چه مدتی آثار حشیش در بدن مصرفکننده باقی میماند؟ ظاهرا بیش از 300 سال!
محققان اولین شواهد باستانشناسی را کشف کردهاند که نشان میدهد آثار ترکیب حشیش میتواند مدتها پس از مرگ در استخوانها بماند. این شواهد از بقایای اسکلتی افرادی از قرن هفدهم به دست آمده است.
بر اساس تحقیق جدید، محققان در ابتدا به دنبال نشانههایی از استفاده از گیاهان دارویی و یا به اصطلاح تفریحی در میان مردم قرن هفدهمی میلان ایتالیا بودند. آنها توجه خود را بر بقایای واقع در دخمه Ca’ Granda Ospedale Maggiore، یکی از نوآورانهترین بیمارستانهای اروپا در آن زمان، متمرکز کردند.
بین سالهای 1638 تا 1697، بیمارانی که در بیمارستان فوت میکردند در این دخمه دفن میشدند. آنها مهر و موم شدند و در آنجا نگهداری شدند. پس از اینکه دخمه حفاری شد، محققان استخوانهای به جا مانده را برای تحقیق به دست آوردند.
مطالعه قبلی که توسط این تیم انجام شده بود، شواهدی از تریاک را در نمونههای استخوان جمجمه و بافت مغز برخی از محل سکونت دخمه به دست آورده بود. این شواهد الهام بخش تحقیقی جدید شد.
محققان تصمیم گرفتند استخوان ران جسدها را بررسی کنند. بنابراین، نمونههای استخوان ران یا به اصطلاح فمور از بقایای انسانی دخمه جمعآوری شد تا از طریق تحقیقات باستانشناسی، وجود موادی را که نشاندهنده استفاده از مواد است، بررسی کرد.
گایا جووردانو از دانشگاه میلان و همکارانش نمونههای استخوانی از بقایای 9 نفر که در Ca’ Granda دفن شده بودند استخراج کردند. آنها سپس تجزیه و تحلیل سمشناسی را با پودر کردن استخوان و آمادهسازی نمونهها انجام دادند تا ترکیبات شیمیایی جداگانه جدا و خالص شوند. سپس از طیف سنجی جرمی برای شناسایی مواد استفاده کردند.
تجزیه و تحلیل مولکولهای تتراهیدروکانابینول (THC) و کانابیدیول (CBD) – ترکیبات روانگردان حشیش را نشان داد. این مولکولها در استخوانهای ران جسدها، چه زن و چه مرد یافت شدند. این مواد پس از مصرف و جذب در جریان خون راه یافته بودند و به بافت استخوانی، رسیده بودند و در آن رسوب کرده بودند.
این نتایج، تا جایی که ما میدانیم، اولین گزارش در مورد کشف حشیش در بقایای استخوانشناسی انسان از نظر تاریخی است.
جالب اینجاست که اگرچه حشیش یکی از درمانهای رایج پزشکی در میان یونانیان باستان و رومیها بود، این گیاه در اروپای غربی در قرون وسطی، بهویژه از قرن دوازدهم به بعد، رواج نداشت و در واقع، به صراحت توسط یک فرمان پاپ در سال 1484 ممنوع شده بود.
علاوه بر این، هیچ اشارهای به این گیاه در داروسازی بیمارستانی در کتابها وجود ندارد و نشان میدهد که این گیاه به طور رسمی توسط افرادی که در آنجا کار میکنند تجویز نمیشده است. جووردانو و همکارانش معتقدند این میتواند به این معنا باشد که بیماران یا خود درمانی میکردند یا شاید از آن برای اهداف تفریحی استفاده میکردند.
نتایج این تحقیق در Journal of Archaeological Science منتشر شده.
مطالب مرتبط
