علت کم شدن عمر باتری گوشی موبایل با گذشت زمان و قدیمی شدن آن چیست؟
عملکرد باتری تلفن شما می تواند در طول زمان به دلیل چندین عامل کاهش یابد:
تخریب شیمیایی: بیشتر باتری های گوشی های هوشمند لیتیوم یون (Li-ion) یا لیتیوم پلیمر (LiPo) هستند. این باتری ها در طول زمان به دلیل چرخه شارژ و دشارژ از نظر شیمیایی تخریب می شوند. هر چرخه باعث ایجاد مقدار کمی تغییر شیمیایی غیرقابل برگشت در سلول های باتری می شود که منجر به کاهش تدریجی ظرفیت می شود.
چرخه شارژ: چرخه شارژ به این صورت تعریف می شود که 100٪ از ظرفیت باتری شما را مصرف کند، چه در یک حرکت یا در چندین تخلیه جزئی پخش شود. همانطور که از تلفن خود استفاده می کنید و آن را به طور مکرر شارژ می کنید، چرخه های شارژ را جمع آوری می کنید که به تخریب باتری کمک می کند.
دما: درجه حرارت بالا می تواند تخریب باتری را تسریع کند. گرما باعث میشود واکنشهای شیمیایی باتری سریعتر اتفاق بیفتد، که منجر به سایش سریعتر و از دست دادن ظرفیت میشود. قرار گرفتن در معرض سرمای شدید نیز می تواند به طور موقت عملکرد باتری را کاهش دهد.
شارژ و دشارژ بیش از حد: گوشی های هوشمند مدرن برای جلوگیری از شارژ بیش از حد با توقف فرآیند شارژ در زمانی که باتری پر است، طراحی شده اند. با این حال، با گذشت زمان، مداری که شارژ را مدیریت میکند، میتواند دقت کمتری داشته باشد و منجر به اتفاقات کوچکی برای شارژ بیش از حد شود. تخلیه عمیق (اجازه تخلیه باتری به سطوح بسیار پایین) نیز می تواند به باتری فشار وارد کند و به تخریب کمک کند.
عمر: حتی اگر زیاد از تلفن خود استفاده نکنید، به دلیل فرآیندهای شیمیایی طبیعی که در سلولهای باتری اتفاق میافتد، باتری همچنان به مرور زمان تحلیل میرود. به همین دلیل است که حتی اگر مرتب از تلفن خود استفاده نکنید، ممکن است متوجه کاهش عمر باتری شوید.
الگوهای استفاده: استفاده شدید از برنامههای پر انرژی، شارژ مکرر و استفاده از تلفن در حین شارژ شدن میتواند منجر به استرس اضافی بر روی باتری و تسریع تخریب آن شود.
به روز رسانی نرم افزار: گاهی اوقات، به روز رسانی نرم افزار می تواند بر عملکرد باتری تاثیر بگذارد. ویژگیها یا بهینهسازیهای جدید ممکن است به قدرت پردازش بیشتری نیاز داشته باشند که منجر به افزایش مصرف انرژی و تخلیه سریعتر باتری میشود.
فرآیندهای پسزمینه: برنامهها و فرآیندهای پسزمینه حتی زمانی که شما به طور فعال از تلفن خود استفاده نمیکنید، میتوانند انرژی مصرف کنند. با گذشت زمان، این فرآیندها می توانند به تخلیه باتری و کاهش عملکرد کمک کنند.
برای افزایش طول عمر باتری گوشی و به حداقل رساندن تخریب:
باتری را از دمای شدید حفظ کنید
قبل از اینکه به سطح باتری بسیار کم برسد، گوشی خود را شارژ کنید.
از شارژرها و کابل های رسمی که با گوشی شما سازگار هستند استفاده کنید.
از شارژ مداوم تلفن خود تا 100٪ یا کاهش آن به 0٪ خودداری کنید.
اگر برای مدت طولانی از گوشی خود استفاده نمی کنید، آن را با حدود 50 درصد باتری ذخیره کنید.
تنظیم تنظیمات برای کاهش مصرف انرژی، مانند کاهش روشنایی صفحه و استفاده از حالت های صرفه جویی در باتری را در نظر بگیرید.
تخریب باتری یک بخش طبیعی استفاده از هر دستگاهی با باتری قابل شارژ است، و در نهایت، اگر عملکرد آن به طور قابل توجهی به خطر بیفتد، ممکن است نیاز به تعویض باتری داشته باشید.
یک قطره بنزین، کبریت و باتری، همگی انرژی در خود دارند اما بعد از مصرف شدن انرژی همه آنها، فقط باتری قابل بازیافت است. به همین دلیل است که از نظر شیمیایی، یک باتری مصرفشده تفاوت چندانی با یک باتری نو ندارد.
بیشتر باتریهایی که امروزه استفاده میکنیم از این مزیت بهره میبرند که برخی فلزات تمایل به از دست دادن الکترون داشته و برخی دیگر تمایل به بدست آوردن الکترون دارند.
مثلاً، در یک باتری آلکالاین AA متداول فلز روی با یونهای هیکدروکسید واکنش میدهد، و به اکسید روی تبدیل میشود و در قطب منفی الکترون آزاد میکند. الکترونها از طریق چیزی مشابه یک لامپ عبور میکنند، و به پایانه مثبت باتری برمیگردند، جایی که به منیزیم اکسید برخورد میکنند. باتریهای گوناگون از ترکیبهای متفاوتی از فلزات ساخته شدهاند، و حتی گاهی مواد غیرفلزی همچون گرافیت، اما ایده کلی استفاده از یک جفت واکنش شیمیایی است تا زنجیرهای از الکترونها ساخته شود.
تقریباً همه باتریها، حتی باتریهای یکبار مصرف، از دیدگاه تئوری، قابل شارژ هستند. زیرا فلزات و سایر مواد شیمیایی هنوز آنجا هستند. این موضوع با بنزین کاملاً متفاوت است، که مولکولهای هیدروکربن مایع به گاز تبدیل میشود. نمیتوان اگزوز را به بنزین بازگرداند، اما با کمی تلاش، میتوان اکسید روی را به روی تبدیل کرد.
پس تفاوت این دو چیست؟
پاسخ ساده این است که شارژ کردن مجدد باتری یکبار مصرف تنها به انجام برعکس این واکنشها منتهی نمیشود. بلکه واکنشهای جانبی رخ میدهد که منجر به تولید آلایندههای بیفایده، کاهش ظرفیت باتری، و حتی منجر به آسیب به ساختار درونی باتری میشود، که به کاهش تماس الکترونها و شکست منتهی میشود.
باتریهای قابل شارژ به منظور جلوگیری از این مشکل ساخته شدهاند. به این باتری یون لیتیم نگاه کنید. هر دو طرف ساختاری در سطح اتم دارند که میتوان آن را همچون اسکله در نظر گرفت. پس هنگامی که باتری چیزی را تغذیه میکند، حاملهای لیتیوم الکترونها را برای تغذیه مدار استفاده میکنند، و به سمت دیگر باتری باز میگردند، و با نظم مشخصی سر جای خود قرار میگیرند، و با الکترونهای کمانرژی مواجه میشوند، هنگامی که باتری شارژ میشود، خلاف این موضوع رخ میدهد. در طی صدها یا شاید هزاران چرخه شارژ شدن باتریها، برخی از حاملان یون لیتیوم به نوعی از مسیر منحرف میشوند و در واکنشهای جانبی مشارکت میکنند، و چیزهایی تولید میکنند که مقاومت درونی باتری را افزایش میدهد، که باعث کاهش بهرهوری و قدرت باتری میشود تا جایی که در نهایت از بین برود.
حتی با وجود این اتفاق هم میتوان باتریهای خراب را به زندگی برگرداند. چه قابل شارژ باشند، چه نه، از طریق بازیافت آنها. گداختن، اصلیترین بخش فرآیند بازیافت باتری است، که در واقع، ذوب کردن بخشهای فلزی باتری است.
که ناخالصیها را از بین میبرد، و فلزات را به حالت اولیه و منظم خود باز میگردانند.
متاسفانه، در بیشتر کشورها نمیتوانید فقط باتریها را با سایر زبالههای روزمره دور بیندازید. بلکه باید آنها را به محل جمعآوری باتری یا مرکز بازیافت ببرید. این روند برای باتریهایی با بازیافت پیچیدهتر یکسان است. باید آنها را به سطح بازیافت شدن رساند یا آنها را به کارخانه بازگرداند.
کمی سخت است، اما قطعاً ارزش وقت و تلاشش را دارد، زیرا بازیافت باتریها بسیار مهم است. نه تنها مانع نشت فلزات سمی باتری به محیط زیست میشود، بلکه منابع کمیاب و حیاتی را حفظ میکند.
زمین حدود ۲۲ میلیون تن لیتیم در خود جای داده است، که برای حدود ۲.۵ میلیارد خودروی الکتریکی کافی است. زیاد به نظر میرسد، اما تنها ۲۵% بیشتر از تعداد خودروهایی است که به عقیده دانشمندان، برای صفر شدن آلایندگی تا سال ۲۰۵۰ لازم است، و این حتی شامل لپتاپها، تلفنهای همراه و هر چیز دیگری که از باتری لیتیوم-یون استفاده کند، نمیشود. با این همه، در حال حاضر، بیشتر باتریهای لیتیمی با هدف بازیافت تولید نشدهاند. طراحیها پیچیده و غیراستاندارد هستند. و ترکیباتشان تقریباً با چسبهای خرابنشدنی به یکدیگر متصل شدهاند. پس، امروزه، کمتر از ۵% از باتریهای لیتیوم-یون قابل بازیافتند.
قوانینی که به وضوح تعریف میکنند که چه کسی مسئول یک باتری مصرفشده است و باید با آن چه کرد، کمک زیادی به بازیافت میکند. مثلاً، باتریهای سرب اسیدی شامل مقررات سختگیرانهای هستند و نسبت به باتریهای لیتیمی با درصد بیشتری بازیافت میشوند.
در طول قرن آینده، نیاز به بازیافت تعداد زیادی باتری خودروی برقی خواهیم داشت. پس، دانشمندان در تلاشاند تا فرآیند بازیافت باتری را ارزانتر و با محیط زیست سازگارتر کنند. گداختن انرژی بسیاری زیادی مصرف میکند و بسته به نوع باتری میتواند محصولات جانبی مضری آزاد کند.
علاوه بر مقررات، فرآیندهای صنعتی و انتخابهای شخصی خودمان، فناوری باتری توسعه خواهد یافت. باتریهای اثباتشدهای در حال توسعه هستند که میتوانند نیروی فیزیکی، صدای محیط و حتی ادرار را به برق تبدیل کنند.
اما اگر میخواهید منبع اول نیرویتان را از «شماره یک» خود تأمین کنید، ببخشید که این را میگویم، اما برای ادرار قبل از یک انتظار طولانی آماده شوید.
مطالب مرتبط
