سفر به اعماق ماده؛ چطور میکروسکوپ‌های پیشرفته درک ما از حیات را دگرگون کردند

نادیدنی‌ها و ابزارهای کاوش در مقیاس نانو همیشه برای ما جالب بوده‌اند. در این مقاله قصد داریم بررسی کنیم که چگونه میکروسکوپ‌های پیشرفته توانستند مرزهای بینایی انسان را گسترش داده و درک ما را از زیست‌شناسی و فیزیک ماده متحول کنند. آیا واقعاً می‌توان اتم‌ها را به صورت تک به تک مشاهده کرد و از حرکت آن‌ها فیلم‌برداری نمود؟ چرا اختراع ابزارهای نوری جدید انقلابی در درمان بیماری‌های سخت ایجاد کرد و چطور این فناوری‌ها به کمک مهندسان نانوتکنولوژی آمدند؟ در ادامه با سفری هیجان‌انگیز به اعماق ذرات، پاسخ این پرسش‌ها را خواهیم یافت.

پیشرفت بشر بدون توانایی دیدن جزئیات ناممکن بود؛ چشمان ما بدون ابزار کمکی توانایی تفکیک ذرات ریزتر از قطر مو را ندارند. اما امروزه به لطف میکروسکوپ‌های الکترونی و پروب روبشی، وارد دنیایی شده‌ایم که در آن ساختار دی‌ان‌دی (DNA) و پیوندهای اتمی کاملاً آشکار هستند. این نوشته به شما نشان می‌دهد که چگونه نور، الکترون‌ها و نیروهای فیزیکی به ما اجازه می‌دهند تا تار و پود ماده را بشکافیم. اگر می‌خواهید بدانید که علم چگونه نامرئی‌ها را به مرزهای دانسته تبدیل کرده است، با ما در این سفر علمی همراه شوید.

فهرست مطالب

۱. تاریخچه میکروسکوپ‌های نوری اولیه و محدودیت‌های فیزیکی آن‌ها

سفر به اعماق ماده با عدسی‌های ساده شیشه‌ای در قرن هفدهم آغاز شد، زمانی که دانشمندانی مانند رابرت هوک (Robert Hooke) و آنتونی فان لیوونهوک (Antonie van Leeuwenhoek) اولین دنیای میکروسکوپی را کشف کردند. آن‌ها با مشاهده قطرات آب و تکه‌های چوب، برای اولین بار سلول‌ها و باکتری‌ها را دیدند و دریچه‌ای کاملاً جدید به زیست‌شناسی گشودند. با این حال، میکروسکوپ‌های نوری سنتی با یک مانع فیزیکی سخت به نام حد پراش ابه (Abbe diffraction limit) مواجه بودند که به طول موج نور مرئی بستگی داشت.

طبق این اصل فیزیکی، با نور مرئی نمی‌توان ذراتی را که اندازه آن‌ها کمتر از نصف طول موج نور (حدود ۲۰۰ نانومتر) است، به وضوح مشاهده کرد. این محدودیت به این معنی بود که ساختارهای درون‌سلولی ریزتر، ویروس‌ها و اتم‌ها برای همیشه از دیدرس میکروسکوپ‌های نوری پنهان باقی می‌ماندند. فیزیکدانان فهمیدند که برای نفوذ به اعماق بیشتر ماده، باید به سراغ امواجی با طول موج بسیار کوتاه‌تر از نور بروند و این آغاز یک انقلاب تکنولوژیک در فیزیک تصویربرداری بود.

۲. کشف طول موج الکترون و ظهور میکروسکوپ الکترونی عبوری

در اوایل قرن بیستم، فیزیکدان فرانسوی لویی دوبروی (Louis de Broglie) فرضیه انقلابی دوگانگی موج و ذره را مطرح کرد و نشان داد که ذرات مادی مانند الکترون‌ها نیز رفتاری موج‌گونه دارند. از آنجایی که الکترون‌های شتاب‌دار طول موجی بسیار کوتاه‌تر از نور مرئی دارند، دانشمندان دریافتند که می‌توان از آن‌ها به عنوان منبع تابش در میکروسکوپ‌ها استفاده کرد. این ایده منجر به اختراع اولین میکروسکوپ الکترونی عبوری یا تم (TEM – Transmission Electron Microscopy) در دهه ۱۹۳۰ شد.

در این میکروسکوپ، پرتوی از الکترون‌های پرانرژی از میان یک نمونه بسیار نازک عبور داده می‌شود. الکترون‌ها هنگام عبور با ساختار داخلی نمونه برخورد کرده و بر اساس چگالی بخش‌های مختلف آن، جذب یا پراکنده می‌شوند. تصویر نهایی که روی یک آشکارساز ثبت می‌شود، جزئیات بی‌نظیری از ساختار اتمی و مرز دانه‌ها در مواد را نشان می‌دهد. این ابزار به دانشمندان اجازه داد تا برای اولین بار ویروس‌ها و ساختارهای بلوری فلزات را با وضوحی باورنکردنی مشاهده کنند.

۳. کارکرد خیره‌کننده میکروسکوپ الکترونی روبشی در تصویرسازی سه‌بعدی

در حالی که میکروسکوپ عبوری تصاویری دو‌بعدی از ساختار داخلی نمونه ارائه می‌دهد، نیاز به مشاهده توپوگرافی و جزئیات سطحی مواد به صورت سه‌بعدی منجر به توسعه میکروسکوپ الکترونی روبشی یا سم (SEM – Scanning Electron Microscopy) شد. در این فناوری، باریکه متمرکزی از الکترون‌ها سطح نمونه را به صورت خط به خط جاروب می‌کند. برخورد این الکترون‌ها با اتم‌های سطح، باعث آزاد شدن الکترون‌های ثانویه و برگشتی از سطح نمونه می‌شود.

آشکارسازها با جمع‌آوری این الکترون‌ها، سیگنال‌هایی تولید می‌کنند که تصویری با عمق میدان فوق‌العاده و نمایی سه‌بعدی از برجستگی‌ها و فرورفتگی‌های سطح ایجاد می‌کند. تصاویر خیره‌کننده‌ای که از چشم حشرات، گرده‌های گل و نانولوله‌های کربنی با جزئیات دقیق در رسانه‌ها می‌بینیم، همگی حاصل کار این میکروسکوپ قدرتمند هستند. این ابزار به یکی از پایه‌ای‌ترین تجهیزات در آزمایشگاه‌های متالورژی، زمین‌شناسی و پزشکی تبدیل شده است.

۴. میکروسکوپ تونلی روبشی: لمس اتم‌ها با نوک سوزن

در دهه ۱۹۸۰، انقلابی دیگر در مقیاس اتمی با اختراع میکروسکوپ تونلی روبشی یا اس‌تی‌ام (STM – Scanning Tunneling Microscope) توسط پژوهشگران شرکت آی‌بی‌ام (IBM) رخ داد که جایزه نوبل فیزیک را برای آن‌ها به ارمغان آورد. این ابزار به جای استفاده از نور یا پرتوهای الکترونی، بر پایه پدیده مکانیک کوانتومی به نام تونل‌زنی الکترونی کار می‌کند. در این روش، یک سوزن فلزی فوق‌العاده تیز که نوک آن تنها به اندازه یک اتم ضخامت دارد، در فاصله بسیار نزدیکی از سطح یک ماده رسانا حرکت می‌کند.

با اعمال یک ولتاژ کوچک، جریان الکتریکی ضعیفی بین نوک سوزن و سطح برقرار می‌شود که به شدت به فاصله آن‌ها بستگی دارد. با حرکت سوزن روی سطح و ثبت تغییرات جریان، کامپیوتر می‌تواند نقشه‌ای از تک‌تک اتم‌های سطح ماده را با وضوح اتمی بازسازی کند. این دستگاه نه تنها تماشای اتم‌ها را ممکن ساخت، بلکه به دانشمندان اجازه داد تا اتم‌ها را به صورت تک‌تک جابجا کرده و نانوساختارهای دلخواه خود را طراحی کنند که این گامی بزرگ در مسیر تولد نانوتکنولوژی بود.

۵. تصویربرداری از ساختارهای زیستی زنده در مقیاس نانو

یکی از چالش‌های بزرگ میکروسکوپ‌های الکترونی، لزوم قرارگیری نمونه در محیط خلاء کامل و خشک بودن آن است که این شرایط، مطالعه سلول‌های زنده زیستی را غیرممکن می‌سازد. برای حل این مشکل، میکروسکوپ نیروی اتمی یا ای‌اف‌ام (AFM – Atomic Force Microscope) اختراع شد. این ابزار با لمس فیزیکی سطح نمونه توسط یک کانتیلور (Cantilever) بسیار کوچک، نیروی بین نوک سوزن و اتم‌های نمونه را اندازه‌گیری می‌کند و تصویری با وضوح بالا ارائه می‌دهد.

از آنجایی که این سیستم نیازی به خلاء ندارد، می‌توان نمونه‌ها را در محیط‌های مایع و شرایط طبیعی زیستی بررسی کرد. دانشمندان به کمک ای‌اف‌ام می‌توانند رفتار پروتئین‌ها، تعامل ویروس‌ها با غشای سلولی و فرآیندهای تقسیم سلولی را در زمان واقعی مشاهده کنند. این قابلیت بی‌نظیر، ابزاری حیاتی برای داروسازان فراهم کرده تا چگونگی تاثیرگذاری داروها را بر روی گیرنده‌های سلولی به صورت مستقیم رصد و تحلیل کنند.

۶. نقش فناوری کرایو-الکترون در کشف ساختار پروتئین‌ها

فناوری میکروسکوپی الکترونی کرایو (Cryo-EM) یکی از داغ‌ترین و تاثیرگذارترین روش‌های تصویربرداری زیستی در سال‌های اخیر است که برنده جایزه نوبل شیمی نیز شده است. در این روش، نمونه‌های زیستی مانند مولکول‌های پروتئین یا ویروس‌ها به سرعت در دمای بسیار پایین منجمد می‌شوند به طوری که آب اطراف آن‌ها بدون تشکیل بلورهای مخرب یخ، به حالت شیشه‌ای در می‌آید. این کار ساختار طبیعی مولکول‌ها را در وضعیت فعال خود قفل می‌کند.

سپس با استفاده از میکروسکوپ الکترونی عبوری، هزاران تصویر دو‌بعدی از زاویه‌های مختلف این مولکول‌های منجمد ثبت شده و با الگوریتم‌های پیچیده کامپیوتری، یک مدل سه‌بعدی با وضوح اتمی از پروتئین بازسازی می‌شود. این روش نقش کلیدی در شناخت سریع ساختار ویروس کرونا و طراحی واکسن‌های موثر برای آن داشت. کرایو-الکترون تحولی بزرگ در زیست‌شناسی ساختاری ایجاد کرده و فرآیند کشف داروهای جدید را به شدت سرعت بخشیده است.

۷. کاربرد میکروسکوپ‌های پیشرفته در ساخت تراشه‌های سیلیکونی

صنعت نیمه‌هادی و تولید پردازنده‌های کامپیوتری، بدون وجود میکروسکوپ‌های پیشرفته بلافاصله متوقف می‌شد. امروزه ترانزیستورهای موجود در تراشه‌های مدرن ابعادی در حدود چند نانومتر دارند و میلیاردها عدد از آن‌ها روی یک سیلیکون کوچک قرار می‌گیرند. کنترل کیفیت و بررسی عیوب ساختاری در این ابعاد نانومتری، تنها با استفاده از دستگاه‌های پیشرفته میکروسکوپ الکترونی و پرتو یونی متمرکز یا فیب (FIB – Focused Ion Beam) امکان‌پذیر است.

این دستگاه‌ها به مهندسان اجازه می‌دهند تا لایه‌های مختلف یک تراشه را به صورت نانومتری برش داده و ساختارهای مدارهای مجتمع را بررسی کنند. هرگونه نقص کوچک در الگوهای لیتوگرافی می‌تواند کل پردازنده را غیرقابل استفاده کند. استفاده از این ابزارهای تشخیصی پیشرفته، کلید اصلی افزایش تراکم ترانزیستورها و در نتیجه تولید پردازنده‌های سریع‌تر و کم‌مصرف‌تر برای گوشی‌ها و کامپیوترهای امروز و فردا است.

۸. چگونه رنگ‌های مصنوعی در نانودنیا بازسازی می‌شوند؟

تصاویر خیره‌کننده و رنگارنگی که از دنیای نانو و میکروسکوپ‌های الکترونی می‌بینیم، در واقع دارای رنگ واقعی نیستند. از آنجایی که در این سیستم‌ها از الکترون به جای نور استفاده می‌شود، تصاویر اولیه کاملاً سیاه و سفید یا در سطوح خاکستری (Grayscale) تولید می‌شوند زیرا مفهوم رنگ تنها به طول موج‌های نور مرئی مربوط است. رنگ‌هایی که در این تصاویر می‌بینید، بعداً به صورت دستی یا توسط نرم‌افزارهای پردازش تصویر اضافه می‌شوند.

این رنگ‌آمیزی کاذب (False Coloring) صرفاً جنبه زیبایی ندارد، بلکه ابزاری علمی برای تفکیک بهتر بخش‌های مختلف نمونه است. برای مثال، کارشناسان رنگ قرمز را به ویروس‌ها و رنگ آبی را به سلول میزبان اختصاص می‌دهند تا مسیر نفوذ و درگیری آن‌ها برای بیننده واضح‌تر شود. این هنر دیجیتال علمی به ما کمک می‌کند تا ساختارهای پیچیده نانومتری را با وضوح بهتری درک کرده و ارتباط بصری موثرتری با دنیای نادیدنی‌ها برقرار کنیم.

۹. تحلیل تفاوت قدرت تفکیک با بزرگنمایی در میکروسکوپ‌ها

یکی از سوءبرداشت‌های رایج در زمینه ابزارهای نوری، یکسان دانستن مفهوم بزرگنمایی (Magnification) و قدرت تفکیک (Resolution) است. بزرگنمایی صرفاً به این معناست که تصویر یک شیء چقدر بزرگتر نشان داده می‌شود. اما قدرت تفکیک، توانایی ابزار برای متمایز نشان دادن دو نقطه بسیار نزدیک به هم به عنوان دو هویت مجزا است. اگر بزرگنمایی بدون افزایش قدرت تفکیک بالا برود، تنها یک تصویر بزرگتر اما تار و بی‌کیفیت خواهید داشت.

تلاش فیزیکدانان در دهه‌های گذشته همواره متمرکز بر بهبود قدرت تفکیک ابزارها بوده است. با کاهش طول موج تابش مورد استفاده (مانند جایگزینی نور با الکترون)، قدرت تفکیک به طرز چشمگیری بهبود می‌یابد و جزئیات واقعی نمایان می‌شوند. میکروسکوپ‌های مدرن امروزی می‌توانند نقاطی را که تنها چند پیکومتر (یک هزارم نانومتر) از هم فاصله دارند، از یکدیگر تفکیک کنند که این امر به معنای توانایی دیدن فواصل بین هسته‌های اتمی در یک شبکه بلوری است.

۱۰. شگفتی‌های بصری: دنیای زیر میکروسکوپ از زاویه‌ای هنری

نگاه به تصاویر میکروسکوپی فراتر از کاربردهای علمی، تجربه‌ای زیبایی‌شناختی و هنری است. ساختار منظم بال پروانه‌ها، هندسه شگفت‌انگیز دانه‌های برف و بازتاب نور در ساختارهای نانومتری، همگی نشان‌دهنده نظمی بی‌پایان در کوچکترین بخش‌های جهان ما هستند. این تصاویر الهام‌بخش هنرمندان، طراحان و معماران بسیاری در سراسر جهان برای خلق آثار جدید با الهام از الگوهای طبیعی بوده‌اند.

مسابقات عکاسی میکروسکوپی سالانه‌ای برگزار می‌شود که در آن‌ها دانشمندان تصاویری را ارائه می‌دهند که مرز بین علم و هنر را از بین می‌برند. این تصاویر شگفت‌انگیز به ما یادآوری می‌کنند که زیبایی‌های جهان هستی تنها به مناظر بزرگ و ستارگان دوردست محدود نمی‌شود، بلکه در اعماق ذرات و در ابعاد نانومتری نیز جهانی سراسر رنگ، فرم و هندسه خیره‌کننده در جریان است که کشف آن حس شگفتی عمیقی در ما ایجاد می‌کند.

۱۱. چالش‌های فنی آماده‌سازی نمونه‌ها در مقیاس‌های اتمی

بخش بزرگی از موفقیت در تصویربرداری میکروسکوپی پیشرفته، به فرآیند بسیار حساس آماده‌سازی نمونه (Sample Preparation) بستگی دارد. نمونه‌هایی که قرار است در میکروسکوپ الکترونی عبوری قرار گیرند، باید به قدری نازک باشند (معمولاً کمتر از ۱۰۰ نانومتر) که پرتو الکترونی بتواند از آن‌ها عبور کند. برای این کار از دستگاه‌هایی به نام اولترامیکروتوم (Ultramicrotome) با تیغه‌های الماس استفاده می‌شود تا برش‌هایی فوق‌العاده ظریف ایجاد گردد.

همچنین برای جلوگیری از تجمع بار الکتریکی روی نمونه‌های غیررسانا در میکروسکوپ روبشی، باید سطح نمونه‌ها را با لایه‌ای بسیار نازک از طلا یا کربن به وسیله دستگاه‌های لایه‌نشانی اسپاترینگ (Sputter Coater) پوشش داد. هرگونه آلودگی، اثر انگشت یا گردوغبار در این مقیاس می‌تواند کل کار را خراب کند و به عنوان یک مانع بزرگ در تصویر ظاهر شود. از این رو، کارشناسان بخش زیادی از زمان خود را به جای کار با خود دستگاه، صرف آماده‌سازی دقیق نمونه‌ها می‌کنند.

۱۲. افق‌های آینده: میکروسکوپی با وضوح زمانی و مکانی فراتر از حد تصور

آینده فناوری تصویربرداری میکروسکوپی به سمت ترکیب وضوح فضایی اتمی با وضوح زمانی فوق‌سریع در حرکت است. دانشمندان در حال توسعه میکروسکوپ‌های الکترونی چهاربعدی هستند که از پالس‌های لیزری فمتوثانیه (Femtosecond) استفاده می‌کنند. این ابزارها به ما اجازه می‌دهند نه تنها اتم‌ها را ببینیم، بلکه از فرآیندهای بسیار سریع فیزیکی مانند شکستن پیوندهای شیمیایی یا حرکت الکترون‌ها در زمان واقعی فیلم‌برداری کنیم.

همچنین ادغام هوش مصنوعی در میکروسکوپ‌ها به بازسازی هوشمندتر تصاویر و کاهش نویزها کمک شایانی می‌کند و پتانسیل آسیب‌رسانی پرتوهای الکترونی به نمونه‌های حساس زیستی را کاهش می‌دهد. این ترکیب از فیزیک امواج، مهندسی دقیق سخت‌افزار و الگوریتم‌های نرم‌افزاری نوین، مسیرهای جدیدی را در علم مواد و پزشکی باز خواهد کرد که مرزهای دانش ما را از حیات و ماده، به سطوحی فراتر از تصورات امروز خواهد برد.

جمع‌بندی نهایی

سفر به اعماق ماده به کمک میکروسکوپ‌های پیشرفته الکترونی و روبشی، مرزهای بینایی بشر را جابجا کرده و درک ما را از ساختارهای زیستی و اتمی دگرگون ساخته است. این ابزارهای قدرتمند نه تنها با غلبه بر محدودیت‌های نوری به ما اجازه لمس اتم‌ها و تصویربرداری سه‌بعدی را داده‌اند، بلکه نقش حیاتی در توسعه فناوری‌های دارویی، پزشکی و نیمه‌هادی‌ها ایفا می‌کنند. با پیشرفت روزافزون سیستم‌های تصویربرداری چهاربعدی و هوش مصنوعی، پنجره‌های جدیدی رو به نادیدنی‌های جهان گشوده خواهد شد که آینده علم را رقم می‌زنند.

سوالات متداول

۱. چرا در میکروسکوپ‌های الکترونی به جای هوا باید محیط خلاء کامل وجود داشته باشد؟
الکترون‌ها ذرات بسیار سبکی هستند که در صورت برخورد با مولکول‌های هوای موجود در مسیر، به سرعت پراکنده شده و مسیر حرکتشان منحرف می‌شود. این انحرافات مانع از تمرکز پرتو روی نمونه شده و تشکیل تصویر را کاملاً غیرممکن می‌سازد. به همین دلیل کل ستون عبور پرتو و محفظه نمونه باید تحت خلاء بسیار بالا قرار گیرد تا الکترون‌ها بدون مانع به هدف برسند. این شرایط خلاء یکی از چالش‌های اصلی در بررسی نمونه‌های زنده مرطوب است.
۲. پوشش‌دهی طلا روی نمونه‌ها در میکروسکوپ SEM به چه علتی انجام می‌شود؟
بسیاری از نمونه‌های زیستی و پلیمری رسانای الکتریسیته نیستند و در اثر تابش مداوم الکترون‌ها، بار الکتریکی منفی در سطح آن‌ها تجمع می‌یابد. این تجمع بار باعث انحراف پرتوهای بعدی و ایجاد تصاویر بسیار روشن و نامفهوم می‌شود که به آن پدیده شارژینگ می‌گویند. با لایه‌نشانی یک پوشش نازک فلزی مانند طلا یا پلاتین، مسیری برای تخلیه بار به سمت زمین فراهم می‌شود. این فرآیند کیفیت و وضوح تصاویر نهایی را به شدت افزایش می‌دهد.
۳. حد پراش ابه (Abbe limit) دقیقاً چه مفهومی در فیزیک اپتیک دارد؟
این اصل فیزیکی بیان می‌کند که به دلیل ماهیت موجی نور، تصویر یک نقطه هرگز به صورت یک نقطه کامل ثبت نمی‌شود بلکه به شکل یک دیسک پخش‌شده متمرکز ظاهر می‌گردد. اگر دو نقطه به هم نزدیک‌تر از نصف طول موج نور استفاده شده باشند، دیسک‌های نوری آن‌ها با هم همپوشانی کرده و به صورت یک نقطه دیده می‌شوند. این فرمول ریاضی حد نهایی توانایی تفکیک هر سیستم نوری را مشخص می‌کند و عبور از آن نیازمند استفاده از طول موج‌های غیرنوری است.
۴. تکنولوژی کرایو-الکترون چه مزیتی نسبت به روش کریستالوگرافی اشعه ایکس دارد؟
در روش کریستالوگرافی اشعه ایکس، نمونه پروتئینی ابتدا باید به صورت یک بلور یا کریستال منظم رشد داده شود که این کار برای بسیاری از پروتئین‌های غشایی بسیار دشوار یا غیرممکن است. اما در روش کرایو-الکترون نیازی به تبلور نمونه نیست و پروتئین‌ها در حالت طبیعی و محلول خود به سرعت منجمد و تصویربرداری می‌شوند. این مزیت به دانشمندان اجازه می‌دهد ساختار پویای مولکول‌های زیستی را در حالت فعال بررسی کنند. همچنین حجم نمونه مورد نیاز در این روش بسیار کمتر است.
۵. آیا با میکروسکوپ‌های پیشرفته می‌توان حرکت واقعی اتم‌ها را مشاهده کرد؟
بله، با توسعه میکروسکوپ‌های الکترونی عبوری فوق‌سریع و بهبود سرعت آشکارسازها، اکنون امکان ثبت فریم‌های متوالی در مقیاس‌های زمانی فمتوثانیه فراهم شده است. این ابزارها می‌توانند فرآیندهایی مانند نوسانات اتمی و تغییر شکل پیوندها را در حین واکنش‌های شیمیایی ثبت کنند. اگرچه این تصاویر بیشتر شبیه به نقشه‌های جابجایی انرژی هستند، اما اطلاعات بی‌نظیری از پویایی ذرات در اختیار فیزیکدانان قرار می‌دهند. این فناوری هنوز در ابتدای راه خود قرار دارد.
۶. تفاوت اصلی بین عملکرد میکروسکوپ SEM و TEM در چیست؟
میکروسکوپ TEM الکترون‌ها را از درون یک نمونه بسیار نازک عبور می‌دهد تا اطلاعاتی از ساختار داخلی و آرایش اتمی به دست آورد که تصویری دو‌بعدی ایجاد می‌کند. در مقابل، SEM سطح نمونه را روبش کرده و الکترون‌های بازتابیده شده را برای ایجاد تصویری سه‌بعدی از ویژگی‌های سطحی ثبت می‌کند. قدرت تفکیک TEM معمولاً بسیار بالاتر از SEM است و تا ابعاد اتمی نفوذ می‌کند، در حالی که SEM برای مطالعه مورفولوژی سطحی ایده‌آل است.
۷. پدیده تونل‌زنی کوانتومی که در میکروسکوپ STM استفاده می‌شود چیست؟
در فیزیک کلاسیک، اگر الکترون انرژی کافی نداشته باشد نمی‌تواند از یک سد پتانسیل عبور کند. اما در فیزیک کوانتوم، به دلیل رفتار موجی ذرات، احتمال مشخصی وجود دارد که الکترون بتواند از میان این سد عبور یا عبور کوانتومی کند. در میکروسکوپ اس‌تی‌ام، با نزدیک شدن نوک سوزن به سطح نمونه، الکترون‌ها از این فاصله خالی تونل می‌زنند و جریانی برقرار می‌کنند. این جریان به شدت نسبت به فاصله حساس است و نقشه اتمی دقیقی به ما می‌دهد.
دکتر علیرضا مجیدی
دکتر علیرضا مجیدی
پزشک، نویسنده و بنیان‌گذار وبلاگ «یک پزشک»
دکتر علیرضا مجیدی، نویسنده و بنیان‌گذار وبلاگ «یک پزشک».
با بیش از ۲۰ سال نویسندگی «ترکیبی» مستمر در زمینهٔ پزشکی، فناوری، سینما، کتاب و فرهنگ.
باشد که با هم متفاوت بیاندیشیم!

11 دیدگاه

  1. جالبه اما به دارد بخور نیست
    آدم خودش میدونه چقد میخابه یا چقد رو صندلی میشینه
    فک میکنم به اندازه ی قیمتی که داره مفید نیست
    ایام یجور کلاس گذاشتن الکیه

  2. اگه این دستگاه اطلاعات جی پی اس رو در خودش ذخیره می کرد و بعداً این اطلاعات رو میشد به نرم افزار وارد کرد و مسیر حرکت شخص را نیز مشخص میکرد ، دیگه چیزی کم نداشت .

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

دکمه بازگشت به بالا
[wpcode id="260079"]