هشدار انجمن دیابت گابریک درباره عدم تخصیص ارز به سنسورهای دیابت؛ تهدیدی جدی برای تداوم پایش درمانی بیماران
رپورتاژ
در شرایطی که پایش مستمر قند خون یکی از ارکان اصلی مدیریت بیماری دیابت محسوب میشود، تداوم ابهام در فرآیند تخصیص ارز به تجهیزات حیاتی این حوزه، بهویژه سنسورهای پایش مداوم قند خون (Continuous Glucose Monitoring – CGM)، نگرانیهای تازهای را در میان بیماران، خانوادهها و فعالان حوزه سلامت ایجاد کرده است. انجمن دیابت گابریک با اشاره به این وضعیت هشدار داده است که استمرار روند فعلی میتواند به شکلگیری یک بحران جدی در دسترسی بیماران به ابزارهای ضروری کنترل قند خون منجر شود.
به گفته این انجمن، عدم تخصیص پایدار ارز نهتنها باعث افزایش محسوس قیمت سنسورها شده، بلکه میتواند امنیت درمانی بیماران دیابتی را نیز تحت تأثیر قرار دهد؛ موضوعی که علاوه بر فشار اقتصادی، پیامدهای روانی و درمانی قابل توجهی برای بیماران و خانوادههای آنان به همراه دارد. این شرایط همچنین تمامی شرکتهای فعال در حوزه واردات و تأمین تجهیزات دیابت را نیز تحت تأثیر قرار داده است.
سنسورهای CGM؛ ابزار درمانی حیاتی نه تجهیزات جانبی
دکتر استقامتی، رئیس هیئتمدیره انجمن دیابت گابریک، با اشاره به جایگاه علمی و بالینی سنسورهای پایش مداوم قند خون گفت:
«سنسورهای دیابت و سایر ملزومات کنترل قند خون ابزارهای انتخابی یا لوکس نیستند. در راهنماهای معتبر بینالمللی و دستورالعملهای بالینی، استفاده از CGM بهعنوان بخشی از مراقبت استاندارد بیماران—بهویژه مبتلایان به دیابت نوع یک—توصیه شده و شواهد علمی متعددی بر نقش آنها در بهبود کنترل قند خون، کاهش نوسانات شدید و پیشگیری از عوارض دیابت وجود دارد. »
به گفته وی، تخصیص ناپایدار ارز به این تجهیزات باعث اختلال در زنجیره تأمین، افزایش هزینه تمامشده و ایجاد فشار مضاعف بر شرکتهای فعال این حوزه میشود؛ مسئلهای که در نهایت به نگرانی مداوم خانوادهها درباره دسترسی پایدار به این تجهیزات منجر میشود.
او تأکید کرد که مشکل خانوادهها صرفاً افزایش قیمت نیست، بلکه نبود اطمینان نسبت به استمرار تأمین تجهیزات حیاتی دیابت است؛ موضوعی که در بیماری مزمنی مانند دیابت—خصوصاً در کودکان—قابل تعویق یا جایگزینی نیست.
کاهش دسترسی به سنسورها؛ افزایش ریسکهای درمانی
دکتر استقامتی با اشاره به اهمیت پایش مداوم قند خون افزود:
«دیابت بیماری قابل چشمپوشی نیست. خانوادهای که کودک مبتلا به دیابت دارد، عملاً بهصورت ۲۴ ساعته درگیر کنترل نوسانات قند خون است. کاهش دسترسی به سنسورها و سایر ملزومات ضروری به دلیل عدم تخصیص ارز و بلاتکلیفی واردات، میتواند کنترل بیماری را دشوار کرده و خطر افت قند ناگهانی، بیهوشی، تشنج و سایر عوارض جدی را افزایش دهد».
از نظر پزشکی، وقفه در پایش مستمر قند خون میتواند مدیریت درمان را پیچیدهتر کرده و خطر عوارض کوتاهمدت و بلندمدت دیابت از جمله آسیبهای عصبی، کلیوی، چشمی و قلبی را افزایش دهد.
کاهش مصرف سنسور؛ تصمیمی اقتصادی با پیامدهای سلامت
انجمن دیابت گابریک هشدار داده است که افزایش قیمت ناشی از عدم تخصیص ارز با نرخ قبلی و نبود چشمانداز مشخص برای تأمین ارز، برخی خانوادهها را ناچار کرده مصرف سنسور را محدود کنند یا حتی از آن صرفنظر کنند. این تصمیم، هرچند اغلب ناشی از فشار اقتصادی است، اما میتواند پیامدهای قابل توجهی برای کیفیت مراقبت درمانی بیماران داشته باشد و امنیت روانی خانوادهها را نیز تحت تأثیر قرار دهد.
دکتر استقامتی در این زمینه تأکید کرد:
«عدم تأمین پایدار سنسورهای دیابت با قیمت منطقی، در نهایت هم کیفیت زندگی بیماران را کاهش میدهد و هم هزینههای بسیار بیشتری را در آینده به خانوادهها و نظام سلامت تحمیل خواهد کرد؛ هزینههایی که معمولاً چندین برابر حمایتهای پیشگیرانه امروز است.»
ضرورت تخصیص ارز پایدار برای تجهیزات حیاتی دیابت
انجمن دیابت گابریک با تأکید بر مسئولیت سیاستگذاران حوزه سلامت اعلام کرده است انتظار میرود تخصیص ارز مستقل، پایدار و قابل اتکا برای سنسورهای دیابت و سایر ملزومات کنترل بیماری در اولویت قرار گیرد. به گفته این انجمن، این تجهیزات باید در فهرست اقلام ضروری سلامت قرار گیرند تا بیماران از تبعات مستقیم نوسانات ارزی مصون بمانند.
جمعبندی: چالشی اقتصادی با پیامدهای مستقیم سلامت
در پایان، انجمن دیابت گابریک ضمن ابراز نگرانی نسبت به ادامه روند فعلی تأکید کرده است بلاتکلیفی در تخصیص ارز برای سنسورهای دیابت میتواند به یک بحران پنهان اما واقعی در حوزه سلامت تبدیل شود؛ بحرانی که علاوه بر فشار اقتصادی، پیامدهای جسمی و روانی قابل توجهی برای بیماران و خانوادههای آنان به همراه خواهد داشت.