عنوان بلوک
- هنر
نگاهی فلسفی به جهان کلاژهای چندلایهٔ الکس اکمنلاون (Alex Eckman-Lawn)
الکس اکمنلاون، هنرمند و تصویرگر اهل فیلادلفیا، از معدود کسانی است که توانسته است با کاغذ و تیغ، جهانی بسازد که میان واقعیت و خیال در نوسان است. آثار او، که با برشهای دقیق و لایهگذاریهای ظریف ساخته میشوند، فقط کلاژ نیستند؛ آنها به نوعی کالبدشکافیِ ذهن و جسم انسان…
- فناوری
آیا آیپد پرو بالاخره جایگزین لپتاپ شده؟ تحلیل دهساله از تکامل آیپد پرو به عنوان جایگزین لپتاپ
ده سال پیش، وقتی اولین آیپد پرو معرفی شد، بسیاری از کاربران احساس میکردند در دستشان وسیلهای جادویی است؛ چیزی میان یک رایانه و یک دفتر نقاشی دیجیتال. صحنهای که در آن استیو جابز روی صندلی راحتی نشست و با آرامش صفحات وب را روی آیپد ورق میزد، تصویری ماندگار…
- آپدیت
راز راسول؛ سقوطی که مفهوم یوفو را برای همیشه تغییر داد
تابستان ۱۹۴۷، نیومکزیکو. کشاورزی به نام «مک برازل» (Mac Brazel) تکههایی از فلز براق را در بیابان پیدا کرد که بهنظرش به هیچ چیزی شبیه نبود. چند روز بعد، پایگاه نیروی هوایی راسول بیانیهای منتشر کرد و اعلام نمود «نیروی هوایی ایالات متحده یک بشقاب پرنده را بازیابی کرده است».…
- آپدیت
پروندههای رسمی یوفو؛ از پنهانکاری تا افشاگری در قدرتهای جهانی
در تابستان ۱۹۴۷، گزارش سقوط جسمی ناشناس در نزدیکی شهر راسول در نیومکزیکو، مسیر تاریخ یوفوها را برای همیشه تغییر داد. نیروی هوایی آمریکا ابتدا اعلام کرد «بشقاب پرنده» پیدا شده، اما چند ساعت بعد بیانیهاش را اصلاح کرد و گفت بقایای یک بالن هواشناسی بوده است. از آن زمان،…
- آپدیت
آیا در جهان تنها هستیم؟ جستجوی علمی برای زندگی فرازمینی از معادله تا سیگنال
در یکی از شبهای زمستان ۱۹۶۱، گروهی از اخترفیزیکدانان در رصدخانه گرین بنک در ویرجینیای غربی گرد هم آمدند تا درباره احتمال وجود تمدنهای دیگر در کهکشان بحث کنند. یکی از آنان، «فرانک دریک» (Frank Drake)، برای نظم دادن به این گفتوگو معادلهای روی تخته نوشت که بعدها به یکی…
- آپدیت
یوفو چیست و چگونه از شایعه به پدیدهای جهانی تبدیل شد؟
در تابستان ۱۹۴۷، یک خلبان آمریکایی به نام «کنت آرنولد» در آسمان ایالت واشنگتن اشیایی دید که به گفتهاش مثل «بشقابهایی در حال پرش روی آب» حرکت میکردند. گزارش او در رسانهها طوفان بهپا کرد و اصطلاح «Flying Saucer» یا همان «بشقاب پرنده» متولد شد. از آن روز، جهان درگیر…
- آپدیت
روانشناسی کنترل؛ دیوید فینچر بهمثابه درمانگر اضطراب مدرن
در جهانی که سرعت، فشار و بیثباتی روزبهروز بیشتر میشود، سینمای دیوید فینچر (David Fincher) مانند جلسهای طولانی رواندرمانی است؛ نه برای تسکین، بلکه برای شناخت اضطراب. فینچر نه فیلمساز احساس، بلکه تحلیلگر ذهن است. او از دوربین بهعنوان ابزاری درمانی استفاده میکند: برای مشاهده، کالبدشکافی و درک وسواسهای انسان…
- آپدیت
اگر فینچر نقاش بود؛ شباهت دنیای سینمایی او با کاراواجو و ورمیر در بازی نور و تاریکی
تماشای فیلمهای دیوید فینچر (David Fincher) گاهی شبیه ایستادن در برابر تابلوی نقاشی است. نوری که از گوشهای نامعلوم به چهرهها میتابد، سایههایی که بیش از خود سوژه حرف میزنند، و ترکیبهایی که از دل نظم هندسی معنا پیدا میکنند. اگر فینچر در قرن هفدهم میزیست، احتمالاً نه کارگردان بلکه…
- آپدیت
دنیای بدون احساس؛ آیا دیوید فینچر آگاهانه فیلمهای ضداحساسی میسازد؟
فیلمهای دیوید فینچر (David Fincher) بهندرت تماشاگر را به گریه یا لبخند وامیدارند، اما تقریباً همیشه ذهن او را تسخیر میکنند. در جهانی که سینما اغلب بر تحریک احساسات بنا شده، فینچر راهی معکوس میرود: او احساس را مهار میکند تا منطق را آزاد کند. از «Se7en» تا «Gone Girl»،…
- آپدیت
فینچر و ماشینها؛ چرا دیوید فینچر از انسان بیزار و شیفته نظم دیجیتال است؟
دیوید فینچر (David Fincher) همیشه از جهان انسانها فاصله دارد. فیلمهایش پر از چهرههای سرد، فضاهای فلزی، نورهای مصنوعی و رفتارهایی ماشینیاند. در آثار او، انسان کمتر احساسی است و بیشتر رفتاری الگوریتمی دارد. شاید به همین دلیل، سینمای فینچر بیش از هر فیلمسازی در عصر دیجیتال، به منطق ماشین…
- آپدیت
فینچر و موسیقی؛ چگونه ترنت رزنور و اتیکِس راس دنیای سرد صوتی او را ساختند
در سینمای دیوید فینچر (David Fincher)، صدا چیزی فراتر از موسیقی پسزمینه است؛ بخشی از روان فیلم است. از نفسهای سنگین «Se7en» تا زمزمههای الکترونیک در «Gone Girl»، هر صدایی در آثار فینچر هدفمند و کنترلشده است. اما نقطهٔ عطف این جهان صوتی، از همکاری او با ترنت رزنور (Trent…
- آپدیت
وسواس پشت صحنه؛ چرا دیوید فینچر هر پلان را دهها بار تکرار میکند؟
در جهان سینما، نام دیوید فینچر (David Fincher) همواره با دقت، نظم و کنترل همراه بوده است. اما در پشت این ظرافت بصری خیرهکننده، نوعی وسواس بیمارگونه نهفته است؛ وسواسی که بسیاری از بازیگرانش را به مرز خستگی و فروپاشی رسانده است. برای فینچر، هیچ صحنهای به اندازه کافی «خوب»…
