چگونه با بررسی چشمها و گونهها فریب خندههای دروغین را نخوریم؟
در دنیای شلوغ و ارتباطات پیچیده امروزی، ما روزانه با صدها جلوه بصری و رفتاری مواجه میشویم که در راس آنها لبخند قرار دارد. لبخند زدن سادهترین و در عین حال قدرتمندترین ابزار برای برقراری ارتباطات اجتماعی، ابراز صمیمیت و حتی پنهان کردن احساسات واقعی است. اما آیا تا به حال فکر کردهاید که چند درصد از لبخندهایی که در طول روز دریافت میکنید، از اعماق قلب و با شادمانی واقعی زده میشوند؟ تشخیص اصالت احساسی دیگران نه تنها یک کنجکاوی ساده، بلکه ابزاری قدرتمند در روانشناسی تعاملی و هوش هیجانی است که میتواند ما را از روابط سمی، تعارفات پوچ و فریبهای اجتماعی مصون بدارد.
در این مقاله قصد داریم با تکیه بر یافتههای نورولوژی و فیزیولوژی عضلات صورت، به بررسی تفاوتهای ساختاری میان یک لبخند واقعی و یک لبخند تصنعی بپردازیم. ما ابتدا با کار خلاقانه و تاریخی دکتر دوشن، عصبشناس فرانسوی، آشنا میشویم و سپس مکانیسمهای مغزی هدایت این حرکات ظریف عضلانی را واکاوی میکنیم. آیا واقعاً چروکهای گوشه چشم میتوانند دست یک سیاستمدار یا فروشنده را رو کنند؟ با ما همراه باشید تا تکنیکهای شناسایی لبخند اصیل را به صورت علمی و گامبهگام بررسی کنیم.
فهرست مطالب
- ۱. تاریخچه نورولوژی و اهمیت سیماشناسی در قرن نوزدهم
- ۲. زندگی و پژوهشهای گرانبهای دکتر گیلام دوشن
- ۳. تفاوت ساختاری لبخند واقعی دوشن با لبخندهای تصنعی
- ۴. شناسنامه و بررسی تحلیل سریال دروغ با من بگو
- ۵. کالبدشکافی نورولوژیک مغز؛ سیستم لیمبیک در برابر قشر حرکتی
- ۶. ریزحالات چهره و کاربرد روانشناختی آنها در روابط روزمره
- ۷. تکامل زیستی لبخند؛ از تسلیم پریماتها تا ابزار صمیمیت اجتماعی
💡مختصر و مفید
تفاوت اصلی لبخند واقعی (معروف به لبخند دوشن) با لبخند تصنعی، در انقباض غیرارادی عضلات اوربیکولاریس اوکولی (پیرامون چشم) نهفته است. در لبخند اصیل، علاوه بر بالا رفتن گوشه دهان توسط عضله زیگوماتیک، عضلات دور چشم منقبض شده و باعث ایجاد چینوچروکهای پنجهکلاغی در اطراف چشم و پایین آمدن خفیف انتهای ابروها میشوند. لبخندهای تصنعی معمولاً فقط با درگیر کردن عضلات دهان شکل میگیرند، تقارن کمتری دارند و فاقد تغییرات ظریف در نیمه بالایی صورت هستند.
تاریخچه نورولوژی و اهمیت سیماشناسی در قرن نوزدهم
در قرن نوزدهم میلادی، اروپا شاهد خیزش علمی بیسابقهای در زمینه درک ساختار مغز و اعصاب بود و در این میان، فرانسه به عنوان قطب اصلی عصبشناسی جهان شناخته میشد. در این دوران، مفاهیمی چون سیماشناسی یا فیزیونومی (Physiognomy) به عنوان تلاشهای اولیه برای ارتباط دادن ویژگیهای ظاهری و حرکات صورت به درون مایه روانی و اخلاقی انسانها، محبوبیت زیادی یافته بود. پزشکان و دانشمندان مشتاق بودند بدانند آیا روح و روان آدمی را میتوان از روی انقباضات ظریف عضلات صورت ترجمه و تفسیر کرد یا خیر. این اشتیاق علمی بستری شد تا عصبشناسان به جای بررسیهای صرفاً نظری، به سراغ ابزارهای تجربی بروند و اتصالات عصبی-عضلانی صورت را به صورت مستقیم و فیزیکی تحریک کنند.
این بستر تاریخی موجب شد تا عکاسی، که یک فناوری نوظهور در آن عصر بود، به خدمت علوم پزشکی درآید تا حالات چهره را در کسری از ثانیه ثبت و ماندگار کند. پیشگامان این علم دریافته بودند که حالتهای عاطفی انسان تنها واکنشهای روحی ساده نیستند، بلکه بازتابی از مسیرهای پیچیده سیمکشی عصبهای مغزی هستند که به طور مستقیم روی عضلات حالات چهره (Mimic Muscles) تأثیر میگذارند. در این اتمسفر علمی پرجنبوجوش بود که بستر برای کشف یکی از جذابترین اسرار زبان بدن انسان یعنی تفاوت میان خندههای واقعی و مصلحتی هموار شد.
زندگی و پژوهشهای گرانبهای دکتر گیلام دوشن
همانطور که قبلاً هم نوشته بودم، در دانش پزشکی بارها با نام بیماریها، سندرمها، ابزارها، تکنیکهای تشخیصی و درمانی و یا نشانههایی مواجه میشویم که به نام پزشک کشفکننده یا ابداعکننده خوانده میشوند. کنجکاوی در مورد زندگی و خدمات هر یک از این پزشکان میتواند برای هر کسی جالب باشد. اگر یک پزشک یا دانشجوی پزشکی باشید، حتماً نام دیستروفی عضلانی دوشن (Duchenne muscular dystrophy) یا فلج ارب دوشن (Erb-Duchenne palsy) به گوشتان خورده است، اما به احتمال زیاد هرگز به این فکر نیفتادهاید که اطلاعاتی در مورد دکتر دوشن پیدا کنید.
گیلام بنجامین آماند دوشن (Guillaume-Benjamin-Amand Duchenne)، در سال ۱۸۰۶ به دنیا آمد. او یک عصبشناس فرانسوی بود که بیشتر به خاطر پژوهشهایش روی الکتروفیزیولوژی اعصاب مشهور است. دوشن نقش زیادی در پیشرفت دانش نورولوژی داشت. او با تحقیقاتش شناخت ما را درباره هدایت عصبی و همچنین اثرات آسیب سیستم عصبی عضلانی دگرگون کرد. او بود که برای نخستینبار بیوپسی (Biopsy) از عضلات را باب کرد.
تأثیر او روی دانش نورولوژی تا به آنجا بود که ژان مارتین شارکو (Jean-Martin Charcot) که از او به عنوان پدر نورولوژی مدرن یاد میشود، خود را مدیون دوشن و ابتکارهایش از جمله بیوپسی از عضلات میدانست. خانواده دوشن، حرفه ماهیگیری داشتند، اما او با طی کردن دوره تحصیلی موفق، موفق شد در ۲۱ سالگی، وارد دانشکده پزشکی شود. در سال ۱۸۳۱، دوشن بعد از ارائه تزی در مورد سوختگی فارغالتحصیل شد. در همان سال ازدواج کرد، اما دو سال بعد همسرش به خاطر تب زایمانی درگذشت. مادرزنش او را مسئول غیرمستقیم مرگ دخترش دانست و شایع کرد که اگر دوشن اجازه میداد در هنگام زایمان دخترش مراقبش باشد، چنین سرنوشتی برای دخترش رخ نمیداد. به همین خاطر مادرزن دوشن، تنها پسر دوشن را از او جدا کرد و دوشن تنها در انتهای زندگی توانست دوباره پسرش را ببیند.
در سال ۱۸۳۵، دوشن روی الکتروپانکچر (Electropuncture) کار کرد. در این شیوه ابداعی، الکترودهای باریکی زیر پوست کار گذاشته میشد و بعد عضلات با جریان الکتریکی، تحریک میشدند. دوشن در سال ۱۸۴۲ بعد از تجربه کردن یک ازدواج ناموفق دیگر، برای ادامه تحقیقاتش به پاریس برگشت. او توانست در این سال شیوه غیرتهاجمی تحریک الکتریکی عضلات با استفاده از الکترودهای پوستی را ابداع کند. دوشن از عکاسی برای ثبت حرکات عضلات استفاده میکرد، اما او همواره از کمبودهای عکاسی برای نشان دادن حرکت عضلات مینالید، آخر در آن دوره خبری از فیلمبرداری در کار نبود. یکی از تحقیقات برجسته دوشن روی سیماشناسی بود که در قرن نوزدهم مبحث بسیار مهمی به شمار میرفت. دوشن میخواست تعیین کند که چگونه عضلات صورت باعث نمایش و ابراز احساسات آدمی میشوند. نحوه تحریک عضلات صورت توسط او بسیار جالب بود. عکسهای عجیب و غریبی که از تحقیقات او در کتابی منتشر شد، سر و صدای بسیاری به پا کرد و او را مشهور کرد.
به علاوه او کارهای درخشان دیگری در مورد بیماری فلج اطفال حاد، فلج بولبار پیشرونده، مسمومیت با سرب، دیستروفی عضلانی و آتاکسی (Ataxia) انجام داد. دوشن در سال ۱۸۷۵ به خاطر خونریزی مغزی درگذشت.
تفاوت ساختاری لبخند واقعی دوشن با لبخندهای تصنعی
اما دوشن در حین تحقیقاتش تصادفاً نکته جالبی را کشف کرد: لبخند اصیل و واقعی با لبخند تصنعی تفاوت دارد. نخستینبار دوشن بود که متوجه تفاوت ظاهری لبخند واقعی و اصیل با لبخند تصنعی شد. او لبخند اصیل و واقعی را به نام خودش، لبخند دوشن (Duchenne smile) نامید.
چند بار در روز لبخند میزنید؟ از میان این لبخندها، چند بار واقعاً و به صورت غیرارادی لبخند میزنید؟ انسانها علاوه بر مواقعی که شاد هستند، در هنگامی که سعی میکنند مؤدب باشند مثلاً وقتی به کسی معرفی میشوند و میخواهند به کسی خوشامدگویی کنند، یا وقتی سعی در پنهان کردن رنجش از کسی دارند، لبخند میزنند. آیا تا به حال کنجکاو نشدهاید که بفهمید وقتی ستارههای مشهور یا سیاستمداران لبخند میزنند، لبخندشان واقعی است یا دروغین؟
در واقع زیستشناسان و نورولوژیتها و روانپزشکان زیادی با صرف ساعتها وقت و با مطالعه کسانی که دچار آسیب مغزی شده بودند، مثلاً سکته کرده بودند، توانستند به تدریج متوجه مکانیسم ابراز احساسات با میمیکهای عضلات صورت بشوند. قسمتهای مختلفی از مغز مسئول ایجاد لبخند واقعی و دروغین هستند. قشر حرکتی مغز مسئول کنترل کردن حرکات عضلات ارادی صورت است و لبخند تصنعی را باعث میشود، در حالی که لبخند واقعی از قشر کمربندی (Cingulate cortex) منشأ میگیرد.
عضلاتی که مسئول بالا بردن گوشه دهان هستند، عضلات زیگوماتیک (Zygomaticus major muscle) خوانده میشوند. این عضلات هم در لبخند واقعی و هم لبخند دروغین فعال هستند. ولی در جریان لبخند واقعی عضلات دیگر هم منقبض میشوند. این عضلات اوربیکولاریس اوکولی (Orbicularis oculi muscle) و پارس اوربیتالیس هستند. آنها گونه را بالا میبرند و پوست اطراف چشمها را چین میاندازند. یکی از بهترین راههای تشخیص لبخند واقعی از دروغین، نگاه کردن به انتهای خارجی ابروهاست. وقتی کسی لبخند واقعی میزند، این قسمت کمی پایین میرود و پوست خارج چشم چین میافتد. همچنین در جریان لبخند واقعی، چین پوستی بین ابرو و پلک به سمت پایین حرکت میکند.
به علاوه لبخند کاذب نسبت به لبخند واقعی، کمتر حالت متقارن دارد. لبخند واقعی میتواند بیشتر از پنج ثانیه طول بکشد، در صورتی که لبخند کاذب میتواند بیشتر استمرار پیدا کند. گرچه لبخند کاذب، میتواند خیلی متقاعدکننده باشد و حتی افرادی با منقبض کردن پلکها و فشردن آنها به هم تظاهر به یک احساس واقعی کنند، ولی با تمرین، میتوان در تشخیص لبخند واقعی از لبخند تصنعی ماهر شد. لبخندهایی که حاکی از شادی واقعی باشند، سطحی نیستند. به همین خاطر است که حتی در فرهنگهای مختلف، لبخند به یک صورت، در چهره نمایان میشود و حتی افراد نابینا هم وقتی شاد هستند به صورت غیرارادی لبخند میزنند.
شناسایی لبخند واقعی از کاذب میتواند به شما کمک کند که دریابید آیا دوستان و نزدیکان شما واقعاً تمایل به همکاری و همدلی با شما دارند یا نه. البته اول باید مطمئن شوید که در این کار خبره شدهاید. شما میتوانید با مراجعه به تست تشخیص لبخند بیبیسی و با دیدن ۲۰ لبخند مختلف، قدرت تشخیص خود را به بوته آزمایش بگذارید. راستی سریال دروغ با من بگو (Lie to me) را دیدهاید؟ در این سریال شبکه فاکس، تیم راث نقش دکتر کارل لایتمن را بازی میکند. او و همکارانش با استفاده از دانش زبان بدن و با تکیه بر تغییرات ریز و ناچیزی که در چهره حین دروغ گفتن پدیدار میشود، به مقامات قانونی خدمات مشاورهای میدهند. دیدن این سریال برای درک بهتر این موضوع بسیار مفید است.
شناسنامه و بررسی تحلیل سریال دروغ با من بگو
سریال تلویزیونی دروغ با من بگو (Lie to Me) یک درام جنایی و روانشناختی برجسته است که پخش آن از سال ۲۰۰۹ توسط شبکه فاکس آغاز شد و در قالب سه فصل جذاب به نمایش درآمد. خالق این اثر ساموئل بائوم است و نقشآفرینی خیرهکننده تیم راث (Tim Roth) در نقش دکتر کارل لایتمن، به این مجموعه جذابیتی دوچندان بخشیده است. این سریال بر اساس تحقیقات علمی واقعی دکتر پل اکمن (Paul Ekman)، روانشناس نامدار و کارشناس برجسته ریزحالات چهره و زبان بدن، ساخته شده و تلاش میکند مکانیزمهای پیچیده فریب و پنهانکاری را در قالب پروندههای جنایی و پلیسی به تصویر بکشد.
داستان سریال حول محور دکتر لایتمن و گروه متخصص او میچرخد که به عنوان کارآگاهان بخش خصوصی به سازمانهای دولتی، دادگاهها و پلیس در حل پیچیدهترین پروندهها کمک میکنند. لایتمن با نگاه کردن به کوچکترین لرزش عضلات صورت، جهت نگاه چشمها، لحن صدا و لغزشهای کلامی، میتواند دروغ را در کسری از ثانیه شناسایی کند. این سریال علاوه بر جنبه سرگرمکننده خود، یک کلاس درس بزرگ برای علاقهمندان به زبان بدن، روانشناسی رفتار و به خصوص درک تفاوتهای فیزیکی عواطف واقعی و تصنعی نظیر لبخند دوشن است.
کالبدشکافی نورولوژیک مغز؛ سیستم لیمبیک در برابر قشر حرکتی
تفاوت عمیق میان لبخند واقعی و تصنعی، فراتر از ظاهر عضلات، ریشه در سیمکشیهای جداگانه سیستم عصبی و قشر مخ دارد. وقتی انسان به صورت ارادی و مصلحتی لبخند میزند، فرمان این حرکت از قشر حرکتی اولیه (Primary Motor Cortex) در مغز صادر میشود. این فرمان از طریق مسیرهای هرمی به عصب چهرهای ارسال شده و عمدتاً عضلات بزرگ اطراف دهان را فعال میکند. در این حالت، مغز تلاش میکند با شبیهسازی حرکت دهان، ظاهری شاداب ارائه دهد، اما از آنجا که عضلات ظریف اطراف چشم تحت کنترل مستقیم این بخش ارادی نیستند، چشمها بدون تغییر و بیروح باقی میمانند.
در مقابل، یک لبخند واقعی دوشن حاصل برانگیختگی عاطفی در سیستم لیمبیک (Limbic System) یعنی مرکز احساسات مغز است. قشر کمربندی قدامی پس از دریافت پیام شادی، سیگنالها را به صورت غیرارادی و از طریق مسیرهای خارجهرمی به عضلات صورت مخابره میکند. این مسیر عصبی به طور همزمان هم عضلات بالا برنده دهان و هم عضلات حلقوی دور چشم را منقبض میکند. به همین دلیل است که جعل کردن یک لبخند کاملاً اصیل برای اکثر انسانها کاری بسیار دشوار و تقریباً ناممکن است؛ زیرا اراده آگاهانه ما به سختی میتواند مسیرهای عصبی ناخودآگاه لیمبیک را شبیهسازی کند.
ریزحالات چهره و کاربرد روانشناختی آنها در روابط روزمره
تشخیص لبخند واقعی و تصنعی یکی از شاخههای کلیدی مطالعه ریزحالات چهره (Microexpressions) است که در روانشناسی مدرن کاربردهای وسیعی دارد. ریزحالات، انقباضات عضلانی بسیار سریع و غیرارادی در صورت هستند که معمولاً کمتر از نیم ثانیه طول میکشند و احساسات واقعی فرد را پیش از آنکه مغز فرصت سانسور کردن آنها را داشته باشد، فاش میسازند. افرادی که در موقعیتهای حساس اجتماعی، تجاری یا درمانی فعالیت میکنند، با یادگیری این نشانهها میتوانند سطح بالاتری از همدلی و درک متقابل را با مراجعان یا همکاران خود برقرار سازند.
در تعاملات روزمره، متوجه شدن یک لبخند کاذب لزوماً به معنای دشمنی طرف مقابل نیست؛ بلکه در بسیاری از موارد نشاندهنده تلاش فرد برای حفظ آداب معاشرت، پنهان کردن خستگی یا استرس درونی است. با این حال، شناسایی لبخند دوشن به ما کمک میکند تا لحظات صمیمیت واقعی را از رفتارهای مصلحتی تفکیک کنیم. این مهارت به ویژه در رواندرمانی به پزشکان کمک میکند تا متوجه شوند بیمار چه زمانی واقعاً احساس بهبودی میکند و چه زمانی صرفاً برای جلب رضایت درمانگر تظاهر به شادابی مینماید.
تکامل زیستی لبخند؛ از تسلیم پریماتها تا ابزار صمیمیت اجتماعی
نگاهی به زیستشناسی تکاملی نشان میدهد که لبخند در ابتدا معنایی متفاوت با شادمانی داشته و در طول میلیونها سال تکامل یافته است. در میان پریماتها و کپیهای بزرگ، نشان دادن دندانها (که شباهت زیادی به لبخند مدرن دارد) در واقع سیگنالی برای ابراز صلح، تسلیم و نشان دادن عدم خصومت به فرد غالب گروه بوده است. با این حرکت، حیوان نشان میداده که قصد حمله ندارد و دندانهایش ابزاری برای تهدید نیستند. این رفتار به مرور زمان در سیر تکامل انسان خردمند، به یک ابزار پیچیده اجتماعی برای کاهش تنش و جلب اعتماد تبدیل شد.
امروزه نیز نوزادان انسان به صورت غریزی و حتی در خواب لبخند میزنند که نشاندهنده برنامهریزی ژنتیکی این رفتار در گونه ماست. لبخند واقعی دوشن به عنوان یک نشانه بیولوژیکی صادقانه تکامل یافته است تا صمیمیت و تمایل به همکاری بدون فریب را میان اعضای یک جامعه نشان دهد. به دلیل اهمیت حیاتی تشخیص صداقت در بقای گروههای انسانی اولیه، مغز ما نیز موازی با تکامل حالات چهره، مهارتهای ظریفی را برای اسکن سریع چشمها و دهان دیگران به منظور کشف تفاوتهای لبخند اصیل و ساختگی به دست آورده است.
جمعبندی نهایی
چهره انسان یک نقشه پیچیده عصبی است که راستگویی و دروغگویی احساسی ما را با دقت بالایی منعکس میکند. کشف تاریخی دکتر دوشن به ما آموخت که چشمها هرگز دروغ نمیگویند و انقباض عضلات حلقوی چشم، مرز اصلی میان شادی صادقانه و لبخندهای مصلحتی است. درک این تفاوتهای ظریف ساختاری به کمک مسیرهای عصبی متمایز در مغز، ابزاری قدرتمند برای تقویت هوش هیجانی و ارتقای کیفیت روابط انسانی ما فراهم میسازد.
سوالات متداول (FAQ)
با بیش از ۲۰ سال نویسندگی «ترکیبی» مستمر در زمینهٔ پزشکی، فناوری، سینما، کتاب و فرهنگ.
باشد که با هم متفاوت بیاندیشیم!
مطالب مرتبط
سلام
مطلب جدیدی بود برام و البته جالب.
اساسا تشخیص دروغ از حقیقت (نه واقعیت) بسیار مفیده.
سالها از دروغی رو حقیقت میپنداشتم و خود را خوشبخت ترین فرد عالم.
اما هیچ حقیقتی پنهان نمی مونه.
و خداوند رو بسیار شاکرم که چشمانم رو به روی حقیقت اگرچه تلخ و به ظاهر ویرانگر باز کرد.
آگاهی و کشف حقیقت نعمتی است بسیااااار بزرگ و ارزشمند که بهای سنگینی برای باید پرداخت کرد اما ارزشش را دارد.
ممنون خیلی نکته جالبی بود من یه نکته ای رو بهش خیلی اعتقاد دارم اگه خنده کسی به چشمش برسه واقعیه اگه نه ساختگیه، وقتی لب بخنده و چشم نخنده حتما یه جای کار می لنگه به هر حال از 20 مرود من تونستم 15 مورد رو درست تشخیص بدم
سلام دکتر عالی بود.من نمیدونستم دوشن همچین کشفیاتی داشته.و خوش به حال شما که انقدر اطلاعات جالب دارین.اخه من خودم پزشکم اما واقعا وقتی واسه کارای قشنگی که شما انجام میدین ندارم
ممنونم از لطف شما
19 تا از 20 تا
تست کردم از 20 تا 16 تا رو درست حدس زدم:D
wow !
من 20 تا از 20تا رو درست تشخیص دادم ! فک می کنم به خاطر سه سیزن Lie to me دیدن باشه البته D:
سریالش خوبه کاملا . بیشتر از سه قسمت ببینین :)
برای معرفی این سریال و پرداختن به موضوع زبان بدن ازتون ممنونم
لای تو می را دیده ام. کل فصل یکش را. بسیار جالب است. تست شما را نتونستم باز کنم. اون صفحه نفرت آور دسترسی به تارنمای فراخوانده شده امکان پذیر نیست آمد. اگه می فهمیدم تصویر ۲۰ لبخند چه چیزی برای سانسور کردن داره خوب بود.
اگر کلمه micro expression را جستجو کنید به تست های جالبی بر می خورید که در آن عکسی برای یک لحظه به شما نشان داده می شود و شما باید بگوید حسی که عکس منتقل می کند چیست
کل مطلب مفید بود یه طرف . لای تو می یه طرف دیگه سریالش خیلی خوبه خیلی از دست ندین
اگه سریال جالبیه، درباره اش بنویس. در گلدن گلوب ازش خبری نبوده.
باسلام
ازلطف شما ممنون اما لبخند دروغین آنقدر زیاد شده که نیاز به قیاس نمی باشد
سلام عالی بود ادامه بده و نوشتن رو رها نکن
سلام.اون لینکی که تو پستتون برای تشخیص لبخند واقعی از کاذب داده بودین فیلت شده.
بله! ولی صفحه بهتری پیدا نکردم که بتواند شما را تمرین دهد!
چرا اصرار داری حتی چنین تشخیص هایی را هم فرمول بندی کنی؟ بابا یعنی بعد از یک عمر زندگی بدون فرمول نمی توانیم بفهمیم کی کی واقعا خندیده کی تظاهر کرده؟!! شورش را درآورده ای
سلام دکتر !
من این سریال و تا آخرین اپیزود پخش شده دیدم ! باید بگم فوق العاده ست ! اگه دنبال یه سریال جذاب جدید هستین > گود چویس : دی <
واقعا جالب بود. زبان بدن واقعا موضوع جالبیه و ارزش داره آدم مطالعه در این زمینه داشته باشه که خیلی جاها به درد می خوره.
ی got 16 out of 20 correct
آخ آخ دکتر جان زدی وسط هدف ٬ بنده نیز گیر اینجور انسانهای تصنعگرا افتادهام. یه بابایی بود همش لبخند داشت ولی بعد میزد تو حالم. بنده نیز یکروز آنچنان حال گرامیاش را جا آوردم تا دیگر از این لبخندهای مضحک نثار ما نکند.
سلام
خیلی جالب بود، ممنون.
هر چند به نظر من ،لبخند، دروغش هم بهتر از چهرهٔ عبوس و ناراحت است.
بهترین ها
لبخند فرایند پیچیده ای است. لا اقل در ذهن کوچک من آنقدر بزرگ است که فراموش کردن لبخندی محال به نظر می رسد برایم. خوب است پزشک ها و علم ها و عکاس ها و آدم های بزرگ که ابزار حرف زدن را دارند،؛ خوب است آنها به این مراحل کوچک زندگی اهمیت می دهند. و آنها را با زبان قدرمتند خودشان اثبات می کنند. خوب است که شما این ها را می نویسید و لبخند برای خواننده هایتان می آورید. گاهی وقت ها ذهن،پدیده های زیادی را می داند درحالیکه نام “علم” رویش نیامده. نورولوژی را دوست دارم و این لبخندهایی که بی فلسفه روی ذهن جاری می شود.
عالی بود .ای ول دکتر !!!!
تست کردم! از 20تا فقط 12 تاش رو درست حدس زدم! نا امید کننده اس :D
بسیار مطلب زیبا و قابل تاملی بود دکتر
ممنون از شما
خیلی جالب بود
راستی، تو مایه های این سریال که معرفی کردید The Mentalist هم بد نیست
با تشکر
من فکر می کنم آدم های رک و راستگو لبخند تصنعی کمتری دارند.لبخند تصنعی شاید نوعی دروغ به طرف مقابلت باشه یا پنهان کاری از اونچه که توی دلت هست و محترمانه نمی خوای بیان کنی.
خیلی جالب بود. دستتون درد نکنه برای این مطلب. من پزشکم و ۱۹ تا از ۲۰ تا رو درست تشخیص دادم. به مادرم هم که روانشناسی می خونه نشون دادم که چون مطلب شما رو نخونده بود ۱۳ تا از ۲۰ تا رو درست تشخیص داد.
خیلی جالب بود،با توضیحات کامل شما دکتر عزیز در تست تونستم 18 مورد از 20 مورد رو درست تشخیص بدم.حالا فکر کنم لبخند حقیقی دوستانم رو از لبخند مصنوعیشون تفکیک کنم.
وایییی خیلی جالب بود من اسم دوشن رو به خاطر کارم زیاد شنیدم ولی در مورد لبخند دوشن چیزی نمی دونستم
بازم مرسی مرسی