دروغگویی بیمارگونه – توضیح علائم این بیماری عجیب و نحوه تشخیص و درمان آن

ماهیت عجیب دروغگویی بیمارگونه

آنچه که دروغ بیمارگونه را عجیب می‌کند، ماهیت مداوم و اجباری رفتارهای فریبنده است که ممکن است علیرغم عدم وجود پاداشی ملموس یا انگیزه‌های بیرونی رخ دهد. برخلاف دروغگویی معمولی، که ممکن است در خدمت اهداف ابزاری باشد یا از منافع فرد در موقعیت‌های خاص محافظت کند، دروغ‌گویی بیمارگونه به روابط شخصی، تعاملات اجتماعی، و تلاش‌های حرفه‌ای گسترش می‌یابد. افراد مبتلا به دروغ‌های بیمارگونه ممکن است داستان‌های مفصلی بسازند یا حقایقی را بدون توجه به پیامدهای آن، بیارایند، که منجر به سردرگمی، بی‌اعتمادی و ناراحتی عاطفی در میان افرادی می‌شود که تحت تأثیر رفتارهای فریبنده آنها قرار گرفته‌اند.

در اواخر قرن 19 و اوایل قرن 20 دروغگویی بیمارگونه به عنوان یک وضعیت روانپزشکی متمایز در جامعه پزشکی به رسمیت شناخته شد.

دروغگویی بیمارگونه اغلب با سایر اختلالات روانپزشکی مانند اختلال شخصیت خودشیفته، اختلال شخصیت ضداجتماعی یا اختلال شخصیت مرزی همراه است که ممکن است در ایجاد یا تشدید رفتارهای فریبنده نقش داشته باشد. افراد مبتلا به دروغ‌گویی بیمارگونه ممکن است احساس ناامنی، بی کفایتی یا عزت نفس پایین داشته باشند.

آسیب‌شناسی دروغگویی پاتولوژیک

اعتقاد بر این است که برآیند پیچیده‌ای از عوامل زیستی، روانی و محیطی باعث این امر می‌شود. اختلال در فرآیندهای شناختی مانند عملکرد اجرایی، کنترل تکانه و تنظیم هیجان ممکن است به ایجاد و حفظ رفتارهای فریبنده در افراد مبتلا به دروغگویی بیمارگونه بیانجامد.

مطالعات نوروبیولوژیکی ناهنجاری‌هایی را در نواحی مغز که مسئول شناخت اجتماعی و استدلال اخلاقی هستند مانند قشر جلوی مغز، قشر سینگولیت قدامی و آمیگدال نشان داده‌اند. اختلال در این مدارهای عصبی ممکن است توانایی فرد را در تشخیص نشانه های اجتماعی، همدردی با دیگران و مهار تکانه‌های فریبنده مختل کند.

عوامل روانشناختی، مانند تجارب اولیه دوران کودکی، الگوهای دلبستگی، و راهبردهای مقابله ای ناسازگار نیز ممکن است در ایجاد دروغگویی بیمارگونه نقش داشته باشند. تجارب آسیب زا، غفلت، یا سوء استفاده در دوران کودکی هم مسئولند.

راهبردهای درمانی دروغگویی پاتولوژیک

1. روان درمانی: روان درمانی فردی، به ویژه درمان شناختی- رفتاری (CBT) یا درمان روان پویشی، می‌تواند به افراد مبتلا به دروغ های بیمارگونه کمک کند تا انگیزه‌ها، باورها و احساسات اساسی را که باعث رفتارهای فریبنده آنها می شوند، کشف کنند. تکنیک‌های درمانی مانند بازسازی شناختی، تنظیم هیجان و آموزش مهارت‌های بین فردی می‌توانند تغییر رفتار را تسهیل کرده و الگوهای سالم‌تر ارتباط و بیان خود را ارتقا دهند.
2. دارودرمانی: در حالی که هیچ دارویی به طور خاص برای دروغگویی پاتولوژیک تایید نشده است، داروهای خاصی ممکن است برای بیماری‌های همراه مانند افسردگی، اضطراب یا تکانشگری تجویز شوند. مهارکننده‌های انتخابی بازجذب سروتونین (SSRIs)، تثبیت‌کننده‌های خلقی، یا داروهای ضد روان‌پریشی ممکن است در موارد خاص برای رفع اختلالات خلقی یا رفتاری در نظر گرفته شوند.
3. خانواده درمانی: مشارکت دادن اعضای خانواده یا افراد مهم در فرآیند درمانی می تواند حمایت، ارتباطات را بهبود بخشد و  میزان رفتارهای فریبنده را تعدیل کند.
4. گروه‌های حمایتی: ارتباط با دیگرانی که تجربیات مشابهی دارند می‌تواند احساس انزوا، شرم و انگ مرتبط با دروغ‌گویی بیمارگونه را کاهش دهد و حس اجتماعی را تقویت کند.