زندگینامه ژان دوس پاسوس و دستاوردهای ادبی او

0

من به کجا تعلق دارم؟ مدیون چه کسی هستم؟ کشور من کدام است؟ خانه ام کجا است؟ و… اینها پرسش هایی اساسی در رابطه با مسئله هویت است که وقتی جامعه ای دستخوش تغییرات بنیادی می شود در ذهن مردم جای می گیرد و همان قدر که اجتماعی است، شخصی هم هست؛ چون نشان دهنده نگرانی ها و اضطراب ها در مورد ماهیت اجتماع، امیدها و واقعیت های آن است.

ژان دوس پاسوس John Dos Passos نویسنده مهم و سرشناس آمریکایی، نشانه ای از نسل تباه شده بعد از جنگ جهانی اول است. در سال ۱۸۹۶ به دنیا آمد. پدرش حقوقدانی برجسته و ثروتمند و مادرش از خانواده ای اشرافی بود.مادرش که او را در سن ۴۲ سالگی به دنیا آورد بهترین دوست و همراه او بود. در بازگشت به آمریکا و پس از ازدواج پدر و مادر توانست از نام خانوادگی پدر استفاده کند. به مدرسه چوئت در ویلفورد کانتی کات رفت و بعد از پایان دبیرستان وارد دانشگاه هاروارد شد. در دانشگاه ابتدا طرفدار هنر بود و می خواست آرشیتکت شود ولی به تدریج به یک معترض و شورشی سیاسی تبدیل شد. دانشگاه را ترک کرد تا به جبهه متفقین در اروپا بپیوندد. در جنگ جهانی اول به عنوان راننده آمبولانس در فرانسه و ایتالیا فعالیت داشت و علاوه بر آن به عنوان گزارشگر روزنامه سفرهای متعددی به اسپانیا و دیگر کشورهای اروپایی کرد. مشاهده فجایع جنگ، فریب کاری های اداری و بی معنی بودن رنج هایی که شاهدش بود شعور تاریخی و درک اجتماعی او را قوی تر کرد و به تدریج ذهن گرایی اولیه او به یک برون گرایی خشن تبدیل شد.در دوران تحصیل در هاروارد، به جرگه هیأت تحریریه ماهنامه هاروارد پیوست و تعداد زیادی مقاله و نقد نوشت. در سال ۱۹۱۶، مقاله ای با عنوان «اعتراض فروتنانه» نوشت که نشان دهنده بینش و جاه طلبی او در سال های بعدی زندگی اش بود. در سال ۱۹۲۰، رمان «one mans initiation» و در سال ۱۹۲۱ رمان «سه سرباز» را نوشت. این رمان به نوبت از دید سه سرباز نقل می شود. یکی از آنها هنرمندی تحصیل کرده هاروارد است و دو سرباز دیگر انسان های معمولی هستند.

آرزوی دوس پاسوس برای گسترده تر کردن چشم اندازهای سیاسی در نوشته هایش همراه با اشتیاق شدید او به گسترش هنر پس از جنگ به نوشتن یک رمان تجربی به نام «Manhathan Transfer» منجر شد که در سال ۱۹۲۵ انتشار یافت. این رمان تصویری گذرا از زندگی در نیویورک بین سال های ۱۸۹۰ تا ۱۹۲۵ است و شامل قطعاتی از ترانه  های عامه پسند، عنوان های خبری، تک گویی ها و بخش های ناتورالیستی از زندگی یک دوجین شخصیت است که در جرقه هایی عصبی، پرتنش، هیجان انگیز و برداشت  گرایانه عقب و جلو می رود و در نهایت این خود منهتن است که به عنوان شخصیت اصلی و منفور داستان معرفی می شود.در ۱۰ سال بعد از آن، دوس پاسوس درگیر مسائل سیاسی جناح چپ بود؛ نوشتن مقاله هایی برای روزنامه سیاسی «اجتماع نوین» و دفاع از دو ایتالیایی _ آمریکایی آنارشیست به نام  های ساکو و ونزتی که در سال ۱۹۲۷ شتاب زده متهم به قتل و محکوم به مرگ شدند. در این راه هنرمندان دیگری مثل اپتون سینکلر، دوروتی پارکر، وینسنت میلی و بن شان او را همراهی کردند. تلاش برای آزادی آن دو بی نتیجه ماند و این واقعه تصور او را نسبت به آمریکا به عنوان جایگاه دو طبقه از مردم: ثروتمند و مصون و فقیر و آسیب پذیر متبلور کرد.داستانی که او در این دوره نوشت تریلوژی معروف «آمریکا» است که عمیق تر شدن رادیکالیسم و اشتیاق روزافزون او را به عنوان نویسنده مسائل مربوط به آمریکا نشان می دهد. داستان، تاریخ زندگی آمریکایی در سه دهه ابتدای قرن گذشته است. این رمان بهترین کار دوس پاسوس و نشان دهنده اوج طبع آزمایی ادبی اوست که در آن به مفاهیم فنی برای ترسیم ارتباط   های میان انواع از خود بیگانگی و ساختارهای اجتماعی مولود آن که در «Manhathan Transfer» مجسم کرده بود دست می یابد.

این تریلوژی طولانی شامل دوازده داستان تخیلی در هم پیچیده است که هر کدام از دیدگاه شخصیت اصلی آن بازگو می شود. این دوازده قصه نه تنها به وسیله یکدیگر، بلکه با سه ترفند از هم جدا می شوند: ۱)۶۸ فیلم خبری کوتاه، کولاژهایی از عنوان های خبری روزنامه ها، سرودهای غنایی، سخنرانی های سیاسی و آگهی های تبلیغاتی که همه با هم فرهنگ توده و آگاهی های عمومی را در طول سال ها نشان می دهند.۲) ۲۷ زندگینامه از شخصیت های کلیدی اجتماع مثل هنری فورد سازنده اولین اتومبیل، توماس ادیسون مخترع و رئیس جمهور وودرو تا مردم عادی که در مقابل زورگویی ها مقاومت کردند و سرباز گمنام. ۳) ۵۱ بخش «چشم دوربین» که جریانی است از رشد آگاهانه یک ذهن هنرشناس حساس و منحصر به فرد. تمامی این سه بخش، داستان ها، خبرهای سیاسی کوتاه، زندگینامه ها و چشم دوربین دست به دست هم می دهند تا تأثیر وقایع اجتماعی را در زندگی خصوصی آدم ها نشان دهند، ماهیت اجتماعی تجربه شخصی را به تصویر بکشانند و آمریکای سرمایه داری را محکوم کنند.

«درهم آمیزی» (۱۹۳۰) «The 42nd Parallel» و «۱۹۱۹» (۱۹۳۲)، «پول کلان» (۱۹۳۶) تریلوژی رشد ماتریالیسم آمریکایی را از دهه ۱۸۹۰ یعنی دوره رونق کار و گرمی بازار تا افسردگی عمیق اوایل دهه ۱۹۳۰ در برمی گیرد.

سفارش طراحی سایت در کارلنسر با قیمت توافقی
خرید ساعت سونتو و لوازم جانبی ساعت Suunto

بعد از «آمریکا» نوشته های دوس پاسوس هرگز به توانایی و اقتدار این تریلوژی نرسید. کم کم تغییراتی در فلسفه و بینش افراطی او به وجود آمد و فلسفه او به تدریج حالت محافظه کارانه به خود گرفت. در اواخر دهه سی، شروع کرد به طرد آن عقاید و در عین حال نوشته های او شور و حرارت خود را از دست داد و سبک او روان تر و ساده تر شد. در تریلوژی بعدی اش «ناحیه کلمبیا» (۱۹۵۲) به شکل های سنتی برگشت و در رمان های بعدی شروع به نوشتن تاریخ و سفرنامه کرد و زندگینامه توماس جفرسون را نوشت. در سال ۱۹۶۱ «اواسط قرن» را منتشر کرد که تقلیدی بود از تریلوژی «آمریکا» ولی هرگز به استحکام آن نبود. حمله او به احزاب، روان کاوان و نوجوانان در مقابل انتقاد پرشور او از کل یک سیستم اجتماعی که بزرگ ترین دستاورد او در تریلوژی «آمریکا» بود به نظر کوته فکرانه و گستاخانه می آمد. در این رمان او به تکنیک خوش نقش و نمای اولین کارهای خود بازگشت تا تصویری گذرا از آمریکای بعد از جنگ را نشان دهد. در زمان مرگش در ۲۸ سپتامبر ۱۹۷۰ در بالتیمور، مریلند، بخش اعظم رمان جدیدش به نام «سیزدهمین گاهشمار» را به پایان رسانده بود. رمان هایی که پس از مرگش منتشر شد «جزیره ایستر» (۱۹۷۱) و «چهاردهمین گاهشمار» (۱۹۷۳) شرح خاطرات و نامه هایش بود.

   

ارسال یک پاسخ

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.