چه کسی برای اولین بار داستان­های فکاهی نوشت؟

0

شاید امروزه ما کاریکاتور و داستان‌های فکاهی را جزء بزرگترین هنرها محسوب نکنیم، ولی روزگاری این هنر بزرگ­ترین و مهم­ترین هنر زمان بود. در طول دوره رنسانس در ایتالیا لغت «کارتون» به معنی یک طرح کلی از یک خبر واقعی بود و هنر مهمی چون نقاشی­های دیواری یا نقاشی­هایی که بر روی پرده می­کشیدند، به حساب می­آمد. وقتی روزنامه و مجلات برای سرمقاله و خبرهای خود از تصاویر و نقاشی­های فکاهی برای جلب توجه مردم و بیشتر جلوه دادن خبرها استفاده می‌کردند، این هنر به عنوان کاریکاتور لقب یافت.

در روزنامه­هایی که در گذشته چاپ می‌شد، هنرمندانی چون هوگارت، دومیر و راولندسون مقاله­هایی را همراه با کاریکاتور ارائه می‌دادند. بعضی اوقات چنین تصاویری ماجراها و خصوصیات متفاوتی را بیان می‌کردند. این­ها شمای کلی و ابتدایی از کاریکاتورها و داستان‌های فکاهی امروزی بودند.

در قرن نوزدهم و بیستم مجلات و روزنامه­های فکاهی و طنزآمیز بی­شماری به چاپ رسیدند. در پاریس مجله کاریواری و در لندن مجله معروف پانک به چاپ رسید. چاپ این روزنامه و مجلات، یک ایده کلی و طویل­المدت را از طنز و فکاهی برای خوانندگان مهیا می­کرد.

اولین مجله فکاهی در سال ۱۹۰۰ میلادی به چاپ رسید. ریچارد اوت کالت هنرمندی که داستان فکاهی قهوه­ای عجیب و غریب را نوشت و در سال ۱۹۰۲ به چاپ رساند. این داستان به زودی به زبان‌های مختلف ترجمه و مورد علاقه بسیاری از کودکان در اکثر نقاط دنیا واقع شد. این بچه­ها آرزو می‌کردند که خود نیز روزی لباس قهوه­ای عجیب و غریب را بر تن کنند.

داستان فکاهی دیگری که طرفداران زیادی پیدا کرد: نزدیک شدن به پدر بود که در سال ۱۹۱۲ به چاپ رساند. امروز این داستان دست‌کم به ۳۰ زبان دنیا ترجمه و تقریباً در ۷۰ کشور دنیا به چاپ رسیده است.

در تلاش برای تداوم بخشیدن به نوشتن و طبع داستان‌های فکاهی، سری­هایی از این داستان­ها نوشته و در بخش‌های مختلف یک کتاب چاپ می‌شود. این فکر به سرعت گسترش پیدا کرد چنان­که هر ماه ۱۲ کتاب فکاهی چاپ می‌شد.

در حال حاضر داستان­های فکاهی و کمدی برای مقاصد آموزشی و پرورشی نوشته و به طبع می‌رسد و کتاب‌های تاریخی، موضوعات علمی، داستان­های کلاسیک و رمان‌ها برای فهم بهتر در آن­ها جنبه­های فکاهی و کمدی به کار می‌رود.

 

ارسال یک پاسخ

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.