زندگینامه نویسنده کتاب زنان کوچک: لوئیزا میآلکوت – رماننویس و شاعر آمریکایی
لوئیزا میآلکوت (۱۸۳۲-۱۸۸۸) رماننویس و شاعر آمریکایی بود که بیشتر بهخاطر رمان «زنان کوچک» که به یکی از آثار کلاسیک ادبیات آمریکا تبدیل شد، شهرت یافت. آلکوت در ژرمن تاون پنسیلوانیا به دنیا آمد، اما بیشتر عمر خود را در ماساچوست گذراند.
آلکوت در خانوادهای بزرگ شد که فعالانه در جنبشهای اصلاحات اجتماعی، از جمله لغو لغو و حقوق زنان مشارکت داشت. پدرش، آموس برونسون آلکوت، فیلسوف و معلمی بود که به روشهای آموزشی مترقی معتقد بود. آلکوت توسط پدرش در خانه آموزش دید و تحصیلاتی دریافت کرد که بر خلاقیت و تفکر مستقل تأکید داشت.
در سال 1862، در طول جنگ داخلی آمریکا، آلکوت به عنوان یک پرستار در واشنگتن دی سی داوطلب شد. او در حین کار در یک بیمارستان نظامی به تب حصبه مبتلا شد و تا پایان عمر از مشکلات سلامتی رنج برد. تجربیات او بهعنوان یک پرستار الهامبخش او شد تا «طرحهای بیمارستان» را بنویسد، مجموعهای از طرحها بر اساس نامههای او به خانوادهاش.
مشهورترین اثر آلکوت، «زنان کوچک» در سال 1868 منتشر شد و بلافاصله با موفقیت روبرو شد. این رمان بر اساس زندگی خود آلکوت است و ماجراهای چهار خواهر مارس را دنبال میکند که در طول جنگ داخلی در ماساچوست بزرگ میشوند. این رمان در طول سالها در فیلمها، نمایشنامهها و سریالهای تلویزیونی متعددی اقتباس شده است.
آلکوت در طول زندگی خود به نوشتن ادامه داد و بیش از 30 کتاب در ژانرهای مختلف از جمله داستانهای کودکان، داستانهای عاشقانه و هیجانانگیز منتشر کرد. او در سال 1888 در سن 55 سالگی بر اثر سکته درگذشت.
خانواده آلکوت با برخی از برجستهترین روشنفکران و نویسندگان آن روز از جمله رالف والدو امرسون، هنری دیوید ثورو و ناتانیل هاثورن دوست بودند. این چهرهها اغلب از خانه آلکوتها دیدن میکردند و لوئیزا میآلکوت از دوران جوانی در معرض ایدههای آنها قرار گرفت.
اولین اثر منتشر شده آلکوت شعری به نام “نور خورشید” بود که در 16 سالگی در یک مجله منتشر شد.
آلکوت علاوه بر «زنان کوچک» دو دنباله نوشت: «مردان کوچک» و «پسران جو». این کتابها زندگی خواهران مارس و خانوادههایشان را در حین بزرگ شدن و داشتن فرزندان خود دنبال میکند.
آلکوت یک حق رای و حامی حقوق زنان بود. او اولین زنی بود که پس از تصویب اصلاحیه 19 در کنکورد، ماساچوست برای رای دادن ثبت نام کرد.
خانواده آلکوت بخشی از یک جامعه اتوپیایی به نام فروتلندز بودند که توسط پدرش و دوستش چارلز لین تأسیس شد. جامعه مبتنی بر اصول استعلایی بود و هدف آن ایجاد جامعهای خودکفا و کشاورزی بود. این آزمایش در نهایت با شکست مواجه شد و آلکوتها تنها پس از هفت ماه فروتلندز را ترک کردند.
مادر آلکوت، ابیگیل میآلکوت، یک مددکار اجتماعی و مددکار اجتماعی بود. او یکی از بنیانگذاران اتحادیه آموزشی و صنعتی زنان در بوستون بود.
از دیگر آثار برجسته آلکوت میتوان به «هشت عموزاده»، «رز در شکوفه» و «مفیستوفل مدرن» اشاره کرد.
پدر آلکوت، آموس برونسون آلکوت، در زمان خود شخصیتی بحث برانگیز بود. او یک فیلسوف و مربی استعلایی بود که به روشهای آموزشی غیر متعارف مانند اجازه دادن به کودکان برای یادگیری با سرعت خود و تشویق آنها به پرسیدن سؤالات اعتقاد داشت. این ایدهها برای زمان خود رادیکال بودند و روشهای آلکوت اغلب مورد انتقاد سایر مربیان قرار میگرفت.
آلکوت قبل از اینکه نویسنده شود به عنوان فرماندار و معلم کار میکرد. او همچنین داستانهای تخیلی را با نام مستعار مینوشت تا از زندگی خود و خانوادهاش حمایت کند.
آلکوت حامی اعتدال بود و رمانی به نام «کار: داستانی از تجربه» نوشت که به موضوع اعتیاد به الکل میپردازد.
خواهر آلکوت، میهنرمندی با استعداد بود و برخی از کتابهای لوئیزا را تصویرگری کرد. شوهر می، ارنست نیریکر، محافظه کار و نقاش برجسته هنر بود.
آلکوت در جنبش حق رای زنان شرکت داشت و در کنار حقوقدانان برجستهای مانند جولیا وارد هاو و الیزابت کدی استانتون کار میکرد. او همچنین به عنوان نماینده غرفه زنان در نمایشگاه صد ساله 1876 در فیلادلفیا شرکت کرد.
آلکوت هرگز ازدواج نکرد و از خودش صاحب فرزندانی نشد، اما او به خانوادهاش بسیار نزدیک بود و در طول زندگیاش از آنها حمایت مالی کرد.
خانه آلکوت در کنکورد، ماساچوست که Orchard House نام دارد، اکنون موزهای است که به زندگی و کار او اختصاص داده شده است. بازدیدکنندگان میتوانند در خانه گشت بزنند و مصنوعات مربوط به آلکوت و خانوادهاش را ببینند.
آلکوت نویسندهای پرکار بود و علاوه بر رمان هایش، داستانهای کوتاه و مقالات متعددی برای روزنامهها و مجلات نوشت. او همچنین نمایشنامه نوشت و مدتی به عنوان نمایشنامهنویس کار کرد.
پدر آلکوت تأثیر مهمی در نوشتن او داشت و او را از جوانی تشویق به نوشتن کرد. او حتی برخی از کارهای اولیه او را در مجلات خود منتشر کرد.
آلکوت عاشق حیوانات بود و در طول زندگی خود حیوانات خانگی زیادی داشت، از جمله سگی به نام بن و پرندهای به نام دیک.
نوشتههای آلکوت اغلب اتوبیوگرافیک بود و او از تجربیات خود برای الهام گرفتن استفاده میکرد. برای مثال شخصیت جو در «زنان کوچک» بر اساس خود آلکوت ساخته شده است.
آلکوت یکی از اعضای جنبش استعلایی بود که یک جنبش فلسفی و ادبی بود که در قرن نوزدهم شکوفا شد. رالف والدو امرسون، هنری دیوید ثورو، و مارگارت فولر از دیگر گرایان برجسته دیگر ماوراء گرایی بودند.
آثار آلکوت در طول زندگیاش محبوبیت داشتند، اما اغلب توسط منتقدان به عنوان احساساتی و بیش از حد اخلاقگرایانه رد میشدند. با این حال، نوشتههای او دوام آورده است و امروز نیز جشن گرفته میشود.
آلکوت در طول جنگ داخلی آمریکا پرستار بود و تجربیات خود را در کتابی به نام «طرحهای بیمارستان» نوشت. او همچنین در مقاطع مختلف زندگی خود به عنوان معلم و خیاط کار میکرد.
قبر آلکوت در گورستان اسلیپی هالو در کنکورد، ماساچوست، در کنار والدین و خواهرانش قرار دارد. بر روی سنگ نوشته او نوشته شده است: “او آنچه را که میتوانست انجام داده است.”
آثار آلکوت اغلب «ادبیات کودکان» در نظر گرفته میشد، اما او برای طیف وسیعی از سنین و مخاطبان نوشت. به عنوان مثال، رمان او “یک تعقیب و گریز طولانی عشق مرگبار” یک فیلم هیجانانگیز بود که مخاطبان بزرگسال را هدف قرار میداد.
مادر آلکوت، ابیگیل میآلکوت، نویسنده و مصلح اجتماعی بود. او برای روزنامهها و مجلات مقاله و داستان مینوشت و در جنبش حق رای زنان فعال بود.
آلکوت یک فمینیست بود و در نوشتههای خود از حقوق زنان دفاع میکرد. رمان «زنان کوچک» او به دلیل به تصویر کشیدن زنان قوی و مستقلی که به نقشهای جنسیتی سنتی محدود نشدهاند، ستایش شده است.
آلکوت با بسیاری از چهرههای برجسته زمان خود، از جمله هریت بیچر استو، مارک تواین و والت ویتمن دوست بود.
خانواده آلکوت در راهآهن زیرزمینی فعال بودند، که شبکهای از مسیرهای مخفی و خانههای امن بود که بردهها برای فرار به سمت آزادی در شمال استفاده میکردند.
آلکوت در طول زندگی خود با مشکلات سلامتی دست و پنجه نرم کرد، از جمله مسمومیت با جیوه ناشی از درمان تب حصبه، که هنگام کار به عنوان پرستار در طول جنگ داخلی به آن مبتلا شد.
آلکوت یک گیاهخوار و طرفدار درمانهای طبیعی برای سلامتی بود. او همچنین به معنویت جایگزین علاقهمند بود و سنتهای مختلف مذهبی و فلسفی را بررسی کرد.
میراث آلکوت بهعنوان یک نویسنده در طول سالها دوام آورده است و آثار او همچنان الهامبخش نسلهای جدید خوانندگان است. زندگی و کار او موضوع بیوگرافیها و اقتباسهای متعددی بوده است، از جمله نسخه سینمایی اخیر “زنان کوچک” به کارگردانی گرتا گرویگ.
نوشتههای آلکوت به شدت تحت تأثیر تربیت او بود که بر اهمیت عدالت اجتماعی و ارزشهای اخلاقی تأکید داشت. پدرش، برونسون آلکوت، فیلسوف استعلایی و مصلح اجتماعی مشهور و مادرش، ابیگیل میآلکوت، مدافع حق رأی و مددکار اجتماعی بود.
آلکوت مدافع آموزش بود و به اهمیت توانمندسازی زنان از طریق یادگیری اعتقاد داشت. او قبل از اینکه نویسنده شود به عنوان معلم و فرماندار کار میکرد.
نوشته آلکوت اغلب به مسائل فقر، نابرابری اجتماعی و حقوق زنان میپردازد. رمان «مردان کوچولو» او نقدی بر نظام آموزشی آن زمان است و از رویکردی کودک محورتر به تدریس حمایت میکند.
خواهر آلکوت میدر سن 39 سالگی به طرز غمانگیزی در اثر عوارض مربوط به زایمان درگذشت. این رویداد تأثیر عمیقی بر آلکوت گذاشت و او در مورد آن در مجله و نامههای خود نوشت.
آلکوت نیز شاعر بود و در طول زندگیاش شعرهای متعددی نوشت. شعر او اغلب به مضامین طبیعت، معنویت و رشد شخصی میپرداخت.
آلکوت یک انسان دوست بود و در طول زندگی خود به موسسات خیریه مختلف کمک مالی کرد. او به ویژه به کمک به افرادی که با فقر یا بیماری دست و پنجه نرم میکردند علاقه داشت.
خانه آلکوت در کنکورد، ماساچوست، جایی که او «زنان کوچک» را نوشت، اکنون یک نقطه عطف تاریخی ملی است. این خانه برای عموم باز است و شامل بسیاری از مصنوعات مربوط به آلکوت و خانوادهاش است.
نوشتههای آلکوت به زبانهای متعدد ترجمه شده است و کتابهای او همچنان در سراسر جهان محبوب هستند. او را با دیگر نویسندگان کلاسیک مانند جین آستن و خواهران برونته مقایسه کردهاند.
آثار آلکوت تأثیری ماندگار بر ادبیات و فرهنگ آمریکا داشته است. بازی او از زنان قوی و مستقل در «زنان کوچک» به الهام بخشیدن به نسلهای نویسندگان و خوانندگان زن کمک کرد.
آلکوت نویسندهای پرکار بود و در ژانرهای مختلف از جمله ادبیات کودکان، عاشقانه و داستان گوتیک نوشت. او همچنین غیرداستانی نوشت، از جمله کتابی درباره تجربیات خود به عنوان پرستار در طول جنگ داخلی.
آلکوت به جنبشهای اجتماعی مترقی زمان خود، از جمله اعتدال، لغو ممنوعیت، و حقوق زنان علاقهمند بود. او در اولین کنوانسیون حقوق زنان در ووستر، ماساچوست، در سال 1850 شرکت کرد.
پدر آلکوت یک گیاهخوار بود و خانواده خود را با رژیم غذایی حاوی غلات کامل، میوهها و سبزیجات بزرگ کرد. این روی عادات غذایی خود آلکوت تأثیر گذاشت و او همیشه گیاهخوار بود.
خواهر آلکوت، آنا نیز نویسنده بود، و او کتابی به نام «درباره وظیفه پیکت و داستانهای دیگر» در سال 1864 منتشر کرد.
آلکوت هرگز به عنوان نویسنده آموزش رسمی ندید، اما او یک خواننده مشتاق بود و با تمرین و آزمایش به خود مهارت نوشتن را آموخت.
نوشتههای آلکوت اغلب بر اساس تجربیات شخصی او بود، و او درباره موضوعاتی نوشت که برای زنان زمان خود تابو محسوب میشد، مانند قاعدگی و زایمان.
محبوبیت آلکوت بهعنوان نویسنده در سالهای پس از مرگش کاهش یافت، اما آثار او در قرن بیستم تجدید حیات کردند. امروزه او را به عنوان یکی از مهمترین نویسندگان آمریکایی قرن نوزدهم میشناسند.
رمان «زنان کوچک» آلکوت در طول سالها در نسخههای سینمایی و تلویزیونی متعددی اقتباس شده است، از جمله فیلمی در سال 1933 با بازی کاترین هپبورن، یک فیلم موزیکال در سال 1949 با جون آلیسون، و فیلمی در سال 1994 با وینونا رایدر و سوزان ساراندون. یک اقتباس جدید هم به کارگردانی گرتا گرویگ در سال 2019 و با بازی Saoirse Ronan، Emma Watson و Florence Pugh از این فیلم ساخته شد.
مادر آلکوت، ابیگیل میآلکوت، یک فمینیست و یکی از اعضای اتحادیه آموزشی و صنعتی زنان بود که هدف آن بهبود زندگی زنان شاغل از طریق آموزش و آموزش شغلی بود.
برادر آلکوت، برونسون آلکوت، یک معلم و نویسنده معروف بود که مدرسه تمپل را در بوستون تأسیس کرد، مدرسهای که یکی از اولین مدارس در ایالات متحده بود که به کودکان آفریقایی آمریکایی اجازه تحصیل داد.
آلکوت یک سالک معنوی بود و به انواع سنتهای دینی و فلسفی از جمله استعلایی، بودیسم و تئوسوفی علاقهمند بود.
نوشتههای آلکوت اغلب بر اساس تجربیات شخصی او بود، و او در کارش از مبارزههای خود با فقر، بیماری و روابط خانوادگی استفاده میکرد.
میراث آلکوت به عنوان یک نویسنده توسط سازمانهای متعددی تجلیل شده است، از جمله انجمن لوئیزا میآلکوت و انجمن یادبود لوئیزا میآلکوت، که پس از مرگ او توسط طرفداران او تأسیس شد.
مجلات و نامههای آلکوت در چندین مجلد منتشر شده است که بینشی از زندگی و روند خلاقیت او ارائه میدهد.
خانه آلکوت، خانه ارچارد، به خاطر معماری منحصر به فردش که توسط پدرش طراحی شده و دارای زوایای و اشکال غیرعادی است، شناخته شده است. این خانه به روی عموم باز است و یک مقصد محبوب برای طرفداران آثار آلکوت است.
آلکوت به خاطر دیدگاههای مترقی خود در مورد مسائل اجتماعی، از جمله حقوق زنان، اصلاحات آموزشی، و اعتدال معروف بود. او از حقوق برابر برای زنان از جمله حق رای دفاع میکرد و معتقد بود که آموزش کلید توانمندسازی زنان است.
آلکوت یک طرفدار پرشور الغا بود و با خانوادهاش برای حمایت از بردگان فراری که از طریق راه آهن زیرزمینی به دنبال آزادی بودند، کار میکرد. او همچنین در نوشتههای خود درباره مسئله برده داری نوشت، از جمله رمانی به نام «حال و هوا».
آلکوت نوازندهای با استعداد بود و اغلب برای خانواده و دوستانش پیانو مینواخت و آواز میخواند. او همچنین ترانهها و اشعار مینوشت و برخی از شعرهایش را به موسیقی میفرستاد.
آلکوت هنرمندی خودآموخته بود و اغلب داستانها و اشعار خود را به تصویر میکشید. او همچنین در طول زندگی خود نقاشی و طراحی میکرد.
خانواده آلکوت با هنری دیوید ثورو دوست بودند و او از فلسفه زندگی ساده و عشق او به طبیعت الهام گرفته بود.
مشکلات سلامتی آلکوت شامل میگرن، برونشیت و قلب ضعیف بود. او اغلب در وضعیت نامناسبی قرار داشت و پزشکان او درمانهای مختلفی از جمله حمام آب گرم و درمان استراحت را تجویز کردند.
خواهر آلکوت میبا ارنست نیریکر، تاجر و نقاش سوئیسی ازدواج کرد. میو ارنست یک دختر داشتند که به نام خالهاش لوئیزا مینام داشت.
آثار آلکوت به بسیاری از زبانها از جمله فرانسوی، آلمانی، ژاپنی و روسی ترجمه شده است. رمانهای او در سراسر جهان محبوبیت داشته و در بسیاری از کشورهای مختلف به صورت فیلم، نمایشنامه و سریال تلویزیونی اقتباس شدهاند.
آلکوت از حامیان جنبش حق رأی زنان بود و در طول زندگی خود از مدافعان حقوق زنان بود. او مقالات و مقالاتی در حمایت از حق رای زنان نوشت و در گردهماییها و رویدادهای مربوط به حق رای شرکت کرد.
پدر آلکوت، برونسون آلکوت، دوست نزدیک و همکار رالف والدو امرسون، یکی دیگر از چهرههای برجسته در جنبش استعلایی بود. امرسون یکی از حامیان اولیه نوشتن آلکوت بود و به ترویج کار او کمک کرد.
خانواده آلکوت در جنبش ضد برده داری فعال بودند و بسیاری از جلسات و رویدادهای لغو لغو برده داری را در خانه خود برگزار کردند. آنها همچنین در دیگر اهداف عدالت اجتماعی از جمله اصلاح زندان و آموزش زنان مشارکت داشتند.
آلکوت در طول زندگی حرفهای خود با نامهای مختلف قلم مینوشت، از جمله A.M. بارنارد و فلورا فیرفیلد او از این نامها برای نوشتن داستانها و مقالههایی در ژانرهای مختلف، از جمله داستانهای عمومی و ترسناک گوتیک استفاده میکرد.
آثار آلکوت هم در میان کودکان و هم برای بزرگسالان محبوب بود و او اغلب برای مخاطبان مختلط مینوشت. داستانهای او به خاطر درسهای اخلاقی و تأکیدشان بر اهمیت خانواده و اجتماع معروف بود.
خانواده آلکوت در تمام دوران کودکی او از مشکلات مالی رنج میبردند و او به عنوان خیاط و یک فرماندار کار میکرد تا به خانواده کمک کند. این تجربیات به نوشتن او کمک کرد و به او درک عمیقی از مبارزات خانوادههای طبقه کارگر داد.
آلکوت دوست صمیمی جان گرین لیف ویتیر، شاعر و مخالف الغا بود. این دو به طور منظم مکاتبه داشتند و عشق به ادبیات و عدالت اجتماعی مشترک داشتند.
میراث آلکوت بهعنوان یک نویسنده همچنان الهامبخش نسلهای خوانندگان و نویسندگان بوده است و آثار او در طول سالها به اشکال مختلف از جمله رمانهای گرافیکی، نمایشهای صحنهای و موزیکال اقتباس شده است.
مطالب مرتبط
