تاندونیت کلسیفیک چیست – علائم آن و شیوه درمان
تاندونیت کلسیفیک یا تاندونوپاتی کلسیفیک، بیماریای است که با تشکیل رسوبات کلسیم در تاندون مشخص میشود. این بیماری بیشتر تاندونهای روتاتور کاف شانه را تحت تاثیر قرار میدهد، اما میتواند در تاندونهای دیگر مانند تاندونهای لگن، زانو یا آرنج نیز رخ دهد.
علت دقیق تاندونیت کلسیفیک به طور کامل شناخته نشده است. با این حال، اعتقاد بر این است که ناشی از ترکیبی از عوامل، از جمله استرس مکرر یا میکروتروما به تاندون، خونرسانی ضعیف به ناحیه آسیب دیده و التهاب است. این عوامل میتوانند منجر به تجمع کریستالهای کلسیم در داخل تاندون شده و باعث درد و ناراحتی شوند.
علائم تاندونیت کلسیفیک
علائم تاندونیت کلسیفیک ممکن است متفاوت باشد اما اغلب شامل موارد زیر است:
درد: درد مداوم در ناحیه آسیب دیده، که ممکن است با حرکت یا فشار روی تاندون بدتر شود.
سفتی: دامنه حرکتی محدود و مشکل در حرکت مفصل آسیب دیده.
تورم: تورم و حساسیت موضعی در اطراف تاندون آسیب دیده.
ضعف: کاهش قدرت در اندام یا مفصل آسیب دیده.
حرکات دردناک: دردی که با حرکات یا فعالیتهای خاص مربوط به تاندون آسیب دیده تشدید میشود.
تشخیص تاندونیت کلسیفیک
تشخیص تاندونیت کلسیفیک معمولاً از طریق ترکیبی از معاینه فیزیکی، بررسی تاریخچه پزشکی و مطالعات تصویربرداری انجام میشود. اشعه ایکس میتواند به شناسایی وجود و محل رسوبات کلسیم در تاندون کمک کند. اسکن اولتراسوند یاام آر آی نیز ممکن است برای ارزیابی وسعت بیماری و رد سایر علل بالقوه علائم استفاده شود.
گزینههای درمانی تاندونیت کلسیفیک
گزینههای درمانی تاندونیت کلسیفیک با هدف تسکین درد، بهبود عملکرد و ارتقاء التیام است. رویکرد ممکن است شامل موارد زیر باشد:
مدیریت درد: داروهای ضد التهابی غیر استروئیدی بدون نسخه (NSAIDs)، مانند ایبوپروفن، ممکن است به کاهش درد و کاهش التهاب کمک کنند.
فیزیوتراپی: تمرینات و کششهای خاص تجویز شده توسط فیزیوتراپیست میتواند به بهبود دامنه حرکتی، تقویت تاندون آسیبدیده و بهبودی کمک کند.
درمان با امواج شوک برون بدنی (ESWT): این روش غیر تهاجمی شامل ارسال امواج ضربهای پرانرژی به ناحیه آسیب دیده است که میتواند به شکستن رسوبات کلسیم و تحریک التیام کمک کند.
مداخله جراحی: اگر درمانهای محافظهکارانه نتوانند تسکین دهند، برداشتن رسوبات کلسیم با جراحی یا ترمیم تاندون آسیبدیده ممکن است در موارد نادر در نظر گرفته شود.
درمانهای محافظه کارانه: در بیشتر موارد، تاندونیت کلسیفیک را میتوان به طور موثر با درمانهای محافظه کارانه مدیریت کرد. اینها ممکن است شامل فیزیوتراپی باشد که بر تقویت عضلات اطراف، بهبود ثبات مفصل و بازگرداندن دامنه حرکتی تمرکز دارد. درمانگران ممکن است از تکنیکهایی مانند اولتراسوند، تحریک الکتریکی یا درمان دستی برای کمک به روند بهبودی استفاده کنند.
شاک ویو تراپی: شاک ویو تراپی برون بدنی (ESWT) یک گزینه درمانی غیرتهاجمی است که در درمان تاندونیت کلسیفیک امیدوارکننده بوده است. امواج صوتی پرانرژی به سمت ناحیه آسیب دیده هدایت میشود تا رسوبات کلسیم را شکسته و روند بهبودی را تحریک کند. ESWT ممکن است به کاهش درد، بهبود عملکرد و بهبود جذب رسوبات کلسیم کمک کند.
آسپیراسیون و لاواژ سوزنی: در برخی موارد، پزشک ممکن است از راهنمایی اولتراسوند برای انجام آسپیراسیون با سوزن یا روش لاواژ استفاده کند. این شامل وارد کردن یک سوزن در رسوب کلسیم و آسپیراسیون مواد کلسیفیک یا شستشوی ناحیه با محلول نمکی است. هدف از این روشها تسکین درد و التهاب با از بین بردن رسوبات کلسیم است.
تزریق کورتیکواستروئید: تزریق کورتیکواستروئید ممکن است برای تسکین موقت درد و کاهش التهاب در مواردی که اقدامات محافظه کارانه کافی نیست استفاده شود. با این حال، توجه به این نکته مهم است که در حالی که کورتیکواستروئیدها میتوانند فواید کوتاه مدت داشته باشند، به دلیل عوارض جانبی بالقوه و خطر ضعیف شدن تاندون معمولاً برای استفاده طولانی مدت توصیه نمیشوند.
مداخله جراحی: جراحی معمولاً زمانی در نظر گرفته میشود که درمانهای محافظهکارانه نتوانند تسکین دهند یا نشانههای خاصی مانند رسوب کلسیم زیاد یا مداوم، از دست دادن قابل توجه عملکرد یا درد شدید وجود داشته باشد. گزینههای جراحی ممکن است شامل دبریدمان آرتروسکوپیک (برداشتن) رسوبات کلسیم، ترمیم یا بازسازی تاندون، یا تنوتومی (برش تاندون) در موارد خاص باشد.
توانبخشی: پس از انجام مداخله جراحی، معمولاً یک برنامه توانبخشی برای بازیابی عملکرد و قدرت در ناحیه آسیب دیده توصیه میشود. فیزیوتراپی یکی از اجزای حیاتی فرآیند توانبخشی است و هدف آن بهینهسازی ریکاوری، بهبود دامنه حرکتی و بازسازی قدرت عضلانی است.
مراحل تاندونیت کلسیفیک:
مراحل تاندونیت کلسیفیک: تاندونیت کلسیفیک معمولاً در سه مرحله پیشرفت میکند: فاز پیش کلسیفیک، فاز کلسیفیک و فاز پس از کلسیفیک. در مرحله پیش کلسیفیک، رسوب کلسیم قابل مشاهده نیست، اما علائمی مانند درد و التهاب ممکن است وجود داشته باشد. فاز کلسیفیک با تشکیل رسوبات کلسیم در داخل تاندون مشخص میشود. در مرحله پس از کلسیفیک، رسوبات کلسیم شروع به جذب میکنند و علائم به تدریج بهبود مییابند.
علل و عوامل خطر: علت دقیق تاندونیت کلسیفیک هنوز به طور کامل شناخته نشده است، اما برخی عوامل میتوانند خطر ابتلا به این بیماری را افزایش دهند. اینها شامل استرس مکرر یا بیش از حد بر روی تاندون آسیب دیده، گردش خون ضعیف، عدم تعادل هورمونی، استعداد ژنتیکی و برخی شرایط پزشکی مانند دیابت و اختلالات تیروئید است.
تاریخچه طبیعی: تاندونیت کلسیفیک میتواند تاریخچه طبیعی متغیری داشته باشد. برخی از موارد ممکن است خود به خود بدون مداخله برطرف شوند، در حالی که برخی دیگر ممکن است با وجود درمان ادامه یابند یا عود کنند. طول مدت علائم میتواند از چند هفته تا چند ماه یا حتی سالها متغیر باشد.
درگیری غیر شانه: اگرچه تاندونیت کلسیفیک معمولاً روی تاندونهای روتاتور کاف شانه تأثیر میگذارد، اما میتواند در سایر تاندونهای بدن نیز رخ دهد. برخی از نقاط شایع عبارتند از تاندون آشیل در پاشنه پا، تاندون کشکک در زانو، تاندون فوق خاری در شانه و تاندون اکستانسور مشترک در آرنج.
اقدامات خودمراقبتی: علاوه بر مداخلات پزشکی، اقدامات خودمراقبتی نیز وجود دارد که میتواند به مدیریت علائم و بهبود بهبودی کمک کند. این موارد شامل استفاده از کیسه یخ در ناحیه آسیب دیده، استفاده از گرما درمانی، تمرینات کششی ملایم، اجتناب از فعالیتهایی که علائم را بدتر میکنند، حفظ وضعیت بدنی خوب، و اصلاح ارگونومی برای کاهش فشار روی تاندون آسیب دیده است.
پیشگیری از عود:
پیشگیری از عود: پس از مدیریت موفقیتآمیز یک دوره تاندونیت کلسیفیک، مهم است که اقداماتی برای جلوگیری از عود آن انجام دهید. این ممکن است شامل اصلاح فعالیتها برای کاهش استرس مکرر بر روی تاندون، حفظ تکنیک مناسب در طول تمرینات بدنی، افزایش تدریجی شدت و مدت تمرینات، و گنجاندن تمرینهای کششی و تقویتی منظم در روال خود باشد.
پیش آگهی: پیش آگهی تاندونیت کلسیفیک از فردی به فرد دیگر متفاوت است. در بسیاری از موارد، علائم با درمان مناسب و اقدامات خودمراقبتی بهبود مییابند. با این حال، شایان ذکر است که رفع کامل رسوبات کلسیم ممکن است ماهها یا حتی سالها طول بکشد. عود علائم نیز امکانپذیر است، به ویژه در افرادی که بدون اقدامات احتیاطی مناسب به فعالیتهای تکراری یا پرتقاضا میپردازند.
مطالب مرتبط
