پیکسل بیشتر دوربین، کیفیت کمتر عکس!!

وقتی به بازار برای خرید دوربین دیجیتال می‌روید، یکی از
شاخص‌های مهمی که حتما می‌پرسید و به آن اهمیت می‌دهید، وضوح عکس یا تعداد پیکسل آن
است. مسلما یک دوربین ۱۲ مگاپیکسلی از یک دوربین ۶ مگاپیکسلی بهتر است.

ولی ظاهرا باید در درستی چنین چیزی در مورد دوربین‌های فشرده
compact، شک و تردید کنید!

یک آزمایشگاه مستقل تست کیفیت عکس در آلمان به نام «مهندسی عکس»
یا Image Engineering،
که یکی از کارهایش تست دوربین‌های دیجیتال برای مجله آلمانی Color Photo and c’t
است، نظر دیگری دارد. آنها متوجه شدند کیفیت عکس دوربین‌هایی با پیکسل بیشتر به
جای بهتر شدن بدتر می‌شود
.

به علت یک باور عمومی که می‌گوید دوربین با پیکسل بیشتر کیفیت
بهتری دارد، بیشتر شرکت‌های دوربین‌سازی ترغیب شده‌اند که دوربین‌های با پیکسل
بیشتر بسازند تا مردم را مشتاق به خرید آنها کنند.


خرید کتاب از نزدیک‌ترین کتاب فروشی شهر

در سال ۱۹۹۵، نخستین دوربین‌های دیجیتال وارد بازار شدند.
شرکت‌های کاسیو و کداک نخستین شرکت‌هایی بودند که دوربین دیجیتال برای مصرف کاربران
عمومی ساختند. این مدل‌های اولیه تعداد پیکسل کمی داشتند و کیفیت این عکس‌ها به
خصوص هنگام چاپ، اصلا قابل قبول نبود. در سال ۱۹۹۶، دوربین‌ها به وضوح ۸۰۰ هزار
پیکسل رسیدند و در سال ۱۹۹۸، وضوح دوربین‌ها به ۲ مگاپیکسل یعنی دو میلیون پیکسل
رسید. این وضوح عکس برای چاپ یک عکس با ابعاد ۱۰ در ۱۵ سانتیمتر روی یک کاغذ

A4 مناسب بود.

در ان سال‌ها واقعا عبارت «پیکسل بیشتر، کیفیت بهتر»، صادق بود
و به همین خاطر این مطلب در ذهن مردم به عنوان یکی از شاخص‌های مهم انتخاب و خرید
دوربین دیجیتال حک شد.

زمان به سرعت می‌گذشت تا اینکه در نمایشگاه فتوکینا در سال
۲۰۰۴، دوربین‌هایی با وضوح ۶ مگاپیکسل به نمایش گذاشته شد. متخصصان عقیده داشتند که
عکس‌هایی که با دوربین‌های ۶ مگاپیکسلی گرفته می‌شوند، نسبت به عکس‌هایی که روی
فیلم‌های ۳۵ میلیمتری ثبت می‌شود تا اندازه‌ای برتری دارد.

اما متأسفانه از این زمان دیگر کیفیت عکس‌ها به موازات بیشتر
شدن پیکسل بهتر نشد!

دوربین‌های ۸ مگاپیکسلی که در سال ۲۰۰۶، وارد بازار شدند، خطاها
یا اصطلاحا نویزهای noise زیادی در محیط‌های با نور کم داشتند و در عکس‌هایی که
کنتراست رنگی زیادی داشند، به وضوح می‌شد، حاشیه‌های رنگی دید.

این مشکل را در دوربین‌های ۱۰ تا ۱۲ مگاپیکسلی که این روزها در
بازار یافت می‌شوند، می‌توان مشاهده کرد. شرکت‌های تولیدکننده دوربین در تلاش
هستند، چنین نقصی را با نرم‌افزارهای کاهش‌دهنده پارازیت و ویرایشگر عکس، کاهش
دهند. ولی با مرور عکس‌های این دوربین‌های می‌توان مشاهده کرد که چندان در این کار
موفق نبوده‌اند.

 kompromiss.jpg

پیکسل بیشتر، کیفیت بدتر!

ولی به راستی دلیل چنین چیزی چیست؟ دوربین‌های جمع و جور
امروزی، مسلما مجبورند حسگرهای نورهای کوچکی هم داشته باشند، حسگرهایی مثلا با
ابعاد ۷٫۵ در ۹٫۴ میلیمتر یا ۵٫۴ در ۶٫۸ میلیمتر، بنابراین بدیهی است که برای
افزایش پیکسل‌ها چاره‌ای جز کوچکتر کردن پیکسل‌ها نیست
!

 MORE PIXEL.gif

نتیجه چنین چیزی، کاهش «حساسیت» و افزایش «نویز» دوربین است،
چرا که میزان نوری که به وسیله هر یک از این پیکسل‌های کوچک جمع‌اوری می‌شود، کمتر
خواهد بود.

ما انتظار داریم که افزایش پیکسل‌ها، جزئیات بیشتری در اختیار
ما بگذارد و به عبارتی وضوح عکس را بالا ببرد ولی باید توجه داشت که برای داشتن
یک عکس پروضوح به لنزهای بهتر با خطای رنگی Chromatic aberration کمتر هم
نیازمندیم. اما این لنزهای بهتر، ابعاد بزرگ‌تری هم دارند و نمی‌توانند در
دوربین‌های کوچک امروز جاسازی شوند.

به علاوه در پیکسل‌های کوچک‌تر، پدیده فیزیکی «پراش» نور
بیشتر می‌شود و وضوح عکس را کم می‌کند.

به علاوه مثلا برای ذخیره عکس‌های فشرده‌نشده دوربین‌های ۱۲
مگاپیکسلی به فضای بیشتری نیاز داریم، یعنی تقریبا ۳۶ مگابایت به ازای هر عکس.
بنابراین سرریز اطلاعات منجر می‌شود که زمان بیشتری صرف ویرایش عکس شود و به
ظرفیت‌های حافظه‌ای بسیار بیشتر احتیاج داشته باشیم.

 f50fd_front_open-lo-rez.jpg

بنابراین اگر مسئله را به صورت خلاصه بخواهیم جمع و جور کنیم
باید بگوییم که مشکل اصلی در دوربین‌های با پیکسل بیشتر واقعا تعداد پیکسل بیشتر
نیست، بلکه کوچک شدن تعداد پیکسل‌ها است. اگر بخواهیم با افزایش تعداد پیکسل، وضوح
و کیفیت بهتری در عکس‌ها ببنیم، باید اندازه حسگرها و لنزها را بزرگ‌تر کنیم و این
کار مسلما دوربین را بزرگ‌تر خواهد کرد. اما مشتری‌های آماتور این روزها چندان
میانه‌ای با دوربین‌های بزرگ ندارند.

در مورد دوربین‌های SLR یا دوربین‌های دیجیتال با لنزهای
انعکاسی، مسئله به همین ترتیب است ولی اندازه حسگرهای این دوربین‌ها بزرگ‌تر است و
بنابراین این دوربین‌ها در پیکسل‌های بیشتر، حساسیت بیشتر و نویز کمتری دارند.

بنابراین دو مورد دوربین‌های کوچک، بهترین تعداد پیکسل ۶
مگاپیکسل است. به عبارت دیگر اندازه هر پیکسل باید بیشتر از  3 میکرومتر باشد.

منبع : ۶mpixel.org

نظرات

  1. مرسی خیلی جالب بود. خدا رو شکر از این به بعد برای اثبات این قضیه می تونم به مطلبتون لینک بدم!
    مُردم از بس با همه بحث کردم که آقا! پیکسل بالاتر الزاما” به معنی کیفیت بالاتر نیست.
    پیروز باشید

  2. بسیار بسیار ممنون. خیلی مطلب به درد بخوریه

  3. این مطلب بطور تجربی برام اثبات شده بود
    حتی کنون ۲ مگ بهتر از کنون ۵ مگ در همون شرایط ، عکس میگرفت.

  4. علیرضا جان درود
    سپاس از مطلب شما …
    ولی من دوربین ۱۲ م پ سامسونگ دارم و حتی برای
    طراحی بیلبورد و تابلو های بزرگ هم ازش استفاده میکنم
    و هیچ مشکلی هم نداره …
    به نظر من بهتر بود این نکته را هم ذکر میکردی که :
    البته تمامی این مواردی که در نوشته آمده در مورد همه ی
    برند(مارک) ها یکسان نیست .

  5. خیلی مطلب جالبی بود. ممنون.

  6. دقیقا به همین خاطر برخى دوربین هاى قدیمى تر کیفیت عکس بهترى دارند. اینجا هم خوبه:
    http://www.prophotocom.com/sensor-size.htm

  7. سلام جناب آقای مجیدی
    مطلب جالب و قابل تاملی بود!!
    مثل مطالب قبلی بسیار آموزنده و جالب………
    موفق باشید.

  8. من از مدتها پیش این قضیه رو به طور «تجربی» درک کرده بودم، اما نمیتونستم توضیحی براش ارائه بدم. این مقاله کمکم کرد که از لحاظ فنی متوجهء قضیه بشم. سپاس.

  9. واقعاً عالیست.
    ولی آیا واقعاً نمیتوان در دوربینهای کمپکت از لنزهای بزرگتر جهت رفع قسمتی از مشکل مذکور استفاده نمود؟

  10. ممنون از مطلب خوب شما.
    فکر کنم در پاراگراف سوم از پایین یک اشتباه کوچک هست: ” مشکل اصلی در دوربین‌های با پیکسل بیشتر واقعا تعداد پیکسل بیشتر نیست، بلکه کوچک شدن {تعداد} پیکسل‌ها است”
    به جای {تعداد} احتمالا منظور ابعاد و اندازه بوده.

  11. سلام
    مرسی از بابت مقاله تون
    عبارت Chromatic aberration که در مقاله آمده بود بهتره “ابیراهی رنگی” ترجمه بشه.

  12. مطلب خیلی به درد به خوری بود . ممنون از راهنماییتون. کاملا” باهاتون موافقم .
    ——————-
    http://www.SorenPhoto.com
    اولین و بهترین وب سایت عکس ایرانیان

  13. خیلی جالب بود

    ممنون

  14. عالی بود. واقعآ این باور غلط بین مردم خیلی رواج پیدا کرده
    هرچی میشه و بحث دوربین میاد وسط همه میگن چند مگا پیکسله؟
    در صورتی که هیچ اطلاعی ندارند که اصلآ این یعنی چی…

    مثل کامپیوتر که مبتدی ها و افراد بی اطللاع هر کامپیوتری میبینند میگن پنتیوم چنده؟؟

  15. سلام به دوستان
    من عکاس حرفه ای نیستم ولی بعد از خرید یک دوربین فوجی S5000 باظرفیت ۳٫۲ مگاپیکسل و با تجربه بدست آمده از این دوربین که بسیار هم از آن راضی هستم چه از نظر کیفیت عکس و چه از نظر مصرف باطری و کارآیی دوربین که فوق العاده میباشد به این نتیجه رسیدم که مگاپیکسل بالاتر فقط در زمان چاپ و در اندازه چاپ تصویر موثر میباشد و بس. تنها عاملی که روی کیفیت عکس بسیار موثر است و به نظر من اصل قضیه است لنز دوربین میباشد پس فکر نمیکنم هیچ دوربینی که از لنز کوچکی برخوردار باشد توان گرفتن عکس با کیفیت بالا را داشته باشد همانطور که تا حالا نتوانستم دوربین کوچک با توجه به پیشرفته شدن آنها پیدا کنم که از کیفیت بالای برخوردار بوده باشد.

  16. با سلام
    مطلب جالبی بود فقط اینم من بگم که اولین دوربین دیجیتال در سطح استفاده همگانی رو کمپانی سونی در سال ۱۹۸۶ تولید کرد که من یک نمونشو خریدم با وضوح ۶۴۰*۴۸۰ پیکسل بزرگترین اشکالی که این دوربین داشت و باعث شد که سونی از ادامه تولید ان منصرف بشه این بود که در آن سالها حافظه خیلی گران بود و مبلغ تمام شده خیلی بالا میرفت این دوربین دارای خروجی سریال بود و همانطور که همه میدونند خیلی اینترفیس ضعیفی برای ارتباط با کامپیوتر ولی هوب در آن سالها اینترفیس دیگه ای بجز سریال و پارالل نبود که در سالهای بعد سونی این نقص بزرگو با دوربینهائی که بر روی فلاپی اطلاعات رو ذخیره میکرد رفع کرد ولی باز هم مشکل دیگر این بود که فلاپی نیازمند مکانیزم و قطعات مکانیکی بود که وزن دوربین رو تا حد قابل ملاحظه ای بالا میبرد تقریبا” در این دوران بود که حافظه های الکترونیکی به قیمت قابل قبولی رسیده بود و متاسفانه هر شرکت سعی در استاندارد کردن فرمت خود بود که از این طمان رفته رفته انواع آن گسترش یافت و بعد از مدتی هم شاید از بین رفت
    مانند
    MS = Memory Stick
    SD = Secure Digital
    MMC = MultiMedia Card
    CF = Compact Flash
    PCMCIA
    SM = Smart Media
    .
    .
    .
    و نکته دیگه در مورد نوع حسگرها این هست که هر چند اندازه حسگرها کوچک میشود ولی کوچک شدن قطر پایه های ارتباطی از یک حدی کمتر به سختی میسر و در بعضی موارد غیر ممکن میباشد و هر پیکسل دارای ۳ پایه میباشد مه معمولا” دو پایه در زیر حسگر و ۱ پایه در رو قرار دارد بنابراین نور دریافت شده از لنز برای رسیدن به حسگر مجبور به عبور از یک لایه مش توری مانند میباشد که هر چه اندازه حسگر نسبت به تعداد پیکسل عدد کوچکتری باشد نویز آن بالاتر میباشد.

    فریبرز

  17. دکتر همه ی مطالب سایتت تکه…آدرس مطب رو بده بیاییم یه ماچت کنیم!

  18. سلام

    جالب و خواندنی است، مخصوصاً توضیحاتی که در مورد علت این امر آورده اید!

    (-:

    با تشکر

  19. بله من هم موافقم . البته همونطور که در آخر گفتید در مورد دوربین های DSLR این مورد صدق نمی کنه

  20. سلام
    Canon A460 من که ۵ مگا پیکسل هم می‌باشد، فقط در نور مهتابی عکس بد می‌گیره، اون هم به دلیل اینه که مهتابی بطور مداوم روشن نیست ولی چشم انسان متوجه زمانهای خاموشی مهتابی نمی‌شه،
    هر کسی که با دوربین دیجیتال در عکاسی داخل خونه مشکل داره بهتره که در زمان عکاسی تمام مهتابی‌ها رو خاموش کنه و بجای اون لامپ معمولی روشن کنه، حتماً جواب می‌ده!

  21. سلام
    من یک OLYMPUS C730 3.2 MP دارم و عکسهای بسیار عالی باهاش گرفته ام. در همین زمان دو نفر از اقوام دوربین سونی – سایبر شات خریدند که یکی ۸ مگاپیکسل و دیگری ۵ مگا پیکسل وضوح دارند . تمام فامیل اعلام کرده اند که تصاویر گرفته شده ( چه بصورت چاپ شده و چه در کامپیوتر ) توسط دوربین من از بقیه بهتره .
    البته باید توجه داشت که اندازه و تعداد پیکسلها بسیار مهمه ولی به نظر من لنز دوربین هم مهمه و همونطور که شما اعلام کردید اندازه نورگیری لنز.

  22. سلام
    ممنون از مطلبتون. خیلی مفید بود.
    من قبلا به همچین مشکلی برخورده بودم ولی همیشه فکر می کردم مشکل دوربین خودمه!!
    بازم ممنون

  23. سلام
    خسته نباشید
    ایوالله به این مطلب منم سر همین قضیه ی پیکسل بالاتر با چند نفری مشکل داشتم که حالا میتونم حلش کنم.
    واقعا خوب بود
    یا علی

  24. برخی دوربین های موجود در بازار همین مشکل را دارند. دوربین هایی مثل sony W200 و Panasonic FX100 که هر دو از نوع Compact هستند و ۱۲ مگاپیکسل اند . بعد از fullscreen کردن عکس گرفته شده توسط این دوربین ها متوجه می شویم که عکس ها خیلی تارند(در مقایسه با SLR.) زیرا دوربین هر چه کوچکتر باشد Sensor کوچکتری هم دارد و باعث می شود تا عکس ها تار و بدون شفافیت کافی باشند . به همین خاطر است که هیچگاه نمی توان کیفیت عکس موبایل را با یک دوربین دیجیتال مقایسه کرد.

    البته دوربین هایی هم هستند که با وجود پیکسل بالا کیفیت خوبی هم دارند . مانند دوربین نیمه حرفه ای Canon G9 که ۱۲ مگاپیکسلی است عکس آن دست کمی از یک دوربین SLR ندارد و علاوه بر فرمت jpeg از فرمت RAW نیز پشتیبانی میکند. یعنی اینکه دوربین عکس را به صورت خام ( و نه فشرده مثل jpeg ) ذخیره می کند . سپس از طریق نرم افزار مخصوص در کامپیوتر می توان تنظیمات مربوط به توازن سفیدی و دیگر تنظیمات را روی عکس انجام داد. و کیفیت عکس را بالا برد.
    برای دیدن نمونه عکس دوربین می توانید به http://www.dpreview.com یاwww.canon.com مراجعه کنید. قیمت این دوربین ۵۰۰ هزار تومان است .

  25. متشکرم! چندی پیش تصمیم به تهیه یک دربین دیجیتال گرفتم؛ ولی با توجه به آنکه شخصا در اینگونه موارد بسیار وسواس به خرج می‌دهم، هنوز تصمیم خویش را عملی نساخته‌ام. یقینا از اطلاعاتی که پس از خواندن این مقاله بدست آوردم در راه رسیدن به مقصود بهره خواهم جست! شاد باشید!

  26. خوبه که اینو اینجا خونده م. ممکنه مطلبی هم راجع به استانداردهای ISO بنویسین؟ چون دوربین ۱۲ مگاپیکسلی w200 سونی رو داشتن ISO 100 تکیه کرده. نمونه عکسش رو هم که دیدم به نظرم فوق العاده بود.

  27. عجب کشفی
    پس بفرمائید بی خود دارن دوربینهای بیست مگابایتی هشت میلیونی میفروشن

    ای برادر وقتش نیست توضیح بدم
    اما دوربینهای دیجیتال به چند دسته تقسیم میشن
    اگه در دسته کامپکت بخواهیم این موضوع رو در نظر بگیریم درسته
    وگرنه خیر اشتباه است
    به سایت های مرتبط مراجعه کنید
    مثل DPReview.com
    پاسخ: پست من را دقیق‌تر بخوانید، می‌بنید که به همین مطلب اشاره کرده‌ام.

دیدگاه بسته است.