به خدا من روبات نیستم، چرا این آزمون سخت انسانشناسی؟!
مدتی است که وقتی میخواهم وارد برخی سایتها شوم، مدام کادر «من روبات نیستم» و پشت سرش «من یک انسان هستم» به من نشان داده میشود.
تا اینجای کار، وارد کردن دو تیک مشکل خاصی ندارد. هرچند کمی زمانبر است.
اما پشت سر این در کادری 9 عکس به من نشان داده میشوم و من باید به دقت مشخص کنم که کدام یک از این عکسهای مثلا تصویری از یک قطار، هواپیما یا دوچرخه است.
این مرحله آخر دیگر وقتگیر است و گاهی هم محتاج دقت و البته در مواردی هم شکبرانگیز که واقعا چه چیز میبینیم.
مثلا به عکس بالای این پست توجه کنید. باید حواسم باشد که یک دفعه اتوبوس را با قطار اشتباه نگیرم. یا اینکه شک میکنم که تصویر ایستگاه قطار را دارم میبینم یا قطار را. موقع خستگی رد کردن این مرحله آزاردهنده است.
نمیدانم! شاید بهتر باشد که سایتها مکانیسمهای خلاقانهتری برای اجازه ورود کاربران انسانی انتخاب کنند و این همه ما را درگیر نکنند.
از سوی دیگر گاهی واقعا به خاطر رد شدن در این آزمون حس خوبی به من دست نمیدهد.
از سوی اخلاق نوشتن بات و استفاده از آن باید زمانی پیشرفت کند. این که نمیشود حجم زیاد پویش وب در وب، ما کاربران انسانی را تحتالشعاع قرار بدهد.
شما چه خاطراتی از رد کردن مراحل تایید هویت دارید؟!
مطالب مرتبط
شما این رو از این زاویه فقط میبینید. اما واقعیت اینه که در درصدی از این موارد شما دارید به طور مجانی برای یه کمپانی تصاویر رو شناسایی میکنید تا بعدا در الگوریتمهای یادگیری ماشین ازشون استفاده بشه. به عبارتی شما دارید در قبال سرویسی که میگیرید یه کاری (هر چند کوچیک) براشون انجام میدید. معروفه که میگن:
“If you are not paying for it, you’re not the customer; you’re the product being sold.”
دقیقا به همین دلیل بعضی وقتها تصویر غلط رو انتخاب میکنم. :D هر چند میدونم اونها روی انتخابها محاسبات آماری انجام میدن.
فکر کنم یه جایی خونده بودم که این تصاویری که برای تشخیص هویت انسانی نشون داده میشه، برای رفع نقص الگوریتمهای شناسایی اماکن هست که در برنامه های تولید شده امکان تشخیصش برای نرم افزار نبوده، بنابراین تحت عنوان شناسایی هویت، انجام این کار رو میندازن گردن کاربرها. به همین سادگی!
اگر نرم افزار تشخیص هویت نفهمیده عکس چیه،چطور میتونه سوال درست رو از کاربر بپرسه تا بتونه متوجه بشه که کِی باید اجازه عبور به کاربر بده؟
بر اساس یه پادکستی که فکر کنم میز بود اسمش، میگفت بعد فصل اول سریال وست ورد یکی توییت میکنه به ایلان ماسک و بهش میگه چرا یه وست ورد نمیسازی؟ اونم جواب میده میگه مگه مطمنی که الان توش زندگی نمیکنی؟
حالا شاید واقعا رباتیم و خبر نداریم.
سلام
مشکل اینجاست که سایتها نمیتونن مطمئن باشن این آی پی که قصد انجام عملی در سایتشون داره توسط یک فرد حقیقی داره انجام میشه که میخواد واقعا کارشو انجام بده یا توسط یک آدم کنجکاو که میخواد ببینه میتونه رمز یکی دیگه رو حدس بزنه و یا اصا توسط یک خزنده وب یا یک ربات که کارش جستجو در زیرصفحات سایتهای مختلفه و یا داره یک حمله به اون وبسایت رخ میده.
خب از موارد یاد شده چند موردش که انسانی هستن ثابت هستن و هوش بکار رفته توسط اونها در خلال زمان تغییری نمیکنه.
مشکل سر مواردیه که توسط الگوریتمها و هوش مصنوعی ساخته میشن. یعنی رباتها.
و فقط الگوریتم ها هستن که میتونن الگوریتم ها رو شکست بدن.
فلذا همونقدر که الگوریتمها و ربات های خزنده وب و نفوذگر قدرتمند تر و باهوشتر میشن اجبارا روش های شناسایی اونها هم برای ما انسانها قدری مشکلتر میشه.
این “قدری مشکلتر” ممکنه در طی چند سال چنان مشکلتر بشه که عملا وبگردی رو برای ما از اون تجربه ساده و راحت خارج کنه.