در گذشته آزمایش HIV (ویروس نقص ایمنی انسانی) ، به بیمارانی که در خطر بالای آلوده شدن به آن بودند و یا در مناطقی با شیوع بالای HIV زندگی میکردند ، توصیه میشد. پیشنهادهای کنونی که از سال 2005 به مردم میشود این است که این تستها به عنوان جزئی از اقدامات حفظ سلامت جامعه ، به صورت معمول و داوطلبانه انجام شوند و بر اساس میزان خطر انجام نشوند.پزشکانی که در سطوح مقدماتی فعالیت میکنند ، باید هر یک تا دو سال آزمایش HIV را برای هر بیماری که از لحاظ جنسی فعال است ، در نظر داشته باشند ، حتی اگر این بیمار شریک جنسی یکسانی در طی این مدت داشته باشد. اگر شخصی شریک جنسیاش را عوض کرد ، آزمایش HIV باید هر سال در مورد وی انجام شود. تصور میشود آزمایشات معمول HIV به اندازه کولونوسکوپی ، برنامههای ترک سیگار و واکسیناسیون ویروس هپاتیت B به صرفه باشند. به علاوه تشخیص زودهنگام HIV ، امکان امید به زندگی بالاتر و میزان انتقال پایینتر HIV را میدهد. مزیت جانبی دیگر این است که آزمایشات معمول HIV میتوانند ننگ و عاری را که هنگام دادن آزمایش HIV بر آزمایشدهنده تحمیل میشوند ، بکاهند. در حال حاضر یک نفر از هر چهار نفری که به HIV مبتلاست ، از آلوده بودن خود آگاه نیست و در نتیجه این افراد تحت مراقبت و درمانی قرار نمیگیرند و از خدمات پیشگیری استفاده نمیکند ، یعنی همان اقداماتی که آنها برای سالم ماندن و محافظت از شرکای جنسیشان به آنها نیازمندند. برای پیدا کردن مرکز آزمایشگاهی نزدیک محل اقامت خود برای آزمایش HIV ، به اینجا بروید. منابع: Clinical Infectious Diseases, Volume 40 (2005), 1037-1040 NEJM, Volume 352 (2005), 570-585 MMWR June 27, 2003 / 52(25);581-586 |
ترجمه شده از : Dr. Razavi’s Good to Know Info