زندگینامه اسکار وایلد – نویسنده، شاعر و نمایشنامهنویس ایرلندی و خالق کتاب تصویر دوریان گری
اسکار وایلد (۱۸۵۴-۱۹۰۰) نویسنده، شاعر و نمایشنامهنویس ایرلندی بود که به یکی از برجستهترین چهرههای ادبیات بریتانیا در اواخر قرن ۱۹ تبدیل شد. او به خاطر شوخ طبعی، شخصیت پر زرق و برق و نظرات اجتماعی تندش معروف بود.
از مشهورترین آثار وایلد میتوان به رمان «تصویر دوریانگری» (1890) و نمایشنامههای «پندار لیدی ویندرمر» (1892)، «زنی بیاهمیت» (1893)، «شوهر ایدهآل» (1895) اشاره کرد. “اهمیت جدی بودن” (1895). این آثار اغلب جامعه ویکتوریایی و هنجارهای اجتماعی آن را طعنه میزدند و به خاطر گفتوگوهای هوشمندانه، پیچشهای داستانی پیچیده و مشاهدات شوخآمیز درباره طبیعت انسان شهرت داشتند.
با وجود موفقیت ادبی وایلد، زندگی شخصی وایلد با رسوایی مخدوش شد. او در سال 1895 به دلیل اعمال همجنسبازی که در آن زمان در بریتانیا غیرقانونی بود، دستگیر و محکوم شد. او به دو سال کار شاقه محکوم شد و در دوران حبس سلامتیاش رو به وخامت گذاشت. وایلد در سال 1900 در 46 سالگی در پاریس درگذشت و میراثی به عنوان یکی از بزرگترین نویسندگان نسل خود از خود به جای گذاشت.
وایلد در دوبلین ایرلند در خانوادهای سرشناس به دنیا آمد. پدرش جراح چشم و گوش موفق و مادرش شاعر و اجتماعی بود.
وایلد در کالجترینیتی در دوبلین تحصیل کرد و سپس به تحصیل در دانشگاه آکسفورد ادامه داد و در آنجا به دلیل شوخ طبعی و سبک پر زرق و برق خود شهرت یافت.
وایلد پس از اتمام تحصیلات خود به لندن نقل مکان کرد و به عنوان شخصیتی برجسته در محافل ادبی و اجتماعی شناخته شد. او با جنبش زیباییشناسی که به خاطر خود بر زیبایی و هنر تأکید میکرد پیوند خورد.
اولین نمایشنامه وایلد، “ورا؛ یا، نیهیلیستها” در سال 1880 تولید شد، اما موفقیتآمیز نبود. نمایشنامه بعدی او، “پناز لیدی ویندرمر”، موفقیت تجاری و انتقادی بود و او را به عنوان یک چهره اصلی در دنیای تئاتر معرفی کرد.
وایلد به خاطر شوخ طبعی و شخصیت پر زرق و برقش که اغلب توجه رسانهها و مردم را به خود جلب میکرد، شهرت داشت. او به خاطر لباسهای شیک و شیک و شوخ طبعیاش که اغلب برای بیان سخنان کوتاه درباره جامعه ویکتوریا استفاده میکرد، مشهور بود.
زندگی شخصی وایلد زمانی که توسط پدر معشوقهاش، لرد آلفرد داگلاس، به همجنسگرایی متهم شد، به موضوع رسوایی تبدیل شد. وایلد از این مرد به خاطر افترا شکایت کرد، اما زمانی که شواهدی مبنی بر همجنسگرایی وایلد در طول دادگاه ظاهر شد، پرونده نتیجه معکوس داد. او در سال 1895 دستگیر و به جرم فحاشی شدید محکوم شد و به مدت دو سال زندانی شد.
پس از آزادی از زندان، وایلد در تبعید در فرانسه زندگی کرد و در آنجا «تصنیف ریدینگ زندان» را نوشت که شعری درباره تجربیات خود در زندان بود. او در سال 1900 بر اثر مننژیت در پاریس درگذشت.
آثار وایلد تأثیری ماندگار بر ادبیات و فرهنگ داشته است. نمایشنامههای او تا امروز اجرا میشوند و نوشتههای او برای شوخ طبعی، تفسیر اجتماعی و بینشهایشان نسبت به ماهیت انسان مورد مطالعه و تحلیل قرار میگیرند.
وایلد با کنستانس لوید ازدواج کرد و صاحب دو فرزند شدند. علیرغم شخصیت عمومی و شایعات در مورد زندگی خصوصیاش، او یک شوهر و پدر فداکار بود.
شوخ طبعی وایلد افسانهای بود و او به خاطر تک خطهای هوشمندانه و کلمات قصار معروف بود. برخی از مشهورترین جملات او عبارتند از: “من میتوانم در برابر هر چیزی مقاومت کنم به جز وسوسه”، “ما همه در ناودان هستیم، اما برخی از ما به ستارهها نگاه میکنیم” و “خودت باش، بقیه قبلاً گرفتهاند.”
وایلد علاوه بر نمایشنامهها و رمانهایش، مقالهنویس و منتقدی پرکار نیز بود. او درباره طیف وسیعی از موضوعات، از جمله هنر، ادبیات و جامعه نوشت.
وایلد از طرفداران جنبش زیباییشناسی بود که به خاطر خود بر زیبایی و هنر تأکید داشت. او معتقد بود که هنر باید از اخلاق جدا شود و زیبایی بالاترین آرمان است.
کار وایلد در زمان خودش بحث برانگیز بود و همچنان موضوع بحث و تحلیل بوده است. برخی از منتقدان او را به ترویج رفتارهای غیراخلاقی متهم میکنند، در حالی که برخی دیگر او را قهرمان فردگرایی و آزادی هنری میدانند.
زندگی و کار وایلد موضوع اقتباسهای متعددی از جمله فیلم، نمایشنامه و کتاب بوده است. برخی از اقتباسهای قابل توجه عبارتند از: فیلم 1960 “محاکمه اسکار وایلد”، فیلم 1997 “وایلد” و نمایشنامه 2018 “غول خودخواه اسکار وایلد”.
وایلد از دوران جوانی نویسندهای پرکار بود. او در طول زندگیاش شعر، داستان کوتاه، مقاله و نمایشنامه نوشت و آثارش در روزنامهها و مجلات مختلف به چاپ رسید.
وایلد به افسانهها و فولکلور علاقه داشت و مجموعهای از افسانهها به نام «شاهزاده شاد و قصههای دیگر» (1888) نوشت که شامل داستانهایی مانند «غول خودخواه» و «بلبل و گل سرخ» بود.
وایلد علاوه بر کار ادبی خود، یک سخنران نیز بود و در مورد موضوعات مختلفی از جمله هنر، ادبیات و زیباییشناسی سخنرانی میکرد. او به خاطر سبک سخنوری کاریزماتیک و تواناییاش در جذب مخاطبان مشهور بود.
نمایشنامههای وایلد به خاطر صحنهها و لباسهای استادانهشان که اغلب توسط دوست و همکارش، چارلز ریکتس طراحی میشد، شناخته میشد. آنها همچنین به خاطر پیچشهای داستانی پیچیده و دیالوگهای شوخآمیزشان که اغلب جامعه ویکتوریا را مسخره میکرد، شهرت داشتند.
زندانی شدن وایلد تأثیر عمیقی بر سلامت و رفاه او داشت. او از افسردگی و ناراحتیهای جسمی رنج میبرد و دوران زندان بر سلامت روحی و روانی او تأثیر میگذاشت. برخی از منتقدان بر این باورند که تجربیات او در زندان بر نوشتههای بعدی او از جمله “تصنیف زندان ریدینگ” تأثیر گذاشته است.
میراث وایلد تا مدتها پس از مرگش دوام آورده است. آثار او همچنان در سراسر جهان خوانده میشود و اجرا میشود و اغلب از او به عنوان تأثیر عمده بر ادبیات و فرهنگ مدرن یاد میشود. زندگی و کار او همچنین الهام بخش بیوگرافیها، مستندها و دیگر آثار هنری بوده است.
وایلد استاد پارادوکس و کنایه بود و اغلب از این ابزارهای ادبی برای تفسیر اجتماعی یا مسخره کردن کنوانسیونهای اجتماعی استفاده میکرد. به عنوان مثال، در “اهمیت جدی بودن” او از ابزار داستان هویت اشتباه استفاده میکند تا پوچ بودن جامعه طبقه بالا را برجسته کند.
وایلد علیرغم موفقیتش به عنوان یک نویسنده و یک شخصیت عمومی، در طول زندگی خود از نظر مالی با مشکل مواجه شد. او اغلب فراتر از تواناییهای خود زندگی میکرد و برای تأمین مخارج زندگی به حمایت دوستان و خانواده متکی بود.
زندانی شدن وایلد به دلیل همجنس گرایی یک اتفاق رسوائی بود که باعث خشم و جنجال در جامعه ویکتوریا شد. بسیاری از دوستان و همکاران سابقش از او دوری میکردند و شهرتش خدشه دار شد. با این حال، محاکمه او همچنین توجه به موضوع همجنس گرایی را جلب کرد و به هموار کردن راه برای پذیرش بیشتر در سالهای آینده کمک کرد.
وایلد پس از آزادی از زندان با نام سباستین ملموت در فرانسه زندگی میکرد. او به نوشتن ادامه داد، اما وضعیت سلامتی و مالیاش رو به وخامت گذاشت و تا زمان مرگش در فقر زندگی کرد.
وایلد در گورستان پر لاشز پاریس به خاک سپرده شد، جایی که آرامگاه او به یک جاذبه توریستی محبوب تبدیل شده است. مجسمهای از یک فرشته بالدار را به نمایش میگذارد که به نمادی از زندگی و کار وایلد تبدیل شده است.
تأثیر وایلد را میتوان در بسیاری از حوزههای فرهنگی، از ادبیات و تئاتر گرفته تا فیلم و موسیقی مشاهده کرد. او در آثار هنری بیشماری مورد اشاره قرار گرفته است و ایدههای او درباره زیبایی، فردگرایی و آزادی هنری همچنان در بین مردم سراسر جهان طنینانداز میشود.
وایلد به خاطر استایل شخصی متمایزش که شامل لباسهای پر زرق و برق، موهای بلند و عشق زیباییشناختی بود، شهرت داشت. او اغلب میخک سبز میپوشید که نمادی از شخصیت و سبک او شد.
وایلد با بسیاری از نویسندگان و هنرمندان مشهور زمان خود از جمله والتر پاتر، جان راسکین و اوبری بردزلی دوست بود. او همچنین با اخوان پیش از رافائلی، گروهی از هنرمندان که به دنبال احیای آرمانهای هنر قبل از رنسانس بودند، مرتبط بود.
وایلد عاشق سفر بود و در طول زندگی خود از کشورهای زیادی از جمله ایالات متحده، کانادا و ایتالیا دیدن کرد. سفرهای او الهام بخش بسیاری از نوشتههایش بود و او اغلب از تجربیاتش به عنوان مواد نمایشنامهها و داستانهایش استفاده میکرد.
وایلد علاوه بر کار ادبی، موسیقیدانی با استعداد نیز بود و به موسیقی کلاسیک علاقه داشت. او اغلب در کنسرتها و اپراها شرکت میکرد و به خاطر دانشش در این زمینه شهرت داشت.
نوشتههای وایلد به بسیاری از زبانها ترجمه شده است و آثار او همچنان توسط محققان و دانشجویان در سراسر جهان مورد مطالعه و تحلیل قرار میگیرد. به ویژه نمایشنامههای او هنوز به طور منظم اجرا میشود و از آثار کلاسیک تئاتر محسوب میشود.
میراث وایلد در طول سالها موضوع بحثها و تفسیرهای زیادی بوده است. برخی او را یک یاغی و قهرمان فردگرایی میدانند، در حالی که برخی دیگر او را فردی لذت طلب و غیراخلاقی میدانند. صرف نظر از تفسیری که شخص میکند، نمیتوان انکار کرد که زندگی و کار وایلد تأثیری ماندگار بر ادبیات و فرهنگ داشته است.
وایلد مجذوب ادبیات و فرهنگ یونان باستان بود و اغلب ارجاعاتی به اساطیر و فلسفه یونان را در نوشتههای خود میگنجاند. نمایشنامه او “سالومه” (1891) بر اساس داستان کتاب مقدس یحیی باپتیست بود و شامل بسیاری از عناصر الهام گرفته از یونان بود.
وایلد یک نامهنویس پرکار بود و در طول زندگی خود با افراد زیادی از جمله همسر، دوستان و همکاران ادبی خود مکاتبه کرد. نامههای او نگاهی اجمالی به شخصیت، شوخ طبعی و سبک ادبی او دارد.
وایلد ناظر دقیق روندهای اجتماعی بود و اغلب در نوشتههای خود در مورد ماهیت در حال تغییر جامعه اظهار نظر میکرد. او علاقه خاصی به نقش زنان در جامعه داشت و شخصیتهای زن زیادی نوشت که نقشهای جنسیتی سنتی را به چالش میکشیدند.
وایلد علیرغم شهرتش به عنوان یک باهوش و باهوش، دانشجوی جدی ادبیات و فلسفه بود. او در طیف وسیعی از موضوعات به خوبی خوانده میشد و اغلب در نوشتههایش از کلاسیکها نقل قول میکرد.
میراث وایلد الهام بخش بسیاری از آثار خلاقانه از جمله نمایشنامه، فیلم، اپرا و باله بوده است. زندگی او همچنین موضوع بیوگرافیهای زیادی بوده است و داستان او همچنان مردم سراسر جهان را مجذوب و الهام بخش میکند.
در سالهای اخیر، با تولیدات جدید نمایشنامههای وایلد و اقتباسهایی از آثارش برای سینما و تلویزیون، علاقه دوباره به زندگی و کار وایلد افزایش یافته است. این علاقه مجدد گواهی بر جذابیت پایدار شوخ طبعی، بینش و خلاقیت وایلد است.
رمان «تصویر دوریانگری» وایلد هنگامی که برای اولین بار در سال 1890 منتشر شد. این رمان داستان جوانی را روایت میکند که روح خود را میفروشد تا جوان و زیبا بماند و به یکی از معروفترین آثار وایلد تبدیل شده است.
محاکمه و زندانی شدن وایلد به دلیل همجنس گرایی منجر به بحث عمومی در مورد این موضوع شد.
سبک نوشتاری وایلد با شوخ طبعی، طنز و طنز ویرانگر مشخص میشد. او اغلب از کنایه و پارادوکس برای بیان نظر خود استفاده میکرد و آثارش به خاطر بازی هوشمندانه کلمات و استفاده از ابزارهای ادبی شهرت داشتند.
وایلد معاصر دیگر نویسندگان مشهور زمان خود از جمله جورج برنارد شاو، رابرت لوئیس استیونسون و برام استوکر بود. او همچنین با بسیاری از بازیگران مشهور از جمله النتری و هنری ایروینگ آشنا بود.
نمایشنامه وایلد “اهمیت جدی بودن” را اغلب شاهکار او میدانند و امروزه نیز به طور گسترده اجرا میشود. این یک طنز از جامعه ویکتوریایی و قراردادهای اجتماعی آن است و به خاطر دیالوگهای شوخآمیز و پیچشهای داستانی طنزآمیزش معروف است.
زندگی شخصی وایلد و تجربیات او در زندان موضوع آثار خلاقانه بسیاری از جمله فیلم «محاکمه اسکار وایلد» محصول 1960 و فیلم «وایلد» در سال 1997 بوده است. این آثار به زنده نگه داشتن میراث او و رساندن داستان او به مخاطبان جدید کمک کرده است.
تأثیر وایلد را میتوان در بسیاری از حوزههای فرهنگ، از ادبیات و تئاتر گرفته تا مد و هنر مشاهده کرد. ایدههای او در مورد زیبایی، فردگرایی و قدرت هنر همچنان الهام بخش مردم در سراسر جهان است.
زندگی وایلد موضوع بسیاری از افسانهها و افسانهها بوده است و جدا کردن واقعیت از داستان میتواند دشوار باشد. به عنوان مثال، حکایت معروفی وجود دارد که وایلد زمانی گفت: “من چیزی جز نبوغ خود ندارم که بگویم”، اما مشخص نیست که آیا واقعاً این اتفاق افتاده است یا خیر.
وایلد به عشقش به تئاتر شهرت داشت و اغلب در اجراها شرکت میکرد و خودش نمایشنامه مینوشت. او معتقد بود که تئاتر قدرت دگرگونی جامعه و ترویج تغییرات اجتماعی را دارد.
نمایشنامه وایلد «زنی بیاهمیت» زمانی که برای اولین بار اجرا شد به دلیل به تصویر کشیدن یک مادر مجرد جنجالی در نظر گرفته شد. این نمایشنامه به عنوان نقدی بر رفتار جامعه ویکتوریایی با زنان و فرزندانشان تلقی میشد.
آخرین کلمات وایلد اغلب اینگونه گزارش میشود که “یا این کاغذ دیواری میرود یا من میروم”، اما مشخص نیست که او واقعاً این را گفته است یا خیر. این اظهارات به عنوان نمونهای ازشوخ طبعی و شوخ طبعی وایلد مشهور شده است.
زندانی شدن وایلد به دلیل همجنس گرایی تأثیر عمیقی بر زندگی و کار او گذاشت. پس از آزادی کمتر نوشت و بیشتر به سلامت و خانوادهاش پرداخت. او همچنین در نگارش خود بیشتر درون نگر و فلسفی شد.
آثار وایلد همچنان برای مخاطبان جدید اقتباس میشوند، از جمله اقتباس سینمایی اخیر «تصویر دوریانگری» (2020). ایدههای او در مورد زیبایی، فردگرایی، و نقش هنر در جامعه امروز نیز مطرح است.
زندگی و کار وایلد به طرق مختلف مورد تجلیل قرار گرفته است، از جمله ایجاد جایزه اسکار وایلد، که به افرادی تجلیل میشود که سهم قابل توجهی در فرهنگ ایرلند داشتهاند. این جایزه به چهرههای مطرحی چون بونو، ادنا اوبراین و ون موریسون اهدا شده است.
مطالب مرتبط
