زندگینامه داگلاس آدامز – نویسنده انگلیسی و خالق مجموعه علمی تخیلی راهنمای کهکشان برای اتواستاپ زن ها
داگلاس آدامز (1952-2001) نویسنده و طنزنویس انگلیسی بود که بیشتر به خاطر مجموعه علمی تخیلی خود به نام «راهنمای کهکشان برای اتواستاپ زن ها» شناخته شد. آدامز اولین بار در اواخر دهه 1970 با سریال رادیویی به همین نام به شهرت رسید که بعداً به رمان، سریال تلویزیونی و فیلم اقتباس شد.
آدامز در کمبریج انگلستان به دنیا آمد و در اسکس بزرگ شد. او ادبیات انگلیسی را در کالج سنت جانز کمبریج خواند، اما قبل از اتمام مدرک تحصیلی خود را ترک کرد تا به شغل نویسندگی بپردازد. او کار خود را بهعنوان فیلمنامهنویس برای بیبیسی آغاز کرد و در برنامههایی مانند «دکتر هو» و «سیرک پرواز مونتی پایتون» کار کرد.
معروف ترین اثر آدامز، “راهنمای کهکشان برای اتواستاپ زن ها” اولین بار در سال 1978 از رادیو بی بی سی 4 پخش شد. این سریال ماجراهای یک انسان معمولی به نام آرتور دنت را دنبال می کند که توسط دوست بیگانه اش به سفری در فضا برده می شود. فورد پرفکت پس از نابودی زمین تا راه را برای دور زدن بین ستاره ای باز کند. این سریال موفقیت بزرگی داشت و منجر به ساخت مجموعهای از رمانها و همچنین اقتباسهایی برای تلویزیون، صحنه و فیلم شد.
آدامز علاوه بر کارش بر روی راهنمای کهکشان برای اتواستاپ زن ها»، چندین رمان دیگر نیز نوشت، از جمله «آژانس کارآگاه جامع دیرک جنتلی» و «زمان تاریک چای طولانی مدت روح». او همچنین یک محیط بان مشتاق و مدافع حفاظت از محیط زیست بود و کتابی غیرداستانی در این زمینه به نام «آخرین فرصت برای دیدن» نوشت.
آدامز در سال 2001 در سن 49 سالگی بر اثر سکته قلبی درگذشت. آثار او به ویژه در ژانرهای علمی تخیلی و کمدی همچنان مشهور و تأثیرگذار هستند.
داگلاس آدامز نویسنده ای فوق العاده شوخ و شوخ طبع بود و آثار او اغلب با حس شوخ طبعی و برداشت طنز او از فرهنگ و جامعه معاصر مشخص می شود.
آدامز از طرفداران بزرگ فناوری و گجتها بود و او اولین پذیرنده بسیاری از فناوریهای جدید از جمله ایمیل، اینترنت و رایانههای شخصی بود.
آدامز علاوه بر نویسندگی، نوازنده هم بود و گیتار و کیبورد می نواخت. او حتی آهنگی به نام “Wowbagger the Infinitely Prolonged” نوشت که در مجموعه رادیویی “راهنمای کهکشان برای اتواستاپ زن ها” گنجانده شد.
آدامز یک مدافع سرسخت برای اهداف زیست محیطی بود و در طول زندگی خود در چندین تلاش حفاظتی شرکت داشت. او حامی صندوق گوریل دیان فوسی بود و به افزایش آگاهی در مورد وضعیت اسفناک گونه های در معرض خطر کمک کرد.
آدامز علیرغم موفقیتش به عنوان نویسنده، به مبارزه با موانع و تعلل نویسنده معروف بود. او میگفت: “من عاشق ضربالاجلها هستم. من عاشق سر و صدایی که در حین سپری شدن ایجاد میکنند، هستم.”
در سال 2001، آدامز پس از مرگ برنده جایزه یک عمر دستاورد در جوایز کتاب بریتانیا شد. همچنین در سال 2002 دکترای افتخاری از دانشگاه کمبریج اعطا شد.
پس از مرگ او، حوله ای به افتخار آدامز و مجموعه معروف «راهنمای کهکشان برای اتواستاپ زن ها» او در ایستگاه فضایی بین المللی گذاشته شد. آدامز یک مدافع سرسخت اکتشاف فضایی بود و حتی در سال 1999 داستان کوتاهی درباره یک آسانسور فضایی نوشت.
آدامز دوستدار حیوانات بود و چندین حیوان خانگی داشت، از جمله گربه ای به نام فلیکس که در یکی از کتاب هایش نشان داده شده بود و سگی به نام سارا که او را از پناهگاهی نجات داد.
آدامز به خاطر عشقش به فناوری شهرت داشت و اغلب آن را در نوشته هایش گنجانده بود. او اولین پذیرنده کامپیوتر مکینتاش اپل بود و حتی در سال 1990 کتاب راهنما به نام “راه مکینتاش” نوشت.
آدامز همچنین یک مسافر مشتاق بود و در طول زندگی خود از بسیاری از کشورها دیدن کرد. او یک بار گفت: “شاید جایی که قصد داشتم نرفته باشم، اما فکر می کنم به جایی رسیده ام که باید باشم.”
آدامز از طرفداران گروه راک پینک فلوید بود و حتی در یکی از آهنگ های آنها به نام “دراماتیک تم” از آلبوم “رود بی پایان” گیتار زد.
آدامز علاوه بر رمانها و دیگر نوشتههایش، چندین بازی ویدیویی نیز نوشت، از جمله «سفارشی تایتانیک» و «بوروکراسی».
آدامز از حامیان حزب سیاسی بریتانیا، لیبرال دموکرات ها بود و حتی در انتخابات محلی در سال 1997 به عنوان نامزد این حزب ایستاد.
پس از مرگ آدامز، مجموعه ای از مقالات و مقالات او در زمینه فناوری و موضوعات دیگر در کتابی به نام «سالمون شک» منتشر شد. این عنوان برگرفته از عبارتی است که آدامز زمانی از آن برای توصیف احساس عدم اطمینان و شک که اغلب با خلاقیت همراه است استفاده کرد.
آدامز به خاطر عشقش به خودروهای سریع شهرت داشت و در طول زندگی خود صاحب چندین خودرو اسپرت از جمله پورشه و دلورین بود.
آدامز همچنین یک سخنران عمومی ماهر بود و اغلب در مورد موضوعات مختلف سخنرانی و سخنرانی می کرد. او به خاطر سبک گفتاری جذاب و طنزآمیز خود شناخته شده بود و به عنوان سخنران در رویدادهای سراسر جهان مورد تقاضا بود.
آدامز علاوه بر نویسندگی، عکاسی مشتاق نیز بود و در طول سفر عکس های زیادی می گرفت. برخی از عکسهای او حتی در کتاب «آخرین فرصت برای دیدن» نیز به نمایش درآمد.
آدامز از طرفداران گروه کمدی بریتانیایی مونتی پایتون بود و حتی به عنوان ویرایشگر فیلمنامه در برخی از پروژه های آنها کار می کرد.
آدامز از طرفداران کریکت بود و زمانی یک مقاله طنز برای “Wisden Cricketers’ Almanack”، کتاب مرجع محبوب کریکت نوشت.
آدامز مدافع حقوق دیجیتال و اصلاحات کپی رایت بود و در چندین طرح برای ترویج دسترسی آزاد و محتوای رایگان در اینترنت شرکت داشت.
آدامز همچنین از طرفداران برنامه تلویزیونی بریتانیایی “Doctor Who” بود و چندین قسمت از این برنامه را در دهه های 1970 و 1980 نوشت.
آدامز خود را “آتئیست رادیکال” معرفی می کرد و به خاطر بدبینی اش نسبت به مذهب سازمان یافته شهرت داشت. او یک بار گفت: “هر روز هیبت درک را بر هیبت جهل میپذیرم.”
آدامز نویسنده ای پرکار بود و در طول زندگی حرفه ای خود روی پروژه های مختلفی کار کرد. او علاوه بر رمانهایش، برای رادیو، تلویزیون، صحنه و سینما نیز نوشت.
آدامز از پیشگامان اولیه داستان های تعاملی و بازی های رایانه ای بود و حتی یک بازی ماجراجویی متنی را بر اساس «راهنمای هیچیکر به کهکشان» نوشت.
آدامز یک دوستدار محیط زیست بود و زمانی گفت: «ما دنیای فوقالعاده زیبایی را از اجدادمان به ارث بردهایم و آن را از فرزندانمان وام گرفتهایم».
آدامز مدافع حقوق حیوانات بود و یک بار نامه ای سرگشاده به دولت ژاپن نوشت و خواستار پایان دادن به کشتار سالانه دلفین ها در تایجی شد.
آدامز به خاطر عشقش به فناوری شهرت داشت و زمانی گفت: “من به فناوری اعتقادی ندارم. من به کاری که مردم با فناوری انجام می دهند اعتقاد دارم.”
آدامز از طرفداران گروه Radiohead بود و حتی در یکی از موزیک ویدیوهای آنها برای آهنگ “Paranoid Android” ظاهر شد.
آدامز مادام العمر عاشق موسیقی بود و با چندین نوازنده از جمله دیوید گیلمور از پینک فلوید و جورج هریسون از گروه بیتلز دوست بود. آدامز حتی با هریسون در پروژه ای به نام “معنای زندگی” همکاری کرد، کتابی که کلمات و عبارات رایج را دوباره تعریف می کند.
آدامز علاقه عمیقی به علم و فناوری داشت و از حامیان جدی اکتشافات فضایی بود. او یک بار گفت: “فضا بزرگ است. شما باور نخواهید کرد که چقدر بزرگ، بسیار زیاد و به طرز شگفت انگیزی بزرگ است.”
آدامز از طرفداران زبان انگلیسی بود و در بازی با کلمات و جناس استعداد داشت. او یک بار گفت: “من عاشق ضربالاجلها هستم. من صدای غوغایی را که هنگام پرواز در میآورند، دوست دارم.”
آدامز همچنین بهخاطر فعالیتهای بشردوستانهاش شهرت داشت و در طول زندگیاش از چندین موسسه خیریه از جمله Save the Rhino International و آژانس تحقیقات محیطی حمایت کرد.
آدامز علاوه بر کارش در «راهنمای کهکشان برای اتواستاپ زن ها»، چندین قسمت از مجموعه تلویزیونی «دکتر هو» را نیز در اواخر دهه 1970 و اوایل دهه 1980 نوشت.
آدامز اولین پذیرنده فناوری های ایمیل و اینترنت بود و یکی از اولین افرادی بود که در اوایل دهه 1990 یک وب سایت شخصی راه اندازی کرد.
آدامز یک بار به عنوان یک شرکت کننده در نمایش بازی بریتانیایی “چالش دانشگاه” ظاهر شد و به تیم خود از کالج سنت جان، کمبریج کمک کرد تا در این رقابت پیروز شود.
پس از مرگ آدامز، چندین اثر ناتمام از او پس از مرگ منتشر شد، از جمله رمانی به نام “سالمون شک” و مجموعه ای از مقالات به نام “معنای زندگی”.
آدامز عاشق چای بود و معروف بود که هر جا می رفت قوری و فنجان با خود حمل می کرد. او یک بار گفت: چای نوشیدنی کلاس های تفکر است.
آدامز مدافع حفظ دیجیتال بود و معتقد بود که اینترنت و فناوری دیجیتال می تواند برای کمک به حفظ میراث فرهنگی جهان استفاده شود.
آدامز علاوه بر نویسندگی و گویندگی، به عنوان نوازنده و آهنگساز نیز فعالیت می کرد. او برای چندین پروژه رادیویی و تلویزیونی خود و همچنین برای تولیدات صحنه ای موسیقی نوشت.
آدامز از طرفداران برنامه تلویزیونی “دکتر هو” بود و یک بار گفت که تاردیس (سفینه فضایی سفر در زمان دکتر) ماشین زمان مورد علاقه اوست.
آدامز به خاطر شوخ طبعی عجیب و غریبش معروف بود و یک بار از او پرسیده شد که اگر 24 ساعت از عمرش باقی مانده باشد چه می کند؟ پاسخ او؟ “من سریعتر تایپ می کنم.”
آدامز همچنین مدافع آموزش بود و معتقد بود که همه باید به آموزش با کیفیت دسترسی داشته باشند. او یک بار گفت: “من معتقدم که آموزش مهمترین چیز در جهان است، زیرا بدون آن چیز دیگری نمی توان فهمید.”
آدامز اولین پذیرنده رسانه های اجتماعی و وبلاگ نویسی بود و یکی از اولین نویسندگانی بود که از اینترنت برای ارتباط با طرفداران خود استفاده کرد.
آدامز از طرفداران نویسنده داستان های علمی تخیلی اچ جی ولز بود و یک بار گفت که کتاب ولز “ماشین زمان” دلیل تبدیل شدن او به یک نویسنده علمی تخیلی بوده است.
آدامز از طرفداران گروه راک کوئین بود و حتی نت های خطی را برای آلبوم سال 1986 آنها “A Kind of Magic” نوشت.
آدامز زمانی به عنوان محافظ برای اعضای گروه کمدی مونتی پایتون در حالی که آنها در تور ایالات متحده بودند کار می کرد.
آدامز یکی از اعضای انجمن سلطنتی ادبیات بود، سازمانی معتبر که ادبیات و سواد را ترویج می کند.
آدامز اولین پذیرنده فناوری کتاب الکترونیکی بود و حامی جدی کتاب های الکترونیکی و نشر دیجیتال بود.
آدامز علاوه بر نویسندگی، مجری ماهری نیز بود و در چندین برنامه رادیویی و تلویزیونی و همچنین تولیدات صحنه ای ظاهر شد.
آدامز از طرفداران نویسنده علمی تخیلی ایزاک آسیموف بود و زمانی گفت که کتاب “بنیاد” آسیموف یکی از رمان های علمی تخیلی مورد علاقه او بود.
آدامز از حامیان دلایل زیست محیطی بود و در چندین تلاش حفاظتی از جمله کمپین نجات دلتای اوکاوانگو در بوتسوانا شرکت داشت.
آدامز یک بار گفت: “من عاشق ضرب الاجل ها هستم. من صدای غوغایی که هنگام رد شدن از آنجا تولید می کنند را دوست دارم.”
آدامز یک کاریکاتوریست با استعداد بود و اغلب کتاب ها و مقالات خود را تصویرسازی می کرد. او حتی روی جلد برخی از نسخههای «راهنمای تاسوعای کهکشان» را کشید.
آدامز از طرفداران برنامه تلویزیونی بریتانیایی “کوتوله سرخ” بود و حتی در یکی از قسمت های این برنامه در سال 1993 ظاهر شد.
آدامز یکی از اعضای کمپین بریتانیا برای Real Ale (CAMRA) بود و به خاطر عشقش به آبجو خوب معروف بود.
آدامز از حامیان بنیاد مرز الکترونیک (EFF) بود، یک سازمان غیرانتفاعی که از آزادی های مدنی و حقوق دیجیتال دفاع می کند.
آدامز علاوه بر فعالیت های زیست محیطی خود از حامیان حقوق حیوانات نیز بود و در کمپین های متعددی برای ارتقای رفاه حیوانات شرکت داشت.
آدامز به خاطر عشقش به گجت ها و فناوری شهرت داشت و اولین پذیرنده بسیاری از فناوری های جدید از جمله تلفن های همراه و دستیارهای دیجیتال شخصی بود.
آدامز از طرفداران نویسنده داستان های علمی تخیلی فیلیپ کی دیک بود و یک بار گفت که کتاب دیک “آیا اندرویدی ها رویای گوسفند برقی را می بینند؟” یکی از رمان های علمی تخیلی مورد علاقه او بود.
آدامز یکی از اعضای گروه کمدی مونتی پایتون بود و در چندین پروژه از جمله فیلم “معنای زندگی مونتی پایتون” با آنها کار کرد.
آدامز یکی از طرفداران نویسنده داستان های علمی تخیلی کورت ونه گات بود و یک بار گفت که کتاب “سلاخ خانه پنج” وونگات یکی از کتاب های مورد علاقه او بود.
آدامز از حامیان سازمان حقوق دیجیتال Creative Commons بود و به اهمیت دسترسی آزاد به اطلاعات و خلاقیت اعتقاد داشت.
آدامز علاوه بر کارش بر روی راهنمای کهکشان برای اتواستاپ زن ها»، چندین کتاب علمی تخیلی دیگر نیز نوشت، از جمله «رستوران در انتهای جهان» و «زندگی، جهان و همه چیز».
آدامز از طرفداران باشگاه فوتبال انگلیس آرسنال بود و یک بار گفت که رویایی داشت که در آن برای این تیم بازی می کرد.
آدامز به خاطر عشق به سفر معروف بود و در طول زندگی خود از کشورهای زیادی دیدن کرد. او یک بار گفت: “شاید جایی که قصد داشتم نرفته باشم، اما فکر می کنم به جایی رسیده ام که باید باشم.”
آدامز یکی از اعضای سازمان بین المللی منسا بود که به ترویج هوش و فعالیت های فکری اختصاص دارد.
آدامز علاوه بر کار خود به عنوان نویسنده و مجری، به عنوان تدوینگر فیلمنامه برای چندین برنامه تلویزیونی از جمله “Doctor Who” و “Hyperdrive” نیز کار کرد.
آدامز از حامیان سازمان محیط زیست صلح سبز بود و در چندین کمپین برای ترویج حفاظت و پایداری شرکت داشت.
مطالب مرتبط
