اجساد در این شهر کلمبیایی به طور معمول تجزیه نمیشوند و هیچ کس دلیل آن را نمیداند!
در شهر کوچکی در کوههای آند در کلمبیا، شخصی به نام کلووینسریس بجارانو در مقابل جعبه شیشهای زانو میزند که جسد سنگشده مادرش را که ۳۰ سال پیش مرده، در آن قرار داده شده، اما به نظر میرسد که مادرش فقط خواب باشد.
ساتورنینا تورس د بجارانو با همان لباس طرح رز و پیراهن پشمی سبزی که با آن دفن شده بود، در بر کرده و یک میخک قرمز مصنوعی را در دستان خود گرفته.
بجارانو ۶۳ ساله در آخرین آرامگاه مادرش در موزهای که جسد او و ۱۳ تن دیگر از شهر سن برناردو را به نمایش گذاشته، در مورد پیکر مادرش میگوید: «او هنوز صورت کوچک قهوهای، گرد موهای بافتهاش را دارد. و به طور مرموزی پس از مرگ مومیایی شده است.»
بیجارانو، یکی از ساکنان شهر در حدود ۱۰۰ کیلومتریجنوب بوگوتا، میگوید: «اگر خدا میخواهد او را حفظ کند… باید دلیلی داشته باشد.»
تورس در سال ۱۹۹۳ در یک طاق در گورستان شهرداری سن برناردو به خاک سپرده شد. هنگامی که بستگانش در سال ۲۰۰۱ او را نبش قبر کرند – طبق معمول برای ایجاد فضا برای اجساد جدید – او را هنوز با مو، ناخن و موهای بافته دست نخورده بود.
تعجب زیادی نداشت. این امر در مورد دهها جسد مومیایی شده از زمان اولین مورد کشف در سال ۱۹۶۳ در گورستان، مکررا رخ داده است.
روسیو ورگارا، راهنمای موزه، میگوید: «وقتی این ماجراها شروع شد، مردم کمی نسبت به اتفاقاتی که در حال رخ دادن بود، باور داشتند؛ آنها فکر میکردند که اینها رویدادهای تصادفی و تک هستند. اما با گذشت زمان، یافتن اجساد در این شرایط خوب بیشتر و بیشتر شد. حتی چشم برخی به خوبی حفظ شده بود.در شرایطی که این عضو به سرعت پوسیده میشود.
ورگارا میگوید: «در اواخر دهه ۱۹۸۰، هر سال حدود ۵۰ مومیایی در مقبره پیدا میشد، اما این میزان به تعداد انگشت شماری در سال کاهش یافته است.پاداش پس از مرگ؟!»به گفته ورگارا، با وجود تلاشهای متعدد کارشناسان برای توضیح این پدیده – که در کشورهایی مانند مکزیک و ایتالیا نیز مشاهده شده – دلیل مومیاییسازی خود به خود در سن برناردو هرگز مشخص نشده است.
برخی از مردم محلی بر این باورند که این فرآیند (مومیایی شدن) به این دلیل است که فرد خیلی خوب بوده است و این یک پاداش پس از مرگ است. دیگرانی هستند که این را یک مجازات میدانند.
اکثر آنها متقاعد شدهاند که این به دلیل رژیم غذایی سالم ساکنان معتدل سان برناردو و شیوه زندگی فعال و کشاورزی است.
هیچ الگوی واضحی برای مومیایی شدن با نشدن وجود ندارد: کسانی که پیکرشان مومیایی خود بخود میشود، در سنین مختلف در هنگام مرگ هستند و هیچ جنسیت یا نوع بدن خاصی غالب نیست. همچنین هیچ بخش خاصی از این گورستان وجود ندارد که مومیاییهای بیشتری نسبت به بقیه داشته باشد.
بسیاری معتقدند که پاسخ باید در خزانههای دفن باشد. اولین مومیاییها در سن برناردو تنها پس از افتتاح این گورستان که هیچ گور زیرزمینی ندارد، پیدا شد.
قبل از دهه ۱۹۶۰، این شهر دارای دو محل دفن بود که حتی یک مورد مومیایی خود بخود نداشت
او افزود که آب و هوای این منطقه مرطوب است که معمولاً فساد را تسریع میکند، نه اینکه مانع آن شود.
دانیلا بتانکور، انسانشناسی از دانشگاه ملی کلمبیا، میگوید که این پدیده میتواند به دلیل قرار گرفتن این گورستان در یک شیب تند کوه باشد. باد گرم دائماً در حال وزیدن است، میتوان تصور کرد که طاقها مانند یک اجاق گاز کار میکنند.
بستگان اجساد مومیایی شده وادار شدهاند اجازه نمایش آنها را در موزه بدهند. اکثر آنها تصمیم به سوزاندن بقایای اجساد گرفتهاند، اما خانواده بجارانو چنین تصمیمی نگرفتند.
بجارانو که مرتباً نوههای تورس را برای بازدید از مقبرهاش میآورد، پرسید: «خدا میخواست او را به ما بسپارد، و ما او را داریم… وقتی او جنین چیزی را صلاح میداند، چگونه میتوانیم اجازه دهیم، سوزانده شود؟»
© خبرگزاری فرانسه
مطالب مرتبط
