آمفتامین چیست و چه اثراتی رو مغز و بدن دارد – آثار جانبی آن

۲۲ خرداد ۱۴۰۲آخرین بروزرسانی: ۲۲ خرداد ۱۴۰۲

زمان تقریبی مطالعه 13 دقیقه

آمفتامین یک محرک سیستم اعصاب مرکزی (CNS) است که از دسته داروهای فن اتیلامین است. ترشح برخی از انتقال دهنده های عصبی مانند دوپامین، نوراپی نفرین و سروتونین را در مغز تحریک می کند که می تواند منجر به افزایش هوشیاری، انرژی و سرخوشی شود.

آمفتامین عمدتاً در درمان اختلال نقص توجه و بیش فعالی (ADHD) و نارکولپسی استفاده می شود. این می تواند به بهبود تمرکز، توجه و کنترل تکانه در افراد مبتلا به ADHD کمک کند. در مورد نارکولپسی، آمفتامین می تواند به کاهش خواب آلودگی بیش از حد در طول روز و بهبود بیداری کمک کند.

با این حال، توجه به این نکته ضروری است که آمفتامین به دلیل اثرات محرک، پتانسیل بالایی برای سوء مصرف و اعتیاد دارد. این ماده در ایالات متحده به عنوان یک ماده کنترل شده در جدول II طبقه بندی می شود که نشان دهنده استفاده پزشکی شناخته شده آن است اما همچنین پتانسیل بالای آن برای سوء استفاده را نشان می دهد.

نام های تجاری رایج برای داروهای آمفتامین عبارتند از Adderall، Dexedrine و Vyvanse. این داروها با نسخه در دسترس هستند و فقط باید تحت راهنمایی و نظارت یک متخصص مراقبت های بهداشتی استفاده شوند. آنها نباید به صورت تفریحی یا بدون نیاز پزشکی قانونی استفاده شوند.

استفاده نادرست یا سوء استفاده از آمفتامین می تواند منجر به خطرات و عوارض جانبی مختلفی برای سلامتی شود. اینها ممکن است شامل افزایش ضربان قلب، افزایش فشار خون، بی خوابی، از دست دادن اشتها، کاهش وزن، اضطراب، تحریک پذیری و در موارد شدید، روان پریشی یا عوارض قلبی عروقی باشد.

مکانیسم اثر: آمفتامین با افزایش انتشار برخی از انتقال دهنده های عصبی، در درجه اول دوپامین و نوراپی نفرین، در شکاف سیناپسی (فضای بین سلول های عصبی) عمل می کند. همچنین بازجذب آنها را مهار می کند و منجر به افزایش سطح این انتقال دهنده های عصبی در مغز می شود. این افزایش فعالیت در CNS به اثرات محرک آمفتامین کمک می کند.

موارد مصرف پزشکی: علاوه بر ADHD و نارکولپسی، آمفتامین در گذشته برای سایر بیماری ها مانند افسردگی و چاقی نیز استفاده می شده است. با این حال، استفاده از آن برای این شرایط به دلیل در دسترس بودن درمان های جایگزین و احتمال سوء استفاده، کمتر رایج شده است.

اشکال و نحوه مصرف: داروهای آمفتامین در اشکال مختلفی از جمله قرص های فوری، کپسول های طولانی رهش و محلول های خوراکی وجود دارند. دوز و دفعات تجویز به داروی خاص تجویز شده و نیازهای فرد بستگی دارد.

عوارض جانبی: عوارض جانبی رایج مصرف آمفتامین شامل کاهش اشتها، خشکی دهان، سردرد، افزایش ضربان قلب، افزایش فشار خون، عصبی بودن و مشکل در خواب است. این عوارض جانبی معمولاً خفیف و گذرا هستند، اما بسته به فرد و دوز می توانند متفاوت باشند.

وابستگی و ترک مصرف: استفاده طولانی مدت یا با دوز بالا از آمفتامین ها می تواند منجر به وابستگی و علائم ترک پس از قطع شود. قطع ناگهانی داروهای آمفتامین پس از مصرف طولانی مدت می تواند منجر به خستگی، افسردگی، افزایش اشتها و اختلالات خواب شود. پیروی از راهنمایی های یک متخصص مراقبت های بهداشتی هنگام قطع دارو برای به حداقل رساندن اثرات ترک بسیار مهم است.

پتانسیل سوء مصرف: آمفتامین به دلیل اثرات محرک و پتانسیل سرخوشی، خطر سوء مصرف بالایی دارد. استفاده غیرپزشکی، مانند مصرف دوزهای بالاتر از تجویز یا استفاده از آن بدون نسخه، می‌تواند منجر به عواقب جدی سلامتی، از جمله اعتیاد، مشکلات قلبی عروقی و اختلالات روانی شود.

وضعیت حقوقی: همانطور که قبلا ذکر شد، آمفتامین به عنوان یک ماده کنترل شده در جدول II در ایالات متحده طبقه بندی می شود. این طبقه‌بندی نشان می‌دهد که کاربرد پزشکی را به رسمیت می‌شناسد، اما پتانسیل بالایی برای سوء استفاده دارد، که منجر به قوانین سخت‌گیرانه در تولید، تجویز و توزیع آن می‌شود.

توجه به این نکته ضروری است که اطلاعات ارائه شده در اینجا فقط برای اهداف آموزشی است. اگر سؤال یا نگرانی خاصی در مورد آمفتامین یا هر دارویی دارید، همیشه بهتر است با یک متخصص مراقبت های بهداشتی مشورت کنید که می تواند مشاوره و راهنمایی شخصی به شما ارائه دهد.

مدت اثر: مدت زمان اثر آمفتامین بسته به فرمولاسیون و دوز خاص می تواند متفاوت باشد. فرمول‌های رهش فوری معمولاً چند ساعت اثر دارند، در حالی که فرمول‌های با رهش طولانی می‌توانند تا 12 یا حتی 24 ساعت تأثیر بگذارند.

تحمل و افزایش دوز: با استفاده طولانی مدت از آمفتامین ها، برخی از افراد ممکن است تحمل داشته باشند، جایی که اثرات مورد نظر کاهش می یابد و برای دستیابی به همان سطح پاسخ به دوزهای بالاتر نیاز است. تحمل می تواند منجر به افزایش دوز شود، که باید توسط یک متخصص مراقبت های بهداشتی به دقت نظارت شود.

تداخلات دارویی: آمفتامین ها می توانند با سایر داروها تداخل داشته باشند و به طور بالقوه منجر به عوارض جانبی یا کاهش اثربخشی شوند. مهم است که ارائه دهنده مراقبت های بهداشتی خود را در مورد تمام داروهایی، از جمله مکمل های تجویزی، بدون نسخه، و مکمل های گیاهی که مصرف می کنید مطلع کنید تا از هرگونه تداخل احتمالی جلوگیری شود.

احتیاط ها و موارد منع مصرف: از مصرف آمفتامین باید در افراد مبتلا به بیماری های خاص مانند بیماری های قلبی عروقی، فشار خون بالا، گلوکوم، پرکاری تیروئید یا سابقه سوء مصرف مواد اجتناب شود یا به دقت تحت نظر باشد. قبل از شروع درمان با آمفتامین، مهم است که سابقه پزشکی خود را با یک متخصص مراقبت های بهداشتی در میان بگذارید.

بارداری و شیردهی: مصرف آمفتامین ها در دوران بارداری و شیردهی باید به دقت مورد توجه قرار گیرد، زیرا می توانند از جفت عبور کرده و وارد شیر مادر شوند. خطرات و مزایای بالقوه باید با یک متخصص مراقبت های بهداشتی با در نظر گرفتن موقعیت فردی مورد بحث قرار گیرد.

مصرف بیش از حد: مصرف بیش از حد آمفتامین ها می تواند منجر به مصرف بیش از حد شود که می تواند تهدید کننده زندگی باشد. علائم مصرف بیش از حد ممکن است شامل بیقراری، لرزش، تنفس سریع، توهم، هراس، پرخاشگری، تشنج و عوارض قلبی باشد. در صورت مشکوک شدن به مصرف بیش از حد، باید فوراً به دنبال مراقبت های پزشکی اورژانسی باشید.

درمان اعتیاد به آمفتامین: اگر فردی با اعتیاد به آمفتامین دست و پنجه نرم می کند، ممکن است گزینه های درمانی مانند مشاوره، درمان های رفتاری و گروه های حمایتی توصیه شود. برنامه‌های سم‌زدایی و توان‌بخشی می‌توانند به افراد کمک کنند تا با خیال راحت از آمفتامین‌ها کناره‌گیری کنند و عوامل زمینه‌ای مؤثر در اعتیاد را برطرف کنند.

بسیار مهم است که به یاد داشته باشید که استفاده از آمفتامین ها فقط باید تحت نظارت یک متخصص مراقبت های بهداشتی و طبق تجویز انجام شود. استفاده نادرست یا استفاده تفریحی از آمفتامین ها می تواند عواقب جدی برای سلامتی داشته باشد. اگر سؤال یا نگرانی خاصی در مورد آمفتامین دارید، بهتر است با یک متخصص مراقبت های بهداشتی مشورت کنید که می تواند بر اساس شرایط شما مشاوره شخصی ارائه دهد.

آنالوگ های آمفتامین: در کنار خود آمفتامین، آنالوگ ها و مشتقات مختلفی وجود دارد که اثرات مشابهی بر سیستم عصبی مرکزی دارند. به عنوان مثال می توان به مت آمفتامین (مت)، دکستروآمفتامین و لیسدگزامفتامین اشاره کرد. این ترکیبات دارای فارماکوکینتیک و قدرت کمی متفاوت با آمفتامین هستند.

مصرف غیرقانونی: آمفتامین ها، به ویژه مت آمفتامین ها، بازار غیرقانونی قابل توجهی دارند. استفاده غیرقانونی از این مواد می تواند عواقب جدی قانونی و سلامتی را به دنبال داشته باشد. متامفتامین تولید شده غیرقانونی اغلب به عنوان “مت” یا “مث کریستال” شناخته می شود و با طیف وسیعی از اثرات منفی بر سلامت جسمی و روانی همراه است.

افزایش عملکرد: آمفتامین و مواد مرتبط توسط برخی افراد برای افزایش عملکرد شناختی و استقامت بدنی استفاده شده است. با این حال، استفاده از این مواد برای افزایش عملکرد در بسیاری از ورزش ها و مسابقات غیر اخلاقی و غیرقانونی تلقی می شود.

تشخیص در آزمایشات مواد مخدر: آمفتامین ها را می توان در آزمایشات مختلف دارویی از جمله آزمایش ادرار، خون و مو تشخیص داد. این تست ها معمولا در غربالگری استخدام، مسابقات ورزشی و تحقیقات پزشکی قانونی استفاده می شود.

ترک آمفتامین: زمانی که فردی پس از استفاده طولانی مدت و سنگین مصرف آمفتامین ها را متوقف می کند، ممکن است دچار سندرم ترک شود. علائم می تواند شامل خستگی، افسردگی، اضطراب، تحریک پذیری، افزایش اشتها و میل شدید به مواد مخدر باشد. نظارت و حمایت پزشکی می تواند در طول روند خروج مفید باشد.

قطع دارو: اگر برای فردی داروی آمفتامین تجویز شده و مایل به قطع آن است، ضروری است که این کار را تحت راهنمایی یک متخصص مراقبت های بهداشتی انجام دهد. قطع ناگهانی این داروها می تواند منجر به علائم ترک و بازگشت علائمی شود که دارو در ابتدا برای کنترل آنها تجویز شده است.

به یاد داشته باشید، اطلاعات ارائه شده در اینجا فقط برای اهداف اطلاعاتی است و نباید جایگزین توصیه های پزشکی حرفه ای شود. اگر سؤال یا نگرانی خاصی در مورد آمفتامین یا استفاده از آن دارید، مهم است که با یک متخصص مراقبت های بهداشتی مشورت کنید که می تواند اطلاعات دقیق و شخصی را بر اساس شرایط فردی شما در اختیار شما قرار دهد.

استفاده تفریحی و سوء استفاده: آمفتامین اغلب به دلیل اثرات محرک و سرخوشی آن مورد سوء استفاده قرار می گیرد. افراد ممکن است با مصرف دوزهای بالاتر از مقدار تجویز شده، استفاده از آن بدون نیاز پزشکی قانونی، یا از طریق راه‌های تجویز غیر خوراکی مانند خرخر کردن یا تزریق، از آمفتامین‌ها سوء استفاده کنند. استفاده تفریحی و سوء مصرف آمفتامین ها می تواند منجر به اعتیاد، مشکلات جسمی و روانی و مشکلات قانونی شود.

اثرات طولانی مدت: استفاده طولانی مدت یا بیش از حد از آمفتامین ها می تواند اثرات مضری بر جنبه های مختلف سلامت داشته باشد. سوء مصرف مزمن آمفتامین می تواند منجر به عوارض قلبی عروقی از جمله افزایش ضربان قلب، افزایش فشار خون و افزایش خطر حملات قلبی و سکته شود. همچنین می تواند منجر به مشکلات روانی مانند اضطراب، پارانویا، توهم و روان پریشی شود.

وابستگی روانی: آمفتامین ها پتانسیل بالایی برای وابستگی روانی دارند، به طوری که افراد میل شدیدی به مواد مخدر پیدا می کنند و در کنترل مصرف آن با مشکلاتی مواجه می شوند. وابستگی روانی می تواند به چرخه اعتیاد کمک کند و ترک مصرف مواد مخدر را چالش برانگیز کند.

درمان اعتیاد به آمفتامین: غلبه بر اعتیاد به آمفتامین اغلب نیاز به یک رویکرد درمانی جامع دارد. این ممکن است شامل ترکیبی از درمان های رفتاری، مشاوره، گروه های حمایتی، و در برخی موارد، درمان با کمک دارو باشد. هدف از درمان کمک به افراد برای کاهش هوس، مدیریت علائم ترک، رسیدگی به مسائل زمینه‌ای که به اعتیاد کمک می‌کند، و توسعه استراتژی‌هایی برای پیشگیری از عود است.

وضعیت حقوقی: وضعیت قانونی آمفتامین ها در کشورها و حوزه های قضایی متفاوت است. در بسیاری از مکان ها، آمفتامین ها به عنوان مواد کنترل شده طبقه بندی می شوند، به این معنی که تولید، توزیع و نگهداری آنها توسط قانون تنظیم می شود. مجازات های نگهداری یا توزیع غیرقانونی آمفتامین ها می تواند شدید باشد.

درمان‌های جایگزین: در مواردی که آمفتامین‌ها مناسب یا مطلوب نیستند، درمان‌های جایگزین برای شرایطی مانند ADHD و نارکولپسی وجود دارد. اینها ممکن است شامل سایر داروهای محرک (مانند متیل فنیدات)، داروهای غیر محرک (مانند اتوموکستین)، رفتار درمانی، اصلاح شیوه زندگی و راهبردهای حمایتی برای مدیریت علائم باشد.

دوپامین و سیستم پاداش: مکانیسم اثر آمفتامین شامل افزایش سطح دوپامین در مغز است. دوپامین نقش کلیدی در سیستم پاداش مغز دارد که در ایجاد انگیزه، لذت و تقویت نقش دارد. با افزایش فعالیت دوپامین، آمفتامین می تواند احساس سرخوشی و پاداش ایجاد کند.

تأثیر بر خواب: مصرف آمفتامین می تواند الگوهای خواب را مختل کند، به خصوص اگر در اواخر روز یا در دوزهای بالا مصرف شود. اثرات محرک دارو می تواند به خواب رفتن یا حفظ خواب آرام را دشوار کند. این می تواند به کمبود خواب و مسائل مرتبط با آن کمک کند.

خطرات قلبی عروقی: آمفتامین ها می توانند فشار قابل توجهی بر سیستم قلبی عروقی وارد کنند. آنها می توانند باعث افزایش ضربان قلب و فشار خون شوند که می تواند برای افراد مبتلا به بیماری های قلبی عروقی از قبل مشکل ساز باشد. استفاده طولانی مدت یا بیش از حد از آمفتامین ها می تواند خطر بیماری قلبی، آریتمی و سایر عوارض قلبی عروقی را افزایش دهد.

اختلالات مصرف آمفتامین: اختلالات مصرف آمفتامین با الگوی مصرف مشکل ساز، از جمله ولع مصرف، ناتوانی در کنترل مصرف و ادامه مصرف علیرغم پیامدهای منفی مشخص می شود. این اختلالات می توانند تأثیر قابل توجهی بر زندگی فرد داشته باشند و اغلب برای درمان مؤثر نیاز به مداخله حرفه ای دارند.

احتیاطات دارویی: قبل از شروع داروی آمفتامین، مهم است که ارائه دهنده مراقبت های بهداشتی خود را در مورد هر گونه شرایط پزشکی از قبل موجود، از جمله مشکلات قلبی، فشار خون بالا، اختلالات سلامت روان یا سابقه سوء مصرف مواد مطلع کنید. علاوه بر این، داروها یا مکمل‌هایی را که در حال حاضر مصرف می‌کنید فاش کنید تا مطمئن شوید هیچ گونه منع مصرف یا تداخلی وجود ندارد.

عوارض جانبی بالقوه: در حالی که بسیاری از افراد آمفتامین ها را به خوبی تحمل می کنند، برخی ممکن است عوارض جانبی مانند تحریک پذیری، عصبی بودن، سردرد، اختلالات گوارشی، کاهش اشتها و کاهش وزن را تجربه کنند. مهم است که در مورد هر گونه عوارض جانبی با یک متخصص مراقبت های بهداشتی صحبت کنید.

ملاحظات سنی: آمفتامین ها معمولاً با احتیاط در کودکان، نوجوانان و بزرگسالان به دلیل تأثیر بالقوه آنها بر رشد، رشد و سلامت قلبی عروقی تجویز می شوند. خطرات و فواید باید به دقت در این جمعیت ها ارزیابی شود.

عوامل ژنتیکی: تغییرات در ژن‌های دخیل در تنظیم و متابولیسم دوپامین می‌تواند بر پاسخ فرد به داروهای آمفتامین تأثیر بگذارد. آزمایش ژنتیک و رویکردهای پزشکی شخصی ممکن است به بهینه سازی اثربخشی درمان و به حداقل رساندن عوارض جانبی بالقوه کمک کند.

تاریخچه آمفتامین

تاریخچه آمفتامین به اواخر قرن نوزدهم برمی گردد. در اینجا چند نکته کلیدی وجود دارد:

کشف ترکیبات شبیه آمفتامین: در سال 1887، شیمیدان رومانیایی، لازار ادلینو، برای اولین بار در حالی که به دنبال ترکیبات مشتق شده از افدرین بود، آمفتامین را سنتز کرد. با این حال، خواص محرک آن در آن زمان شناخته نشده بود.

توسعه فارماکولوژیک: در اوایل قرن بیستم، دانشمندان مختلف اثرات دارویی آمفتامین را بررسی کردند. در دهه 1920، گوردون آلس، داروشناس، اثرات محرک آن را بر روی سیستم عصبی مرکزی کشف کرد.

کاربرد پزشکی: آمفتامین در ابتدا به عنوان یک ضد احتقان بینی به دلیل خاصیت منقبض کننده عروق استفاده می شد. در دهه 1930 برای درمان احتقان بینی مربوط به آلرژی و سرماخوردگی به عنوان استنشاق بنزدرین به بازار عرضه شد.

جنگ جهانی دوم و استفاده نظامی: در طول جنگ جهانی دوم، آمفتامین ها به دلیل اثرات محرک خود بر سربازان مورد توجه قرار گرفتند. آنها برای مبارزه با خستگی، افزایش هوشیاری و افزایش عملکرد مورد استفاده قرار گرفتند. ارتش ایالات متحده آمفتامین را در قالب “قرص های پپ” در اختیار سربازان قرار می داد تا به آنها کمک کند بیدار بمانند و با خستگی مبارزه کنند.

کاربردهای پزشکی پس از جنگ: پس از جنگ، استفاده از آمفتامین فراتر از داروهای ضداحتقان بینی گسترش یافت. این دارو برای شرایط پزشکی مختلف از جمله چاقی، افسردگی، نارکولپسی و اختلالات توجه تجویز می شد.

در دسترس بودن و سوء استفاده گسترده: در دهه های 1950 و 1960، آمفتامین ها به طور گسترده در دسترس قرار گرفتند و برای طیف وسیعی از شرایط تجویز می شدند. آنها همچنین برای اثرات سرخوشی خود به صورت تفریحی استفاده می شدند. این دوره شاهد افزایش سوء استفاده از آمفتامین و اعتیاد بود.

قانون مواد کنترل‌شده: در پاسخ به سوء استفاده و سوء مصرف فزاینده آمفتامین‌ها، دولت ایالات متحده آمفتامین‌ها را تحت عنوان مواد کنترل‌شده در جدول دوم طبق قانون مواد کنترل‌شده در سال 1970 طبقه‌بندی کرد. این طبقه‌بندی استفاده پزشکی آنها را به رسمیت می‌شناسد، اما مقررات سخت‌گیرانه‌ای را نیز بر تولید، تجویز، تحمیل می‌کند.

توسعه درمان ADHD: در دهه‌های 1960 و 1970، فرمول‌های آمفتامین، مانند آدرال و دگزدرین، به دلیل اثربخشی خود در مدیریت علائم اختلال نقص توجه و بیش فعالی (ADHD) در کودکان و بزرگسالان شناخته شدند. این داروها هنوز هم امروزه به عنوان بخشی از برنامه های جامع درمان ADHD استفاده می شوند.

مقررات در حال تحول: در طول سال ها، مقررات مربوط به آمفتامین ها به دلیل پتانسیل سوء استفاده و سوء استفاده از آنها سخت تر شده است. دولت ها و مقامات بهداشتی به نظارت بر استفاده، شیوه های تجویز و خطرات احتمالی آنها ادامه می دهند.

شایان ذکر است که اطلاعات ارائه شده در اینجا خلاصه ای از تاریخچه آمفتامین ها است و ممکن است تمام جزئیات یا رویدادها را در بر نگیرد.

اثرات نامطلوب

آمفتامین ها می توانند اثرات نامطلوب مختلفی داشته باشند، به ویژه زمانی که به طور نامناسب یا بدون نظارت پزشکی استفاده شوند. در اینجا برخی از عوارض جانبی رایج مرتبط با مصرف آمفتامین آورده شده است:

اثرات قلبی عروقی: آمفتامین ها می توانند ضربان قلب، فشار خون و بار کاری قلبی را افزایش دهند. این می تواند منجر به تپش قلب، آریتمی (ریتم غیرطبیعی قلب) و عوارض قلبی عروقی بالقوه جدی شود، به ویژه در افرادی که از قبل بیماری قلبی دارند.

اثرات سیستم عصبی: آمفتامین ها سیستم عصبی مرکزی را تحریک می کنند و در نتیجه باعث تحریک، بی قراری، اضطراب، تحریک پذیری و لرزش می شوند. در برخی موارد، دوزهای بالا یا استفاده طولانی مدت می تواند منجر به عوارض شدیدتری مانند توهم، پارانویا و روان پریشی شود.

اختلالات خواب: آمفتامین ها می توانند الگوهای خواب را مختل کنند و منجر به مشکلات در به خواب رفتن یا ماندن در خواب شوند. این می تواند منجر به محرومیت از خواب شود که می تواند تأثیر منفی بر سلامت و رفاه کلی داشته باشد.

کاهش اشتها و کاهش وزن: یکی از عوارض رایج آمفتامین ها کاهش اشتها است. این می تواند منجر به کاهش وزن شود، که ممکن است در برخی شرایط پزشکی مطلوب باشد، اما اگر بیش از حد یا طولانی مدت باشد، می تواند مشکل ساز باشد.

مشکلات گوارشی: مصرف آمفتامین می تواند باعث مشکلات گوارشی مانند خشکی دهان، یبوست و ناراحتی معده شود. این اثرات می توانند آزاردهنده باشند اما عموماً خفیف و موقتی هستند.

اثرات روانشناختی: در حالی که آمفتامین ها می توانند تمرکز و توجه را در افراد مبتلا به ADHD بهبود بخشند، می توانند بر خلق و خو و رفتار نیز تأثیر بگذارند. برخی از افراد ممکن است افزایش اضطراب، تحریک پذیری یا پرخاشگری را تجربه کنند. در موارد نادر، آمفتامین‌ها می‌توانند باعث تحریک یا تشدید شرایط روانپزشکی از جمله شیدایی، روان پریشی یا افکار خودکشی شوند.

وابستگی و اعتیاد: آمفتامین ها پتانسیل بالایی برای سوء مصرف و اعتیاد دارند. مصرف طولانی مدت یا با دوز بالا می تواند به وابستگی جسمی و روانی منجر شود و ترک مصرف دارو را بدون کمک حرفه ای برای افراد دشوار می کند.

علائم ترک: هنگامی که فردی وابسته به آمفتامین مصرف دارو را به طور ناگهانی قطع می کند، ممکن است علائم ترک را تجربه کند. اینها می تواند شامل خستگی، افسردگی، افزایش اشتها و اختلالات خواب باشد. علائم ترک می تواند شدید باشد و ممکن است برای مدیریت موثر به نظارت و حمایت پزشکی نیاز داشته باشد.

توجه به این نکته ضروری است که شدت و احتمال عوارض جانبی بسته به عواملی مانند حساسیت فردی، دوز، مدت استفاده و وجود شرایط پزشکی زمینه ای می تواند متفاوت باشد. بسیار مهم است که از آمفتامین ها فقط طبق تجویز یک متخصص مراقبت های بهداشتی استفاده کنید و هرگونه عوارض جانبی نگران کننده یا مداوم را برای آنها گزارش کنید.