منبع آلودگی رادیواکتیو گزارهای وحشی آلمانی واقعا کجاست؟

گراز‌های وحشی در جنگل‌های اتریش و آلمان دارای سطوحی از رادیواکتیویته هستند که باعث می‌شود گوشت آن‌ها برای خوردن ناسالم باشد. زمانی تصور می‌شد آلودگی آنها ناش از حادثه نیروگاه هسته‌ای چرنوبیل باشد، تحقیقات جدید به منبع آلودگی دیگری و مرموزتری، اشاره می‌کند.

بر اساس گزارش انجمن هسته‌ای جهانی، زمانی که حادثه نیروگاه هسته‌ای چرنوبیل در سال ۱۹۸۶ رخ داد، بزرگترین انتشار رادیواکتیو کنترل نشده  غیرنظامی رخ داد و مواد رادیواکتیو به مدت ۱۰ روز به هوا پرتاب شد و این آلودگی‌ها راه خود را به اکوسیستم و زنجیره غذایی پیدا کردند. دو مورد از آلاینده‌های اصلی این حادثه، رادیونوکلئید‌های سزیم-۱۳۵ و سزیم-۱۳۷ بودند.

در نهایت حیات وحش در منطقه ۴۲۰۰ کیلومتر مربعی منطقه قرنطینه انسانی در نهایت بازگشت، اما آلودگی رادیواکتیو مداوم حیوانات به سزیم همچنان ادامه دارد، اگرچه در بسیاری از حیوانات کاهش یافته است.

در مورد گرازهای آلمان و اتریش اینطور نیست. بنابراین این سردرگمی موسوم به پارادوکس گراز وحشی شد، سطح رادیواکتیویته آن‌ها هنوز به اندازه‌ای بالا باقی مانده که از محدودیت‌های نظارتی برای مصرف انسان فراتر می‌رود. برای یافتن علت این امر، محققان دانشگاه لایبنیتس آلمان و دانشگاه صنعتی وین با شکارچیان در جنوب آلمان برای جمع‌آوری گوشت گراز وحشی کار کردند.

پس از بررسی گوشت با آشکارساز پرتو گاما و طیف سنجی جرمی، آن‌ها توانستند نسبت‌های خاصی از دو شکل سزیم را تعیین کنند. این نسبت‌ها نشان داد که در حالی که برخی از آلودگی‌ها از چرنوبیل سرچشمه می‌گیرد، منبع مهم دیگر رادیواکتیویته آزمایش‌های تسلیحات هسته‌ای جهانی بود که در دهه ۱۹۶۰ انجام می‌شد. سزیم آزاد شده توسط این آزمایش‌ها به منابع غذایی گراز، راه یافت، به همین دلیل است که سطح کلی رادیواکتیویته آن‌ها هنوز به سطوح ایمن بازنگشته است.

این مطالعه نشان داد که ۸۸ درصد از نمونه‌های آزمایش شده آن‌ها هنوز برای مصرف بیش از حد رادیواکتیو بودند و در برخی موارد، آلودگی ناشی از آزمایش سلاح به تنهایی برای ناامن کردن گوشت‌ها کافی بود.

محققان دریافتند که بین ۱۰ تا ۶۸ درصد از آلودگی‌ها ناشی از آزمایش‌های تسلیحاتی و نه حادثه چرنوبیل است. این امر باعث شد آن‌ها به این نتیجه برسند که آزمایش‌های تسلیحات هسته‌ای ده‌ها در نظر گرفته نمی‌شد و ترکیب مواد رادیواکتیو از چندین منبع پایدارتر و خطرناک‌تر از یک منبع به تنهایی است.

محققان در مقاله‌ای که در مجله Environmental Science & Technology منتشر شده، می‌نویسند: «پس از آزاد شدن، سزیم رادیواکتیو برای نسل‌ها در محیط باقی می‌ماند و بر ایمنی مواد غذایی بلافاصله و همانطور که در مطالعه ما نشان داده شده، به مدت دهه‌ها تأثیر می‌گذارد.»

«هر گونه انتشار اضافی باعث تجمع بیشتر و اختلاط با منابع قدیمی‌تر می‌شود و بررسی مکانیسم‌های زیربنایی چرخه زیست- حاک- شیمیایی رادیوسزیم را ضروری می‌کند. به عنوان مثال، تأثیر خواص خاک بر اختلاط منابع مختلف رادیوسزیم هنوز به اندازه کافی درک نشده است.»

منبع: انجمن شیمی آمریکا