پزشکی در شبکه‌های اجتماعی؛ راهنمای تشخیص پزشکان واقعی از بلاگرنماها در اینستاگرام و یوتیوب

دنیای امروز ما با سرعت عجیبی به سمت دیجیتالی شدن پیش می‌رود و حوزه سلامت هم از این قاعده مستثنی نیست. دانستن راه و رسم برخورد با محتوای پزشکی در پلتفرم‌هایی مثل اینستاگرام یا تیک‌تاک نه تنها جالب بلکه برای حفظ جان و سلامتی شما کاملاً ضروری و کاربردی است. در این مقاله قصد داریم بررسی کنیم که چطور می‌توان سره را از ناسره تشخیص داد و فریب لایک‌ها و فالوورهای میلیونی را نخورد. آیا واقعاً هر کسی که روپوش سفید می‌پوشد و از اصطلاحات پیچیده استفاده می‌کند پزشک است؟ چرا برخی از توصیه‌های آنلاین نه تنها کمکی نمی‌کنند بلکه باعث وخامت اوضاع می‌شوند؟ آیا درست است که الگوریتم‌ها بیشتر از تخصص، به جنجالی بودن محتوا اهمیت می‌دهند؟ با هم مرور می‌کنیم که چطور از پتانسیل‌های مثبت این فضا استفاده کنیم و در تله‌های خطرناک آن نیفتیم.

۱. اعتبار سنجی پروفایل‌های پزشکی

اولین قدم در مواجهه با یک محتوای پزشکی در شبکه‌های اجتماعی، بررسی دقیق هویت تولیدکننده آن است. داشتن تیک آبی یا تعداد فالوور بالا به هیچ عنوان تضمین‌کننده دانش پزشکی فرد نیست. شما باید به دنبال کد نظام پزشکی (Medical Council Number) در بیوگرافی پروفایل بگردید. بسیاری از افرادی که خود را متخصص معرفی می‌کنند، ممکن است تنها در دوره‌های کوتاه‌مدت غیرآکادمیک شرکت کرده باشند. چک کردن وب‌سایت رسمی سازمان نظام پزشکی کشور برای تطبیق نام و تخصص فرد، حداقل کاری است که یک کاربر آگاه باید انجام دهد تا در دام افراد شیاد نیفتد. پزشکان واقعی معمولاً محل طبابت، دانشگاه محل تحصیل و حوزه‌ی دقیق تخصص خود را به شفافیت اعلام می‌کنند.

علاوه بر این، باید به نوع محتوای تولید شده توجه کنید. پزشکانی که بر اساس شواهد (Evidence-based medicine) صحبت می‌کنند، معمولاً به منابع علمی معتبر ارجاع می‌دهند و از بیان ادعاهای قطعی و معجزه‌آسا پرهیز می‌کنند. اگر دیدید کسی ادعا می‌کند راه درمان قطعی سرطانی را پیدا کرده که علم پزشکی در آن مانده است، باید بلافاصله به او شک کنید. فضای مجازی نباید جایگزین مطب پزشک شود و یک متخصص بااخلاق، هرگز بدون معاینه حضوری یا دسترسی به پرونده کامل بیمار، نسخه قطعی تجویز نمی‌کند. پس قبل از هرگونه الگوبرداری از پست‌های سلامت، هویت و پیشینه آکادمیک صاحب صفحه را به دقت زیر ذره‌بین قرار دهید تا سلامت خود را به بازی نگرفته باشید.

۲. خطرات تشخیص‌های اینستاگرامی

خودتشخیصی (Self-diagnosis) بر اساس ویدیوهای کوتاه یکی از بزرگترین چالش‌های دوران ماست. شبکه‌های اجتماعی تمایل دارند مسائل پیچیده پزشکی را در قالب ویدیوهای ۳۰ ثانیه‌ای ساده‌سازی کنند. این ساده‌سازی بیش از حد می‌تواند باعث شود بیمار علائم جدی خود را نادیده بگیرد یا برعکس، برای یک مسئله ساده دچار اضطراب شدید (Health Anxiety) شود. برای مثال، دیدن لیستی از علائم افسردگی در یک پست اینستاگرامی ممکن است فرد را به این باور اشتباه برساند که دچار اختلال روانی است، در حالی که تشخیص تخصصی نیازمند بررسی‌های بالینی دقیق و طولانی است. این روند نه تنها باعث سردرگمی می‌شود، بلکه در بسیاری از موارد منجر به مصرف خودسرانه داروهای خطرناک می‌گردد.

همچنین باید به یاد داشت که الگوریتم‌های شبکه‌های اجتماعی برای جلب توجه طراحی شده‌اند، نه برای ارائه حقیقت علمی. محتوایی که ترس ایجاد می‌کند یا وعده‌های عجیب می‌دهد، بیشتر دیده می‌شود. این موضوع باعث می‌شود اطلاعات غلط (Misinformation) با سرعت بیشتری نسبت به حقایق خسته‌کننده علمی پخش شوند. وقتی شما بر اساس یک محتوای ترند شده، تصمیمی برای سلامتی خود می‌گیرید، در واقع دارید بر روی احتمالات قمار می‌کنید. خطرات جانی، تداخلات دارویی و از دست دادن زمان طلایی برای درمان بیماری‌های جدی، هزینه‌هایی هستند که ممکن است برای یک لایک ساده پرداخت کنید. همیشه به یاد داشته باشید که شبکه‌های اجتماعی فقط برای افزایش آگاهی هستند، نه برای تشخیص نهایی و درمان.

۳. تاثیر الگوریتم‌ها بر محتوای سلامت

الگوریتم‌های پلتفرم‌هایی مانند اینستاگرام و یوتیوب بر پایه نرخ تعامل (Engagement Rate) کار می‌کنند. این یعنی هر چه یک مطلب بحث‌برانگیزتر باشد، شانس بیشتری برای نمایش به مخاطبان گسترده‌تر دارد. در حوزه پزشکی، این یک فاجعه است؛ چرا که یافته‌های علمی معمولاً قطعی، هیجان‌انگیز یا جنجالی نیستند. در نتیجه، پزشکانی که مطالب علمی دقیق اما شاید «خشک» منتشر می‌کنند، زیر سایه افرادی قرار می‌گیرند که با استفاده از موسیقی‌های ترند، رقص یا ادعاهای عجیب و غریب درباره درمان‌های خانگی، توجه الگوریتم را جلب می‌کنند. این پدیده باعث می‌شود که صدای علم واقعی در همهمه محتوای زرد و تبلیغاتی گم شود و کاربران به سمتی سوق داده شوند که بیشترین میزان لایک را دارد، نه بیشترین میزان اعتبار.

از سوی دیگر، پدیده اتاق پژواک (Echo Chamber) باعث می‌شود اگر شما یک بار محتوای غیرعلمی یا شبه‌علمی را دنبال کنید، الگوریتم به طور مداوم مطالب مشابهی را به شما پیشنهاد دهد. این موضوع باعث می‌شود کاربر در محاصره اطلاعات غلط قرار بگیرد و تصور کند که «همه دارند این را می‌گویند»، پس حتماً درست است. شکستن این چرخه نیازمند آگاهی است. پزشکان آنلاین برای زنده ماندن در این فضا ناچارند گاهی به استانداردهای محتوایی الگوریتم تن بدهند، اما مرز باریکی بین جذابیت بصری و انحراف علمی وجود دارد. کاربران باید بدانند که نمایش بیشتر یک مطلب در اکسپلور، هرگز به معنای تایید علمی آن توسط متخصصان نیست و صرفاً نشان‌دهنده موفقیت آن در جذب کلیک است.

۴. تشخیص شبه‌علم از علم واقعی

شبه‌علم (Pseudoscience) در شبکه‌های اجتماعی با لباسی بسیار شیک و فریبنده ظاهر می‌شود. افرادی که شبه‌علم را ترویج می‌کنند، معمولاً از کلمات دهان‌پرکنی مثل «انرژی‌درمانی»، «سم‌زدایی بدن» یا «درمان‌های باستانی» استفاده می‌کنند بدون اینکه هیچ شواهد آزمایشگاهی یا بالینی برای ادعاهایشان داشته باشند. یکی از نشانه‌های اصلی شبه‌علم، تکیه بر تجربیات شخصی (Anecdotal Evidence) به جای مطالعات آماری است. وقتی می‌شنوید «من این گیاه را خوردم و خوب شدم، پس شما هم بخورید»، با یک ادعای غیرعلمی روبرو هستید. علم بر پایه تکرارپذیری و روش‌های سخت‌گیرانه آزمایشگاهی بنا شده است، نه بر اساس اتفاقات تصادفی در زندگی یک بلاگر.

برای تشخیص علم واقعی، باید به دنبال استناد به ژورنال‌های معتبر پزشکی مانند لنست (The Lancet) یا نیو اینگلند (NEJM) در محتوا بود. پزشکان واقعی از عدم قطعیت‌ها صحبت می‌کنند و به محدودیت‌های دانش فعلی بشر معترفند. آن‌ها به شما نمی‌گویند فلان ماده معجزه می‌کند، بلکه می‌گویند مطالعات نشان داده که فلان ماده در شرایط خاص ممکن است تاثیر مثبتی داشته باشد. در مقابل، مروجان شبه‌علم همیشه پاسخ‌های ساده و قطعی برای سوالات پیچیده دارند. آگاهی از تفاوت میان همبستگی و علیت در داده‌ها می‌تواند به شما کمک کند تا فریب نمودارهای ساختگی یا ادعاهای بی‌پایه را نخورید. سلامت شما ارزشمندتر از آن است که موش آزمایشگاهی تئوری‌های اثبات نشده اینترنتی شوید.

۵. تضاد منافع و تبلیغات پنهان

بسیاری از حساب‌های کاربری که توصیه‌های سلامتی ارائه می‌دهند، در پس پرده با شرکت‌های دارویی یا تولیدکنندگان مکمل‌های غذایی قرارداد دارند. تضاد منافع (Conflict of Interest) زمانی رخ می‌دهد که یک پزشک یا بلاگر سلامت، محصولی را معرفی می‌کند که بابت آن پول دریافت کرده است، اما این موضوع را شفاف به مخاطب نمی‌گوید. در بسیاری از کشورها، افشای تبلیغاتی بودن محتوا یک قانون است، اما در فضای بی‌دروپیکر شبکه‌های اجتماعی فارسی، این مرزها بسیار کمرنگ هستند. وقتی یک پزشک اصرار دارد که حتماً از یک برند خاص ویتامین یا یک دستگاه لیزر خاص استفاده کنید، باید به بی‌طرفی علمی او شک کنید.

تبلیغات پنهان می‌توانند بسیار خطرناک باشند چون در قالب یک توصیه دلسوزانه ارائه می‌شوند. به عنوان مثال، یک بلاگر ممکن است از روتین پوستی خود بگوید و به طور غیرمستقیم محصولات گران‌قیمتی را معرفی کند که هیچ ضرورت پزشکی ندارند. علم پزشکی باید مستقل از سود شرکت‌های تجاری باشد. کاربران باید یاد بگیرند که بین آموزش سلامت و بازاریابی سلامت تفاوت قائل شوند. هرگونه توصیه به خرید محصول یا مراجعه به یک کلینیک خاص که با چاشنی تخفیف و کدهای معرف همراه است، بیشتر جنبه تجاری دارد تا پزشکی. همیشه از خود بپرسید: آیا این توصیه به نفع سلامتی من است یا به نفع جیب تولیدکننده محتوا؟

۶. حریم خصوصی بیمار در فضای مجازی

یکی از چالش‌های اخلاقی بزرگ، انتشار تصاویر یا داستان‌های بیماران توسط پزشکان در شبکه‌های اجتماعی است. اگرچه نشان دادن نتایج درمان (مانند جراحی‌های زیبایی) می‌تواند برای مراجعان جدید مفید باشد، اما حفظ حریم خصوصی (Privacy) و کرامت بیمار باید در اولویت باشد. پزشکانی که بدون پوشاندن کامل چهره یا بدون رضایت کتبی آگاهانه، عکس بیمار خود را منتشر می‌کنند، اصول اخلاقی حرفه خود را زیر پا گذاشته‌اند. بیمار در لحظه درمان در موضع ضعف قرار دارد و ممکن است برای جلب رضایت پزشک، با انتشار عکسش موافقت کند، اما این وظیفه اخلاقی پزشک است که از حریم او محافظت نماید.

علاوه بر این، کاربران نباید اطلاعات حساس پزشکی خود را در بخش کامنت‌ها یا دایرکت‌های عمومی به اشتراک بگذارند. شبکه‌های اجتماعی پلتفرم‌های امنی برای تبادل داده‌های پزشکی نیستند و این اطلاعات ممکن است توسط شخص ثالث یا حتی خود پلتفرم مورد سوءاستفاده قرار گیرد. افشای جزئیات بیماری در محیطی که همه به آن دسترسی دارند، ریسک‌های امنیتی و اجتماعی زیادی به همراه دارد. یک ارتباط امن بین پزشک و بیمار باید در بسترهای تخصصی تله‌مدیسین (Telemedicine) که دارای پروتکل‌های رمزنگاری هستند صورت بگیرد، نه در فضای ناامن اینستاگرام. مراقب باشید که در اشتیاق برای یافتن پاسخ سوالاتتان، دارایی‌های معنوی و خصوصی خود را فدا نکنید.

۷. نقش بلاگرهای سلامت غیرپزشک

در سال‌های اخیر، موجی از بلاگرهای «لایف استایل» یا «مربی‌های سلامتی» (Health Coaches) به وجود آمده‌اند که بدون داشتن تحصیلات آکادمیک در رشته پزشکی، توصیه‌های درمانی و تغذیه‌ای می‌دهند. این افراد معمولاً با استفاده از ظاهر فیزیکی متناسب یا داستان‌های شخصی از کاهش وزن و بهبود بیماری، اعتماد مخاطب را جلب می‌کنند. خطر اینجاست که چیزی که برای یک نفر جواب داده، ممکن است برای فرد دیگری با شرایط فیزیولوژیک متفاوت، کشنده باشد. آن‌ها معمولاً از فیزیولوژی پیچیده بدن بی‌اطلاعند و نمی‌دانند که یک توصیه ساده غذایی چطور می‌تواند بر سیستم غدد یا کلیه یک فرد تاثیر منفی بگذارد.

البته همه بلاگرهای این حوزه بد نیستند؛ برخی به ترویج سبک زندگی سالم، ورزش و تغذیه صحیح می‌پردازند که بسیار هم مفید است. اما مرز زمانی شکسته می‌شود که آن‌ها وارد حوزه «درمان» یا «تجویز» می‌شوند. برای مثال، پیشنهاد قطع داروهای شیمیایی و جایگزینی آن‌ها با دمنوش‌ها، یک خط قرمز پررنگ است. شما باید بدانید که مسئولیت نهایی هرگونه اقدام پزشکی بر عهده خودتان است و یک بلاگر که هیچ مجوزی برای طبابت ندارد، در برابر آسیب‌های احتمالی به شما هیچ مسئولیتی نخواهد پذیرفت. همواره مطالب این افراد را به عنوان یک «تجربه شخصی غیرقابل تعمیم» در نظر بگیرید و هرگز آن را به عنوان یک دستورالعمل علمی نپذیرید.

۸. چگونگی پرسیدن سوال از پزشک آنلاین

اگر تصمیم دارید از یک پزشک در فضای مجازی سوالی بپرسید، باید با آداب و محدودیت‌های آن آشنا باشید. اولاً انتظار تشخیص دقیق در دایرکت را نداشته باشید؛ چرا که هیچ پزشکی بدون معاینه فیزیکی نمی‌تواند نظر قطعی بدهد. سوالات شما باید کلی و در جهت کسب آگاهی باشد، مثلاً: «آیا علامت ایکس می‌تواند نشان‌دهنده یک مشکل جدی باشد؟» یا «برای فلان علائم به چه متخصصی باید مراجعه کنم؟». ارائه شرح‌حال‌های طولانی و انتظار نسخه پیچیدن در فضای مجازی، هم غیرحرفه‌ای است و هم خطرناک. پزشکانی که در دایرکت نسخه می‌دهند، معمولاً از استانداردهای حرفه‌ای دور شده‌اند.

بهترین راه برای تعامل با پزشکان آنلاین، استفاده از محتوای آموزشی آن‌ها برای طرح سوالات بهتر در زمان ملاقات حضوری است. شبکه‌های اجتماعی می‌توانند سواد سلامت (Health Literacy) شما را بالا ببرند تا وقتی مقابل پزشک خود می‌نشینید، بدانید چه سوالاتی بپرسید و چه نکاتی را گزارش دهید. همچنین، همیشه به دنبال پزشکانی باشید که به صورت تعاملی به سوالات رایج پاسخ می‌دهند و محتوای خود را بر اساس دغدغه‌های واقعی مخاطبانشان تنظیم می‌کنند. تعامل هوشمندانه به این معناست که شما از تخصص آن‌ها برای جهت‌دهی به مسیر درمان حضوری خود استفاده کنید، نه به عنوان میان‌بری برای فرار از مراجعه به بیمارستان یا کلینیک.

۹. سوءبرداشت‌ها از یافته‌های علمی

یکی از بزرگترین مشکلات در انتقال دانش پزشکی در شبکه‌های اجتماعی، «گیلاس‌چینی» (Cherry-picking) از مقالات علمی است. بسیاری از افراد برای اثبات ادعاهای خود، تنها بخشی از نتایج یک تحقیق را که با نظرشان موافق است انتخاب کرده و بقیه را نادیده می‌گیرند. به عنوان مثال، اگر یک تحقیق آزمایشگاهی روی موش‌ها نشان دهد که یک ماده خاص سلول‌های سرطانی را می‌کشد، بلاگرها آن را به عنوان «درمان قطعی سرطان در انسان» تیتر می‌کنند. این در حالی است که فاصله بین یک تحقیق آزمایشگاهی تا کاربرد انسانی آن سال‌ها زمان و هزاران آزمایش پیچیده لازم دارد. درک این تفاوت‌ها برای یک کاربر عادی دشوار است و به راحتی فریب می‌خورد.

علاوه بر این، زبان علم زبان احتمالات است، اما زبان شبکه‌های اجتماعی زبان قطعیت. وقتی یک دانشمند می‌گوید «ممکن است ارتباطی وجود داشته باشد»، در فضای مجازی به «این عامل باعث بیماری می‌شود» تبدیل می‌گردد. این سوءبرداشت‌ها باعث ایجاد ترس‌های بی‌مورد یا امیدهای واهی می‌شود. برای جلوگیری از این خطا، همیشه به دنبال کلمات کلیدی در متن اصلی باشید و ببینید آیا تحقیق روی انسان انجام شده یا حیوان، و آیا تعداد شرکت‌کنندگان در آن به قدری بوده که بتوان نتیجه را تعمیم داد یا خیر. یادگیری الفبای تفکر انتقادی در حوزه سلامت به شما کمک می‌کند تا در برابر بمباران اخبار ضد و نقیض، ذهنی واکسینه شده داشته باشید.

۱۰. مقایسه منابع فارسی و بین‌المللی

متاسفانه کیفیت محتوای سلامت در فضای فارسی‌زبان شبکه‌های اجتماعی بسیار متغیر است. در حالی که پزشکان برجسته‌ای در حال تولید محتوای عالی هستند، حجم محتوای زرد و غیرعلمی هم بسیار بالاست. در مقابل، حساب‌های کاربری سازمان‌های بزرگی مثل سازمان جهانی بهداشت (WHO)، کلینیک مایو (Mayo Clinic) یا سرویس سلامت همگانی بریتانیا (NHS) استانداردهای بسیار بالایی برای تولید محتوا دارند. آن‌ها از تیم‌های گرافیکی و علمی حرفه‌ای برای ساده‌سازی مفاهیم بدون آسیب به دقت علمی استفاده می‌کنند. مقایسه محتوای داخلی با این منابع می‌تواند معیاری برای سنجش کیفیت به شما بدهد.

یکی از کمبودهای فضای فارسی، نبود نظارت سیستماتیک بر محتوای سلامت دیجیتال است. در برخی کشورها، انجمن‌های پزشکی بر محتوای تولید شده توسط اعضای خود نظارت می‌کنند تا اطلاعات غلط منتشر نشود. کاربران فارسی‌زبان باید خودشان نقش فیلتر را بازی کنند. پیشنهاد می‌شود علاوه بر دنبال کردن پزشکان معتبر داخلی، صفحات رسمی نهادهای بین‌المللی را هم دنبال کنید تا با استانداردهای جهانی آشنا شوید. این کار به شما کمک می‌کند تا متوجه شوید کدام ترندهای سلامتی در ایران صرفاً برای جلب مشتری است و کدام‌ها ریشه در پروتکل‌های درمانی بین‌المللی دارند. دانش مرز ندارد و دسترسی به اطلاعات درست، حق تمام کاربران در هر جای دنیاست.

۱۱. آینده هوش مصنوعی در پزشکی اجتماعی

ما در آستانه انقلابی هستیم که در آن هوش مصنوعی (AI) نقش پررنگی در فیلتر کردن محتوای پزشکی ایفا خواهد کرد. پلتفرم‌هایی مثل یوتیوب از هم‌اکنون در حال پیاده‌سازی سیستم‌هایی برای تشخیص ویدیوهای پزشکی معتبر و اولویت‌دهی به آن‌ها در نتایج جستجو هستند. در آینده نزدیک، احتمالاً ربات‌های چت‌باکس متصل به پایگاه‌های داده پزشکی، در کنار صفحات پزشکان به سوالات اولیه کاربران پاسخ خواهند داد. این تکنولوژی می‌تواند به شدت در کاهش انتشار اطلاعات غلط موثر باشد، اما به همان اندازه هم ریسک‌های جدیدی مثل تشخیص‌های ماشینی اشتباه را به همراه دارد که باید برای آن آماده بود.

با این حال، هوش مصنوعی هرگز نمی‌تواند جایگزین «لمس انسانی» و تجربه بالینی یک پزشک شود. استفاده از ابزارهای هوش مصنوعی برای تحلیل داده‌های حجیم سلامت در شبکه‌های اجتماعی می‌تواند به شناسایی زودهنگام اپیدمی‌ها یا الگوهای رفتاری مضر کمک کند. اما کاربران باید آگاه باشند که محتوای تولید شده توسط AI نیز می‌تواند دارای سوگیری (Bias) باشد. یادگیری نحوه تعامل با این ابزارهای جدید و درک محدودیت‌های آن‌ها، بخشی از سواد دیجیتال در سال‌های پیش رو خواهد بود. ما به سمتی می‌رویم که تشخیص محتوای انسانی از محتوای ماشینی سخت‌تر می‌شود، پس تکیه بر منابع انسانی تایید شده اهمیت دوچندانی پیدا می‌کند.

۱۲. مسئولیت اجتماعی کاربران در اشتراک‌گذاری

هر بار که شما یک پست پزشکی را لایک می‌کنید یا برای دوستانتان می‌فرستید، در واقع به انتشار آن اعتبار می‌دهید. مسئولیت اجتماعی حکم می‌کند که قبل از زدن دکمه اشتراک‌گذاری (Share)، از درستی مطلب اطمینان حاصل کنید. انتشار یک نسخه گیاهی اشتباه یا یک هشدار بهداشتی دروغین می‌تواند زنجیره‌ای از اتفاقات ناگوار را رقم بزند. ما به عنوان کاربران، نگهبانان دروازه (Gatekeepers) اطلاعات در شبکه‌های اجتماعی هستیم. اگر مطلبی مشکوک به نظر می‌رسد، نه تنها نباید آن را منتشر کنیم، بلکه باید با استفاده از ابزارهای ریپورت (Report)، آن را به عنوان اطلاعات غلط گزارش دهیم تا از آسیب رسیدن به دیگران جلوگیری شود.

همچنین، تشویق پزشکانی که محتوای علمی و باکیفیت تولید می‌کنند، راهی برای بهبود فضای مجازی است. با حمایت از محتوای درست، ما به الگوریتم می‌فهمانیم که جامعه به دنبال حقیقت است نه جنجال. این کار باعث می‌شود پزشکان بیشتری تشویق شوند تا وقت خود را برای آموزش عمومی صرف کنند. شبکه‌های اجتماعی می‌توانند به یک دانشگاه بزرگ سلامت تبدیل شوند اگر هر یک از ما به سهم خود در انتخاب و انتشار محتوا دقت کنیم. بیایید با هم عهد ببندیم که هرگز پیامی را که از صحت علمی آن مطمئن نیستیم، «فقط برای محض احتیاط» برای کسی نفرستیم؛ چرا که گاهی همین احتیاط‌های اشتباه، سرآغاز فجایع بزرگ پزشکی هستند.

سوالات متداول (Smart FAQ)

دکتر علیرضا مجیدی

پزشک، نویسنده و بنیان‌گذار وبلاگ «یک پزشک»

دکتر علیرضا مجیدی، نویسنده و بنیان‌گذار وبلاگ «یک پزشک».
بیش از دو دهه در زمینه سلامت، پزشکی، روان‌شناسی و جنبه‌های فرهنگی و اجتماعی آن‌ها می‌نویسد و تلاش می‌کند دانش را ساده اما دقیق منتقل کند.
پزشکی دانشی پویا و همواره در حال تغییر است؛ بنابراین، محتوای این نوشته جایگزین ویزیت یا تشخیص پزشک نیست.

دربارهٔ علیرضا مجیدی در یک پزشک