فناوری ارسال عکس به آن سوی اقیانوس در سال 1926
این روزها ارسال عکس خیلی ساده است، ایمیل و اپلیکیشنهای اشتراک عکس، کار را خیلی ساده کرده است. اما هیچ فکر کردهاید که در سالهای نخست قرن بیستم، نشریات معتبری که میخواستند عکسهای روزی از رخدادهای مهم دنیا داشته باشند، چه میکردند؟
یک مثال جالب میتوانم بزنم، در سال 1926، در جریان عملیات نجات سرنشینان کشتی Antinoe، ناو پرزیدنت روزولت این عکس را گرفت، این عکس با فناوری همان زمان، بلافاصله از لندن به نیویورک فرستاده شد تا نشریات آمریکایی از آن استفاده کنند.
اما چاپ این عکس آنقدر سؤال در ذهنهای خوانندهها ایجاد کرد و آنقدر آنها از این معجزه شگفتزده شدند که نشریهای به نام Science and Invention لازم دید، در قالب یک نمودار اطلاعاتی یا اینفوگراف این مسئله را توضیح دهد.
شما میتوانید اینفوگراف را در نمای بزرگ در اینجا ببینید و از جزئیات امر مطلع شوید، روند کار اندکی پیچیده است، چنین به نظر میرسد که عکسها را ابتدا به صورت یک سری نقطه روی یک نوار ضبط میکردند، که در واقع یک شیوه ابتدایی دیجیتالی کردن بود، بعد اطلاعات نوار را با دستگاهی از طریق کابل زیر اقیانوس به آمریکا میفرستادند تا در آنجا در روندی معکوس به عکس تبدیل شود.
سیستم بارتلین؛ نخستین گام در دیجیتالیسازی تصاویر
فناوری خیرهکنندهای که در سال ۱۹۲۶ برای ارسال عکس کشتی «آنتینو» استفاده شد، سیستم «بارتلین» (Bartlane) نام داشت که توسط هری بارتولومیو و جیمز لین ابداع شده بود. این فناوری در واقع نیایِ حقیقیِ پیکسلهای امروزی است. در این فرآیند، عکس ابتدا به صورت فیزیکی اسکن میشد و چگالی نوری آن در نقاط مختلف سنجیده میشد. نکته نبوغآمیز اینجا بود که آنها تصویر را به «کدهای سوراخدار» تبدیل میکردند. هر سوراخ روی نوار کاغذی، نمایندهی یکی از ۵ تا ۱۵ طیف خاکستری (Gray Scale) بود. این نخستین بار در تاریخ بود که یک تصویر آنالوگ، برای عبور از گلوگاهِ کابلهای مسی، به دادههای گسسته یا «شبهدیجیتال» تبدیل میشد تا قابلیت انتقال از راه دور را پیدا کند.
عبور از اقیانوس در کالبدِ پالسهای الکتریکی
چالش اصلی در سال ۱۹۲۶، پهنای باند بسیار محدود کابلهای تلگراف زیر اقیانوس اطلس بود. این کابلها برای انتقال کلمات طراحی شده بودند، نه حجم عظیم دادههای بصری. دستگاه بارتلین با استفاده از نوار پانچ (Perforated Tape)، دادههای مربوط به هر نقطه از عکس را به پالسهای الکتریکی تبدیل میکرد که شباهت زیادی به کد مورس داشتند، اما با پیچیدگی بیشتر. این پالسها هزاران کیلومتر در بستر تاریک اقیانوس سفر میکردند و در مقصد، دوباره به یک نوار پانچ مشابه تبدیل میشدند. این جابهجاییِ اطلاعات، فرآیندِ «فیزیکی» حملِ عکس با کشتی را که هفتهها طول میکشید، به یک فرآیند «اطلاعاتی» چندساعته تقلیل داد و مفهوم «سرعتِ خبر» را بازتعریف کرد.
بازسازیِ تصویر در مقصد؛ بازگشت از کد به نقره
در ایستگاه نیویورک، معجزهی معکوس رخ میداد. نوار پانچِ دریافتشده، در دستگاهی قرار میگرفت که دارای یک منبع نور و دریچههایی متناسب با سوراخهای نوار بود. قدرت نوری که از این سوراخها عبور میکرد، دقیقاً مطابق با تیرگی یا روشنیِ نقطهی متناظر در عکس اصلی تنظیم شده بود. این نور بر روی یک کاغذ حساس به نور (فوتوگرافیک) تابیده میشد که روی یک استوانهی چرخان نصب شده بود. با چرخش استوانه و تابش نقطهبهنقطه، تصویر دوباره از دلِ کدهای انتزاعی متولد میشد. این فرآیندِ بازسازی، شباهت عجیبی به نحوهی عملکرد چاپگرهای سوزنی یا حتی مانیتورهای امروزی در بازخوانی بیتها دارد.
فروپاشی مرزهای زمان و مکان در فوتوژورنالیسم
پیش از این فناوری، عکس یک «شیء فیزیکی» بود که باید حمل میشد، اما سیستم بارتلین عکس را به «اطلاعات» تبدیل کرد. این تغییر پارادایم، عصر جدیدی از فوتوژورنالیسم را آغاز کرد که در آن «فوریت» بر «کیفیت» پیشی گرفت. اگرچه عکسهای ارسالی به دلیل محدودیتِ طیفهای خاکستری، کنتراست بالایی داشتند و گاهی جزئیات ظریف را از دست میدادند، اما ارزش خبریِ آنها به دلیلِ «همزمانی» با حادثه، بیرقیب بود. این موضوع باعث شد نشریاتی مثل «Science and Invention» تلاش کنند تا ذهنِ عامه را که هنوز به جابهجاییِ فیزیکیِ اشیاء عادت داشت، با مفهومِ انتزاعیِ «انتقالِ تصویر بدونِ حرکتِ ماده» آشنا کنند.
میراثِ تلگرافِ تصویری در عصرِ کوانتوم
سیستم انتقال عکس سال ۱۹۲۶، زیربنای تئوریکِ تمام فناوریهای ارتباطی بعدی، از فکس تا فرمتهای JPEG امروزی را بنا نهاد. در واقع، آنچه امروزه به عنوان «فشردهسازی دادهها» میشناسیم، ریشه در همان تلاشهای اولیه برای گنجاندنِ یک عکس در قالبِ کدهای محدودِ نوار پانچ دارد. درکِ این فناوری به ما نشان میدهد که دیجیتالیسازی، نه یک اختراع ناگهانی در اواخر قرن بیستم، بلکه یک تکامل تدریجی برای غلبه بر محدودیتهای فیزیکیِ جغرافیا بوده است. عکسی که از ناو پرزیدنت روزولت مخابره شد، در واقع نخستین «بسته اطلاعاتی» (Packet) بصری بود که جهان را به دهکدهای کوچکتر تبدیل کرد.
مطالب مرتبط
با عرض پوزش از نامربوط بودن نظر.چرا اپلیکیشن اندروید یک پزشک کار نمی کنه؟
تیم نویسنده اپ دیگر فعال نیست.
با داون شدن گودر یه حسی دارم شبیه قطع برق! :(
اینکه چطور اونها تونستند با ارتباط تکنولوژیهای زمان خودشون، کاری رو انجام بدن که نیاز به تکنولوژی بالاتری داره خیلی جالب بود!