حال دلت چگونه است؟!
یاد آن سکانس پدرخوانده میافتم که و آن دیالوگ: مایکل! همیشه وقت کم داشتیم!
انگار در این 20 و چند ماه که با شما بودم، همیشه وقت کم داشتیم. برای گفتن، برای خوب شنیدن، برای بیدغدغه و بیترس از قضاوت تحلیل و خاطره تعریف کردن.
به آرشیو سایت و نوشتههای قدیمی که نگاه میکنم، سوژههای و دلنوشتههای بسیار بیشتری از آنچه نوشته شده، به ذهنم متبادر میشود که یا وقتی برای نوشتنشان نبوده یا به قول معروف «به صلاح نبوده نوشته شوند» یا تصور میکردم به خاطر مخاطب احتمالی کم، باید در اولویت چندم قرار بگیرند.
و حالا در فصل زمستان و اکنونی حساس، پر از آدرنالین و غم و هراس و امید و نگرانی و بهت به صورت ترکیبی و در شرایطی که ترجیح میدهم به صورت دقیق به هیچ چیزی اشاره نکنم، فقط میخواستم بدانم حال دلتان چگونه است؟
آیا هیچ میدانید چقدر دوستتان دارم؟ چقدر برای نوشتن دلم تنگ شده، این کار در اوج غرقگی برای من شبیه نواختن پیانو بود و در این مدت همواره با موانع بزرگی روبرو بود تا تبدیل به یک سمفونی شود: اینترنت دیال آپ، احتیاط، کارهای شخصی، دلسردیهای که آگاهانه و یا بیغرض تزریق میشد، کمبود شدید بودجه، دستتنها بودن.
این نوشته را خوانندگان خارج کشور «یک پزشک» نمیبینند،چه حیف!
فقط میخواستم بدانم که قلبم برای شما و میهنم میتپد و اگر همچنان باشم، چه رویاها که ندارم.
با بیش از ۲۰ سال نویسندگی «ترکیبی» مستمر در زمینهٔ پزشکی، فناوری، سینما، کتاب و فرهنگ.
باشد که با هم متفاوت بیاندیشیم!
سلام و عرض ارادت خدمت دکتر مجیدی و سایر دوستان عزیزم.
امیدوارم خوب و سلامت باشین
الهی فداتون بشم؛ من هم دلم تنگ شده برای خانواده یک پزشکی
ولی ما یک پزشک رو داریم ! . همه چه درست میشه قول میدم
کل روز همزمان با کار و زندگیم، مرتب وبلاگ یک پزشک همراهم هست
امیدوارم بزودی دوباره فعالیت هامون عادی بشه. راستی یک پیشنهاد
یک پست آزاد ایجاد کنید مرتب تغییرش بدید
مثلا حرفا دلی و آزاد
ماهم نظر میدیم و ادامه میدیم
موفق و پایدار باشید
یا باید خوب گفت و نوشت و یا سکوت. روزنوشت و تحلیل در دلم انبار شده.
به امید روزهایی بهتر برای ایرانیان
سختی این روزها رمق رو از آدم میگیره اما هر بار که دارم ناامید میشم این جمله ویکتور فرانکل رو یادم میارم:
اگر زندگی معنایی داشته باشد پس رنج هم می تواند معنایی داشته باشد.
سلام ممنون که هستین و مینویسید
حس و حال نوشتن نیست. فقط میخواهم تشکر کنم. پایدار باشید
سلام، خواستم ازتون تشکر کنم برای سالها نوشتنتون. همیشه اینجا برام یکی بهترین جاهایی بود که یاد میگرفتم و کنجکاویم رو قلقلک میداد. چه نت باشه چه نباشه شما و ۱پزشک برای من بهترین وب فارسی بود و هست.
سلام
بیشتر احساس ترحم و دل سوزی دارم. برای خودم، جامعه این کشور و وضعیتی که توش گیر کردیم. مرگهای بیشماری که قلبم رو به درد میاره