فیلم مأموریت غیرممکن پروتکل شبح – معرفی، نقد و خلاصه داستان – Mission: Impossible – Ghost Protocol 2011

0

کارگردان: براد بیرد. بازیگران: تام کروز (انان هانت) جرمی رنر (براندت)، سایمن پک (بنجی)، پائولا بانون (جین)، مایکل نیکویست (هندریکس)، ولادیمیر ماشکف (سیدورف)، آنیل کاپور (بربج نات). ۱۳۳ دقیقه. درجه نمایشی: ۱۳-PG

شرکت فیلمسازی پارامونت از سال ۱۹۹۶ تاکنون هر پنج سال یکبار فیلمی از مجموعه فیلم‌های ماموریت غیرممکن را روانهٔ اکران عمومی سینماهای آمریکا و جهان کرده است، سه فیلم اول این مجموعه تاکنون یک میلیارد و چهارصد میلیون دلار فروش داشته است و پیش بینی می‌شود که ساخت این مجموعه فیلم‌ها کماکان ادامه خواهد یافت و از همین حالا صحبت‌ها دربارهٔ انتخاب بازیگر مناسب جهت پر کردن جای خالی تام کروز برای بازی در قسمت‌های بعدی مجموعه آغاز شده است.

ماموریت غیر ممکن – پروتکل شبح (یا مأموریت غیر ممکن ۴) توسط براد بیرد کارگردانی شده است. بیرد یکی از بهترین کارگردانان سینمای آمریکا در عرصهٔ تولید کارتون های بلند داستانی است که مخصوصا با دو فیلم موفق انیمیشنی شگفت‌انگیزها و غول آهنی شناخته می‌شود. پروتکل شبح اولین فیلم غیرانیمیشنی با حرکت زندهٔ بیرد به عنوان کارگردان است. پروتکل شبح مثل دیگر همتاهای جیمز باندی‌اش، دارای لوکیشن‌های جذاب جهانی، صحنه های پی در پی اکشن، انفجارهای عظیم، تعقیب و گریزهای نفس گیر، و کار خیره کنندهٔ بدل‌هاست، و این فیلم مثل هر فیلم اکشن مردم پسندی یک داستان تقریبا ساده و سرراست را در محور خود دارد:

اتان هانت (تام کروز) مامور کهنه کار «نیروهای ویژه» به همراه گروه تحت رهبری‌اش در تعقیب هندریکس (مایکل نیکویست)، تروریست بین المللی سوئدی تبار است. هندریکس با ضریب هوشی ۱۹۰ (از ۲۰۰) آدم دیوانه‌ای است که در پی به دست آوردن چند بمب اتمی است. هندریکس اعتقاد دارد که بهترین راه رسیدن به صلح دائمی، نابود کردن کرهٔ زمین با سلاح های اتمی است.

اتان هانت و تیم تحت فرمان اش مأموریت دارند که جلوی هندریکس را بگیرند و اجازه ندهند که او به بمب‌های اتمی مورد نظرش دست پیدا بکند. هندریکس دستیار خطرناکی به اسم ویستورم (سامولی ادلمن) دارد که بی‌کوچکترین عذاب وجدانی آماده است تا به فرمان رئیس اش جان میلیون‌ها نفر را بگیرد. گروه تحت فرمان هانت شامل سه نفر دیگر نیز می شود: بنجی (سایمن پگ) مخ فنی و کامپیوتری گروه؛ براندت (جرمی رنر) آنالیست گروه و خبره در عملیات میدانی و جین (پائولا پاتون) تنها عضو مونث گروه. در ادامهٔ داستان هندریکس کاخ کرملین را در مسکو منفجر می‌کند. هدف هندریکس از این کار مقصر جلوه دادن گروه تحت فرمان اتان هانت است. در تحت چنین شرایطی هانت و گروه اش باید برای تبرئه کردن خویش و خنثی کردن اقدامات هندریکس تلاش بکنند و این در حالی است که اعضای این گروه چهار نفره از هیچ کمک و حمایت بیرونی ای برخوردار نیستند و باید صرفا روی داشته های خودشان حساب بکنند.

پروتکل شبح برای مدت ۹۰ دقیقهٔ آغازین خود در قد و قوارهٔ یک فیلم اکشن بسیار موفق و کارامد ظاهر می‌شود اما در ۴۵ دقیقهٔ پایانی‌اش افت محسوسی می‌کند. فیلم پس از به نمایش درآوردن آن صحنه های جذاب و پرتعلیق در مسکو و دوبی حرف چندان برای گفتن در صحنه‌های بمبئی ندارد. به هرحال باید توجه داشت که عرض‌های ۱۳۳ دقیقه اکشن و تعلیق مداوم کار عملا غیر ممکنی است هر چند که تماشاگران به رغم آغاز خستگی از دقیقهٔ نود به بعد، فیلم را تا به اخر تماشا می‌کنند. عظمت و شکوه واقعی فیلم پروتکل شبح را باید در فرمت پردهٔ بزرگ ایماکس مشاهده کرد، سینما دوستان جهانی این فرصت گرانبها را داشتند که صحنه‌های اکشن فیلم را قبل از آغاز اکران عمومی اش برای مدت یک هفته در سینماهای ایماکس ببینند.

فیلمبرداری پروتکل شبح با اجتناب از تکان های غیرضروری و سرگیجه آور مد روز این اجازه را به تماشاگر می‌دهد که اکشن فیلم را به طور کامل ببیند و از آن لذت ببرد. در فیلم پروتکل شبح شاهد یکی از بهترین بهره‌گیری ها از جلوه‌های ویژهٔ کامپیوتری هستیم در فصل معروف «برج خلیفه» تشخیص واقعیت از مجاز کامپیوتری کار دشواری است، هر چند که تهیه کنندگان فیلم اعلام کرده اند که این صحنه ها بدون دخالت کامپیوتر ساخته شده و به اصطلاح اصل اصل است. و به همهٔ اینها اضافه کنید موسیقی متن مایکل جیاجینو که تم موسیقیایی قدیمی سریال بالاتر از خطر – کار لالو شیفر- را با ماتریال‌های تازه در هم آمیخته است.

پروتکل شبح با ترکیب کردن سکانس های اکشن سبک قدیم با تکنولوژی سوپرمدرن، موفق به خلق بیشترین تعلیق و هیجان ممکن می‌شود. تمرکز فیلم بر روی صحنه‌های اکشن به قدری زیاد است که پیگیری خط داستانی عملا اهمیت خودش را از دست می‌دهد. در حین سکانس فراموش نشدنی‌ای که هانت مثل مرد عنکبوتی مشغول بالا رفتن از بلندترین برج دنیاست هیچ تماشاگری به این فکر نمی‌کند که او چرا دارد این کار را می‌کند. چنین پرسشی در چنین مواقعی فاقد هرگونه اهمیت و موضوعیتی است. آنچه در اینجا اهمیت دارد، لذت بردن از تماشای این صحنهٔ خارق العاده است؛ لذتی که تنها سینما قادر به خلق آن است.

   

ارسال یک پاسخ

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.