینمای وحشت ایتالیا، وسترن اسپاگتی، و فیلم‌های سیاه‌پوستی آمریکایی اوایل دهه ۱۹۷۰، بیل رو بکش که در بدو امر به عنوان تک فیلمی در ده فصل، طراحی شده بود، اثری چهار ساعته از آب درآمد و از این رو در دو قسمت و در فاصله‌ای شش ماهه به نمایش در آمد.

بیل رو بکش، به طور کلی از روی خانم خون برفی (۱۹۷۳)، فیلمی ژاپنی، الگو برداشته. در این فیلم، زنی که به او تعرض شده، از خاطیان انتقام می‌گیرد و در حالی که فهرستی از نام‌شان ترتیب داده، آنها را یک به یک می‌کشد. در فیلم تارانتینو، شخصیت اصلی یک آدمکش است (اوما تورمن)، که با نام «عروس» معرفی می‌شود. او که حامله شده، حرفه خود را رها می‌کند و تصمیم می‌گیرد زندگی نورمالی پیش بگیرد. اما موقع مراسم تمرین عروسی در کلیسا، بیل، رئیس (و محبوب) سابق‌اش با گروهی آدمکش («افعی های مرگبار») سر می‌رسند و حاضران در کلیسا را قتل عام می‌کنند، قبل از آن که بیل به سر عروس شلیک و به خیال این که مرده، همان جا رهایش کند، عروس سعی می کند به او توضیح دهد که پدر بچه‌اش است. عروس در بیمارستانی چشم باز می‌کند و پی می‌برد چهار سال در کما بوده، و از آنجا به فکر انتقام، فرار می‌کند.

تارانتینو در هر صحنه خشونت بار طراحی شده، مدام به فیلمی دیگر ارجاع می‌دهد. صحنه درگیری اوما تورمن در لباس ورزشی زردرنگ، اشاره‌ای است به بروس‌لی یا صحنه نبرد تن به تن‌اش با لوسی لیو، دقیقا از فیلم ژاپنی سکس و خشم (۱۹۷۳) گرفته شده. اما با وجود تمامی آن ارجاعات و اشارات، بیل رو بکش، انتظار ندارد بیننده دانش جامعی از سینمای Trash دهه ۱۹۶۰ داشته باشد. تنها توقع‌اش این است که مخاطب، دوستدار همان زیباشناشی باشد. چون این دنیای پرشوری است که منطق خودش را دارد و در آن قوانین طبیعی «مانگا» (انیمیشن ژاپنی) و دنیاهای «کامیک بوکی» کنترل اوضاع را کاملا در دست دارند و قانون جاذبه ظاهرا شامل حال‌اش نمی‌شود و زندگی آدم‌ها پشیزی هم نمی‌ارزد. لب کلام، تارانتینو با بیل رو بکش، یک فانتزی اکشن ناب هیجان‌انگیز خلق کرده است.


   

ارسال یک پاسخ

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.