دیدگاه متفاوت: وزوز گوش می‌تواند راه مغز ما برای مقابله با آسیب عصبی باشد

تحقیق جدیدی که توسط محققانی گوش و حلق و بینی ماساچوست انجام شده، شواهدی را نشان داده که بر اساس آن، این نویز خیالی توسط اعصاب بیش‌فعالی که سیستم عصبی دیگر قادر به تنظیم آن نیست، ایجاد می‌شود.

هر چند دلایل وزوز گوش بسیار گسترده است، مدتهاست که یک معمای پزشکی باقی مانده است و  اکنون محققان نظریه پیشرویی را مطرح کرده‌اند.

وزوز گوش در برخی موقتی یا متناوب است. اما در  دیگران، این بیماری پایدار است و اگر بیش از سه ماه طول بکشد، مزمن در نظر گرفته می‌شود.

وزوز گوش معمولاً با نوعی اختلال گوش همراه است، مانند قرار گرفتن در معرض صدا، کاهش شنوایی، آسیب و ضربه به گوش، انسداد مجرای گوش یا عفونت همراه است. همچنین می‌تواند افرادی را که ناشنوا یا کم شنوا هستند نیز تحت تأثیر قرار دهد.

علاوه بر مزاحمت شنیدن این زنگ مداوم در گوش یا صدا‌های دیگر در گوش، علائم وزوز گوش در بسیاری از بیماران ناتوان‌کننده است و باعث محرومیت از خواب، انزوای اجتماعی، اضطراب و افسردگی می‌شود، بر عملکرد کاری تأثیر می‌گذارد و کیفیت زندگی آن‌ها را به میزان قابل توجهی کاهش می‌دهد.

تا کنون، ما کاملاً مطمئن نشده‌ایم که چرا وزوز گوش رخ می‌دهد، اما در غیاب ارتعاش فیزیکی ایجاد‌کننده صدا، نظریه اصلی این است که منشا آن در اعصابی است که اطلاعات صوتی را به مغز منتقل می‌کنند.

طرفداران این نظریه فکر می‌کنند که این روش مغز برای جبران نقص یا عدم شنوایی است.

برای این کار ۲۹۴ نفر در سنین ۱۸ تا ۷۲ سال، در آزمایش شرکت داده شدند. تست‌های معمولی شنوایی آنها طبیعی بود. در این گروه، ۲۹ نفر بیش از شش ماه وزوز گوش ثابت پیدا کرد و ۶۴ نفر کمتر از ۶ ماه یا متناوب دچار وزوز گوش شد. یک سوم هم هرگز وزوز گوش پیدا نکردند.

به علاوه میزان وزوز گوش یک فرد پیش‌بینی‌کننده قوی برای پاسخ عصبی حلزونی او بود. افراد مبتلا به وزوز گوش، رفلکس عضلانی گوش میانی ضعیف‌تری دارند، که هدف آن محافظت از گوش ما در برابر صدا‌های بلند و با فرکانس پایین، مانند صدای باس در کلوپ شبانه است. آن‌ها همچنین دارای رفلکس اولیوو-کوکلری olivocochlear قوی‌تری بودند که معمولاً به ما کمک می‌کند تا صدا‌هایی را که در بخش وسیعی از محدوده قابل شنیدن پخش می‌شود پردازش کنیم.

هر چه وزوز گوش پایدارتر باشد، این پاسخ‌ها برجسته‌تر بودند. به گفته محققان، این امر نشان می‌دهد که پایداری وزوز ممکن است به میزان آسیب عصبی محیطی بستگی داشته باشد.

پس ایده کلی این است که وزوز گوش ممکن است با از دست دادن عصب شنوایی، از جمله در افراد با شنوایی طبیعی، ایجاد شود.

مطالعات مدل قبلی روی جوندگان نشان داده بود که می‌توان از خانواده‌ای از پروتئین‌ها به نام نوتروفین برای تحریک ترمیم شدن عصب شنوایی استفاده کرد.

این تحقیق در Scientific Reports منتشر شده.