ناسا با «هولوپورتیشن» هولوگرافیک، پزشکی را به ایستگاه فضایی بینالمللی فرستاد
یک جراح هوافضای ناسا به ایستگاه فضایی بینالمللی (ISS) «هولوپورت» شد و به صورت مجازی و زنده، صدها کیلومتر بالاتر از سطح زمین ظاهر شد و یکی از فضانوردها گفتوگو کرد.
اگر این سناریو شبیه سریال پیشتازان فضا یا Star Trek به نظر میرسد، بیراه نیست.
اما این یک داستان علمی تخیلی نیست. جوزف اشمید، جراح ناسا، در اکتبر سال گذشته به ایستگاه فضایی بینالمللی فرستاده شد، این کار به لطف فناوری «هولوپورتیشن» مایکروسافت ممکن شد، که به کاربران اجازه میدهد با نمایشهای سه بعدی شرکتکنندگان از راه دور و به صورت زنده، تعامل داشته باشند.
اشمید میگوید: «این یک روش کاملاً جدید از ارتباط انسانی از فواصل دور است.»
بر خلاف روش هولوگرافی سنتی که در آن تصویری به یک سطح تابانده میشود و همه افراد میتوانند آن را بدون وسیله آن را ببینند، هولوپورتیشن از راه دور ناسا، نیازمند استفاده از یک هدست واقعیت افزوده مانند فناوری هولولنز مایکروسافت است تا کاربر بتواند فردی را انگار که واقعا در کنار او است، ببیند.
توماس پسکت، فضانورد آژانس فضایی اروپا (ESA) که در ISS حضور داشت، چنین هدستی به سر داشت و توانست با اشمید و اعضای تیم پزشکی، گفتوگوی دو طرفه داشت.
شرکت AEXA Aerospace، نرم افزار هولوپورت سفارشی را توسعه میدهد.
در حالی که فناوری هولوپورتیشن مایکروسافت چندین سال است که رونمایی شده، هرگز برای چنین کار بلندپروازانهای استفاده نشده بود: یعنی برقراری ارتباط محققان پزشکی مستقر در زمین با فضانوردان در حال مأموریت در مدار زمین.
دقیقاً همین پر کردن شکافهای فیزیکی برای اتصال افراد در فواصل بسیار زیاد در فضا است که میتواند ماموریتهای اکتشاف فضایی آینده را ممکن کند. به این ترتیب دانشمندان میتوانند عملاً با نمایشهای سهبعدی با فضانوردان سفینههای در ارتباط قرار بگیرند.
اشمید میگوید: “بدن فیزیکی ما آنجا نیست، اما موجودیت انسانی ما کاملاً آنجاست.”
«تصور کنید میتوانید بهترین مربی یا طراح واقعی یک فناوری پیچیده را در هر جایی در کنار خود داشته باشید.»
گام بعدی در تکامل این فناوری، فعال کردن تعاملات هولوپورتیشن کاملاً دو طرفه است.
در طی آزمایش، پسکت تنها شرکتکنندهای بود که هدست واقعیت افزوده را به سر داشت که به او امکان میداد سایر شرکتکنندگان را به صورت هولوگرامهای سه بعدی دیجیتالی ببیند. هنگامی که همه شرکتکنندگان به طور مشابه مجهز شوند، پتانسیل کاربرد طرح بالا میرود و کارهایی مثل مشاوره با پزشکان زمینی یا تبادل ایدههای مهم درباره ماموریت، ممکن میشود.
مطالب مرتبط
