داروی جدیدی که به مبارزه با نشانه‌های معمول پیری کمک می‌کند و عمر موش‌ها را ۲۵٪ افزایش می‌دهد

دانشمندان در حال آزمایش دارویی هستند که عمر و سلامت موش‌های پیر را افزایش می‌دهد. محققان کشف کرده‌اند که غیرفعال کردن پروتئینی به نام IL-11 می‌تواند طول عمر سالم موش‌ها را به‌طور قابل‌توجهی افزایش دهد و این احتمال را افزایش می‌دهد که مزایای مشابهی در انسان‌ها داشته باشد. پژوهش‌ها نشان می‌دهند که حذف ژن IL-11 یا استفاده از آنتی‌بادی ضد IL-11 به‌طور چشمگیری طول عمر و سلامت موش‌های پیر را افزایش می‌دهد. این یافته‌ها نشان می‌دهند که درمان‌های ضد IL-11 می‌توانند با بیماری‌های مرتبط با پیری با حداقل عوارض جانبی مبارزه کنن.

افزایش طول عمر و سلامت موش‌ها

در پژوهشی جدید که در نشریه Nature منتشر شده است، محققان در شورای تحقیقات پزشکی و کالج امپریال لندن، با همکاری مدرسه پزشکی دوک-نوس، به موش‌هایی که ۷۵ هفته سن داشتند، یعنی معادل ۵۵ سال در انسان، آنتی‌بادی ضد IL-11 تجویز کردند. نتایج چشمگیر بود: در موش‌هایی که از ۷۵ هفتگی تا زمان مرگ با داروی ضد IL-11 درمان شدند، میانگین طول عمر ۲۲.۵٪ در نرها و ۲۵٪ در ماده‌ها افزایش یافت و به‌طور متوسط ۱۵۵ هفته زندگی کردند، در حالی که موش‌های درمان نشده به‌طور متوسط ۱۲۰ هفته زندگی کردند. علاوه بر این، درمان به‌طور قابل‌توجهی مرگ و میر ناشی از سرطان و بیماری‌های مرتبط با فیبروز، التهاب مزمن و متابولیسم ضعیف را کاهش داد که از نشانه‌های معمول پیری هستند.

درک تفاوت بین طول عمر و طول سلامت

طول عمر به تعداد کل سال‌هایی که یک فرد از تولد تا مرگ زندگی می‌کند، اشاره دارد. در مقابل، طول سلامت به دوره‌ای از زندگی یک فرد اشاره دارد که در آن سالم و بدون بیماری‌های مزمن جدی یا ناتوانی‌ها باقی می‌ماند. تفاوت کلیدی بین این دو این است که در حالی که طول عمر بر کمیت زندگی تمرکز دارد، طول سلامت بر کیفیت زندگی در طول آن سال‌ها تأکید دارد.

تأثیر IL-11 بر پیری انسانی

پیش‌تر، دانشمندان پیشنهاد کرده بودند که IL-11 یک میراث تکاملی در انسان‌هاست. IL-11 در حالی که برای بازسازی اندام‌ها در برخی حیوانات ضروری است، در انسان‌ها به‌طور عمده اضافی محسوب می‌شود. با این حال، پس از سن ۵۵ سالگی، تولید IL-11 در انسان‌ها افزایش می‌یابد و با التهاب مزمن، فیبروز در اندام‌ها، اختلالات متابولیک، از دست دادن عضلات (سارکوپنی)، ضعف و فیبروز قلبی مرتبط است که از نشانه‌های پیری هستند. فعالیت ژن IL-11 در همه بافت‌های موش‌ها با افزایش سن افزایش می‌یابد و وقتی فعال می‌شود، منجر به چندبیماری (multimorbidity) می‌شود که به‌صورت بیماری‌های مرتبط با پیری و کاهش عملکرد در سراسر بدن بروز می‌کند.

آینده تحقیقات انسانی

پروفسور استوارت کوک از شورای تحقیقات پزشکی، کالج امپریال لندن، و مدرسه پزشکی دوک-نوس، توضیح داد: «ما نشان دادیم که مهار التهاب با مسدود کردن ژن IL-11، طول سلامت و طول عمر موش‌ها را افزایش می‌دهد. ما به‌طور مکرر رابطه ۱:۱ بین اثرات IL-11 در سلول‌های موش و انسان نشان داده‌ایم و این امر این موضع را نشان می دهد که داروهای ضد IL-11 ممکن است برای افزایش طول سلامت و طول عمر انسان‌ها نیز مؤثر باشد، که ممکن است در آینده نزدیک در آزمایش‌های بالینی آزمایش شود، زیرا این داروها فعلا در مرحله آزمایش‌های ایمنی انسانی است.»

پروفسور ایلاریا بلانتونو از دانشگاه شفیلد نیز اشاره کرد که مشکل همه این مداخلات این است که مابیمارهای بالای 50 سال نداریم که لازم باشد همه عمر این دارو را بگیرند و ضعف و علایم پیری هم، فعلا بیماری محسوب نمی‌شوند تا آزمایش این دارو و هزینه این داروها و جبران سرمایه‌گذاری شرکت‌های داروسازی را جبران کند.

اگر ضد IL-11 طول سلامت انسان‌ها را افزایش دهد، پیامدهای بسیار بزرگی برای سلامت و ثروت کشورها خواهد داشت. افزایش طول عمر ممکن است امکان‌پذیر باشد، اما آیا با سلامتی هم توام خواهد بود و ابعاد اجتماعی – اقتصادی – فرهنگی افزایش طول عمر انسان‌ها باید بررسی شود.