داستان رقابت داخلی HTC One و Butterfly S؛ چرا اچتیسی با وجود سختافزار ضعیفتر، وان را پرچمدار میدانست؟
دنیای گوشیهای هوشمند همیشه با اعداد و ارقام خیرهکننده ما را فریب داده است. آشنایی با داستان رقابت درونی محصولات یک شرکت میتواند برای هر علاقهمند به تکنولوژی یا خریدار نکتهسنج مفرح و دانشافزا باشد. در این مطلب برآنیم بررسی کنیم که چرا گاهی یک شرکت آگاهانه ضعیفترین محصول خود روی کاغذ را به عنوان پرچمدار اصلی معرفی میکند. آیا واقعا قدرت پردازنده و حجم باتری تمام آن چیزی است که یک گوشی را به بهترین تبدیل میکند؟ چرا گفته میشود تجربه کاربری فراتر از بنچمارکها (Benchmarks) است؟ آیا درست است که طراحی صنعتی میتواند نقصهای سختافزاری را در ذهن کاربر بپوشاند یا چرا میگویند اچتیسی (HTC) با معرفی باترفلای اس (Butterfly S) دچار خودزنی شد؟
۱. میراث سری پروانه و شکوه وان در تاریخ موبایل
سال ۲۰۱۳ برای اچتیسی سال سرنوشتسازی بود زیرا آنها با معرفی وان (HTC One M7) استانداردهای طراحی گوشیهای اندرویدی را جابهجا کردند. سری باترفلای همواره به عنوان محصولاتی با بدنه پلیکربنات و سختافزار قدرتمند شناخته میشدند که ریشه در مدل دروید دیانای (Droid DNA) داشتند. این گوشیها تلاش میکردند خلأ نمایشگرهای بزرگ را در سبد محصولات این شرکت تایوانی پر کنند. وان با بدنه یکپارچه آلومینیومی خود توانسته بود دل منتقدان را برباید و به نماد مهندسی دقیق تبدیل شود. با این حال معرفی باترفلای اس در فاصله کوتاهی پس از وان، شوک بزرگی به بازار وارد کرد. طرفداران متعصب برند با دیدن مشخصات فنی باترفلای جدید دچار تردید شدند. اچتیسی باید ثابت میکرد که پرچمداری فقط به اعداد مربوط نمیشود و روح یک محصول در طراحی آن نهفته است.
۲. کالبدشکافی اعداد فریبنده در مشخصات باترفلای S
روی کاغذ باترفلای اس یک هیولای تمامعیار بود که پردازنده اسنپدراگون ۶۰۰ (Snapdragon 600) را با فرکانس ۱.۹ گیگاهرتز در اختیار داشت. این یعنی حدود ۲۰۰ مگاهرتز سرعت بیشتر نسبت به گوشی وان که در اجرای بازیهای سنگین خودنمایی میکرد. علاوه بر این استفاده از درگاه کارت حافظه (microSD) مزیتی بود که کاربران وان همواره حسرت آن را میخوردند. اسپیکرهای بومساند (BoomSound) نیز که در وان غوغا کرده بودند، حالا در باترفلای اس با قدرت بیشتری حضور داشتند. ترکیب این سختافزار قدرتمند با ویژگیهای نرمافزاری جدید باعث شده بود گیکها به شدت به سمت این گوشی جذب شوند.
بسیاری تصور میکردند وان دیگر قدیمی شده است و باید جای خود را به این پروانه تازهنفس بدهد. اما اچتیسی به خوبی میدانست که بهینهسازی نرمافزاری مهمتر از کلاک بالاتر پردازنده است. آنها معتقد بودند که پایداری عملکرد در وان به دلیل مدیریت حرارتی بهتر در بدنه فلزی پایدارتر خواهد بود.
۳. جادوی فلز در برابر پلاستیک؛ چرا متریال مهم است؟
جاستین ژانگ به عنوان مدیر بخش محصولات به نکتهای اشاره کرد که امروزه در روانشناسی فروش کالا بسیار کلیدی است. او معتقد بود که تجربه لمس یک بدنه سرد فلزی حسی از لوکس بودن و دوام را به کاربر منتقل میکند که پلاستیک براق هرگز قادر به انجام آن نیست. در حالی که باترفلای اس از پلاستیک باکیفیت ساخته شده بود، اما همچنان در برابر وان مانند یک اسباببازی به نظر میرسید. این تفاوت در طراحی باعث میشد که وان به عنوان یک اثر هنری شناخته شود و باترفلای اس تنها یک ابزار تکنولوژیک قدرتمند باشد. اچتیسی بر این باور بود که پرچمدار باید ویترین تواناییهای مهندسی یک شرکت در تمام ابعاد باشد نه فقط قدرت سختافزاری.
۴. نمایشگرها؛ تقابل ابعاد و تراکم پیکسل
باترفلای اس با نمایشگر ۵ اینچی خود وارد قلمرو فبلتها (Phablets) شده بود و وضوح ۱۰۸۰p را ارائه میداد. استفاده از فناوری سوپر السیدی ۳ (Super LCD 3) باعث میشد رنگها بسیار طبیعی و زاویه دید فوقالعاده باشد. با این حال نمایشگر ۴.۷ اینچی وان به دلیل کوچکتر بودن، تراکم پیکسلی بالاتری داشت که باعث میشد متون و تصاویر شارپتر به نظر برسند. این تفاوت در ابعاد صفحه نمایش باعث شده بود که ارگونومی گوشی وان برای استفاده با یک دست بسیار بهتر باشد. لایه محافظ گوریلا گلس ۳ (Gorilla Glass 3) در باترفلای اس مقاومت خوبی داشت اما همچنان ظرافت پنل وان را نداشت.
بسیاری از کاربران ترجیح میدادند نمایشگر بزرگتری داشته باشند تا از ویژگی بلینکفید (BlinkFeed) لذت ببرند. اما اچتیسی همچنان معتقد بود که استاندارد طلایی نمایشگر در آن سال متعلق به گوشی وان است. این اختلاف در دیدگاه نشاندهنده شکاف میان نیازهای کاربردی و ایدئولوژیهای طراحی برند بود.
۵. معمای باتری و دوام در دنیای واقعی
یکی از بزرگترین نقاط ضعف گوشی وان، باتری متوسط ۲۳۰۰ میلیآمپرساعتی آن بود که به سختی یک روز دوام میآورد. در مقابل باترفلای اس با یک باتری غولآسای ۳۲۰۰ میلیآمپرساعتی عرضه شد که در زمان خود بینظیر بود. این حجم از انرژی به کاربر اجازه میداد بدون نگرانی از اتمام شارژ، ساعتها به تماشای ویدئو یا وبگردی بپردازد. از منظر جامعهشناسی تکنولوژی، کاربران همیشه به دنبال امنیت خاطر در تامین انرژی هستند و باترفلای اس این نیاز را به بهترین شکل پاسخ میداد. با این حال اچتیسی تاکید داشت که ضخامت کمتر وان به دلیل باتری کوچکتر، بخشی از هویت طراحی پرچمدار آنهاست.
جالب است که در بررسیهای بعدی مشخص شد بهینهسازیهای سیستمعامل سنس (Sense) روی باترفلای اس فوقالعاده عمل میکند. با این حال مدیریت شرکت ترجیح داد این برتری فاحش را زیر سایه نام برند وان مخفی نگه دارد. آنها نمیخواستند خریداران وان احساس کنند که محصول ضعیفتری را با قیمت بالا خریداری کردهاند.
۶. نرمافزار سنس و تلاش برای شخصیسازی تجربه کاربری
اچتیسی با معرفی نسخه جدید سنس روی هر دو گوشی، سعی کرد تجربه اندروید را به کلی دگرگون کند. ویژگیهایی مثل سنس تیوی (Sense TV) که از درگاه مادون قرمز استفاده میکرد، گوشی را به یک ریموت کنترل هوشمند تبدیل میکرد. بلینکفید نیز تمام اخبار و شبکههای اجتماعی کاربر را در یک صفحه به صورت مجلهای نمایش میداد که بسیار مدرن بود. این ویژگیها در باترفلای اس به دلیل فضای بیشتر صفحه نمایش، جلوه بصری زیباتری داشتند. شرکت تلاش میکرد تا با این ابزارهای نرمافزاری، وفاداری کاربران را به اکوسیستم خود افزایش دهد.
۷. دوربین التراپیکسل؛ قماری که روی هر دو گوشی نشست
هر دو گوشی از فناوری جنجالی التراپیکسل (UltraPixel) با سنسور ۴ مگاپیکسلی استفاده میکردند که روی کاغذ ناامیدکننده بود. ایده اصلی این بود که پیکسلهای بزرگتر میتوانند نور بیشتری جذب کنند و عکسهای بهتری در شب بگیرند. این رویکرد علمی درست بود اما در دنیای بازاریابی که مردم فقط به دنبال اعداد مگاپیکسل بالاتر بودند، شکست خورد. در باترفلای اس خبری از لرزشگیر اپتیکال (OIS) که در وان وجود داشت نبود و این یک عقبگرد فنی محسوب میشد. با این حال سرعت شاتر و پردازش تصاویر در هر دو گوشی به لطف پردازندههای قدرتمند بسیار بالا بود.
۸. استراتژی برندینگ و جایگاه گیکها در نگاه اچتیسی
اچتیسی به خوبی میدانست که گیکها و خورههای تکنولوژی همیشه به دنبال قویترین سختافزار هستند. باترفلای اس برای این دسته از افراد طراحی شده بود که به دنبال اسلات کارت حافظه و باتری حجیم بودند. اما پرچمدار اصلی یعنی وان، برای توده مردم و کسانی بود که به زیبایی و پرستیژ گوشی اهمیت میدادند. این تفکیک بازار باعث شد که اچتیسی بتواند هر دو طیف مشتری را تا حدی راضی نگه دارد. جاستین ژانگ معتقد بود که خانمها نیز به دلیل طراحی خاص و رنگبندیهای متنوع، سری باترفلای را بیشتر میپسندند.
در واقع وان یک بیانیه سیاسی از سوی اچتیسی برای رقابت با آیفون و سری گلکسی سامسونگ بود. آنها نیاز داشتند یک محصول نمادین داشته باشند که در ویترین مغازهها بدرخشد. باترفلای اس تنها یک گزینه جایگزین برای بازارهای خاص آسیایی بود که تقاضای بیشتری برای نمایشگر بزرگ داشتند.
۹. بازتاب این رقابت درونی در رسانههای تکنولوژی
رسانههای معتبری مثل سینت (CNET) در آن زمان به شدت روی این موضوع مانور دادند که چرا اچتیسی دو محصول رقیب تولید کرده است. بسیاری از منتقدان بر این باور بودند که این استراتژی باعث سردرگمی مشتریان میشود و به فروش وان ضربه میزند. با این حال بررسیهای تخصصی نشان میداد که باترفلای اس در عمل عملکرد روانتری در مالتیتسکینگ (Multitasking) دارد. این تناقض میان صحبتهای مدیران و واقعیتهای سختافزاری، سوژه بسیاری از مقالات تحلیلی در آن دوران شد. اما اچتیسی بر موضع خود پافشاری کرد و وان را به عنوان قهرمان خود در میدان نبرد باقی نگه داشت.
۱۰. درسهایی از گذشته برای انتخاب پرچمدار واقعی
نگاهی به سرنوشت این دو گوشی نشان میدهد که در بلندمدت، طراحی و کیفیت ساخت پیروز میدان است. امروزه کسی باترفلای اس را به خاطر پلاستیکی بودنش به یاد نمیآورد، اما وان همچنان در موزههای طراحی به عنوان یکی از زیباترین گوشیهای تاریخ جا دارد. این موضوع ثابت میکند که پرچمدار بودن یک عنوان فرمایشی نیست، بلکه پیوندی است میان هنر و تکنولوژی که در روح محصول دمیده میشود. گوشیهای امروزی هم با وجود داشتن رم و حافظههای عجیب و غریب، هنوز درگیر همان چالشهای سال ۲۰۱۳ هستند. یادگیری از تاریخچه اچتیسی به ما میآموزد که فریب اعداد را نخوریم و به دنبال تجربه کاربری واقعی باشیم.
جمعبندی نهایی
تقابل اچتیسی وان و باترفلای اس، نمادی از جدال همیشگی میان «احساس» و «منطق» در دنیای تکنولوژی است. باترفلای اس با باتری پرقدرت، سختافزار سریعتر و قابلیت ارتقا، تمام نیازهای منطقی یک کاربر حرفهای را پوشش میداد، اما فاقد آن روحی بود که وان را به یک نماد تبدیل کرد. اچتیسی با هوشمندی دریافت که برای بقا در بازار اشباع شده، باید فراتر از بنچمارکها حرکت کند و محصولی بسازد که پیوندی عاطفی با کاربر برقرار کند. درس بزرگی که از این مقطع تاریخی میگیریم این است که کمال فنی بدون هویت بصری و لمسی، به سرعت فراموش میشود. در نهایت، پرچمدار واقعی محصولی است که بتواند توازنی میان قدرت و هنر برقرار کند، حتی اگر در برخی اعداد و ارقام از رقبای داخلی خود عقب بماند.
Smart FAQ
مطالب مرتبط
هر شرکتی به یک سری از مدل های تولیدی خود اعتقاد داره و HTC به سری one علاقه وافری داره
کلا شرکت های سخت افزاری، توی نرم افزار لنگ می زنند