تاریخچه کامل ایستگاه فضایی میر شوروری
میر (به روسی:روشن. «صلح» یا «جهان») ایستگاه فضایی بود که از سال 1986 تا 2001 در مدار پایین زمین فعالیت میکرد و توسط اتحاد جماهیر شوروی و بعداً توسط روسیه اداره میشد.
میر اولین ایستگاه فضایی ماژولار بود و از سال 1986 تا 1996 در مدار بود. جرم آن از هر فضاپیمای قبلی بیشتر بود. در آن زمان میر بزرگترین ماهواره مصنوعی در مدار بود. پس از پایان عمر میر توسط ایستگاه فضایی بینالمللی (ISS) جانشین آن شد. این ایستگاه به عنوان یک آزمایشگاه تحقیقاتی میکروگرانشی عمل میکرد که در آن خدمه آزمایشهایی را در زمینه زیستشناسی عمومی، زیستشناسی انسانی، فیزیک، نجوم، هواشناسی و سیستمهای فضاپیما با هدف توسعه فناوریهای مورد نیاز برای اشغال دائمی فضا انجام میدادند.
میر اولین ایستگاه تحقیقاتی طولانی مدت مستمر در مدار بود و رکورد طولانیترین حضور مداوم انسان در فضا را با 3644 روز با آن شکل گرفت تا اینکه در 23 اکتبر 2010 ایستگاه فضایی بینالمللی در این زمینه از آن پیشی گرفت. رکورد طولانیترین اقامت یک انسان در فضا هم توسط میر ممکن شده است: والری پولیاکوف 437 روز و 18 ساعت در ایستگاه میر بین سالهای 1994 و 1995 در میر بود.
پس از موفقیت برنامه سالیوت، میر مرحله بعدی در برنامه فضایی اتحاد جماهیر شوروی بود. اولین ماژول ایستگاه، معروف به ماژول هسته یا بلوک پایه، در سال 1986 به مدار فرستاده شد و راهاندازی شد و پس از آن شش ماژول دیگر راهاندازی شد. راکتهای پروتون برای پرتاب تمام اجزای آن استفاده شد، اما ماژول موسوم لنگرگاه توسط ماموریت شاتل فضایی ایالات متحده STS-74 در سال 1995 ارسال شد. پس از تکمیل، ایستگاه شامل هفت ماژول تحت فشار هوا و چندین جزء بدون فشار بود. برق توسط چندین آرایه فتوولتائیک متصل به ماژولها تامین میشد. این ایستگاه در مداری بین 296 کیلومتر و 421 کیلومتر مدار زمین زی مسیر میکرد و با سرعت متوسط 27700 کیلومتر در ساعت حرکت میکرد و هر هفت و ساعت و ربع یک بار گرد زمین میگشت.
پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی، میر توسط آژانس فضایی فدرال روسیه (RKA) جدید اداره میشد. اکثر ساکنان ایستگاه شوروی بودند. اما از طریق همکاریهای بینالمللی مانند برنامههای Intercosmos، Euromir و Shuttle-Mir، ایستگاه میزبان فشانوردان از چندین کشور آسیایی، اروپایی و آمریکای شمالی هم شد. میر در مارس 2001 پس از قطع بودجه از مدار خارج شد. هزینه برنامه میر توسط مدیر کل سابق RKA در سال 2001، یوری کوپتف، ۲.۴ میلیارد دلار در طول عمر آن (شامل توسعه، مونتاژ و عملیات مداری) برآورد میشود.
برنامهریزی شده بود که ماژول اصلی ایستگاه، در مجموع به چهار پورت اتصالی مجهز شود دو پورت اضافی در دو طرف یک گوی اتصال در جلوی ایستگاه برای فعال کردن ماژولهای بیشتر برای گسترش قابلیتهای ایستگاه در نظر گرفته شد. تا آگوست 1978، این به پیکربندی نهایی یک پورت عقب و پنج پورت در یک محفظه کروی در انتهای جلوی ایستگاه تبدیل شد.
در اوایل سال 1984، کار بر روی میر متوقف شد و منابع مالی برای آمادهسازی برنامه شاتل بوران اختصاص یافت. در اوایل سال 1984،
مونتاژ مداری میر در 19 فوریه 1986 با پرتاب موشک پروتون-K آغاز شد. چهار ماژول از شش ماژول که بعداً اضافه شدند (Kvant-2 در سال 1989، Kristall در سال 1990، Spektr در سال 1995 و Priroda در سال 1996) به مجموعه اصلی میر اضافه شدند. در مرحله اول، ماژول به طور مستقل روی Proton-K خود راهاندازی میشود و به طور خودکار ایستگاه را تعقیب میکند. سپس به درگاه اتصال به جلو در گره اتصال ماژول هسته متصل میشود، سپس بازوی Lyappa خود را برای جفت شدن با یک فیکسچر در قسمت بیرونی گره گسترش میدهد. سپس بازو ماژول را از درگاه اتصال به جلو بلند میکند و قبل از پایین آوردن آن به داک، روی درگاه شعاعی که قرار بود جفت شود، میچرخاند. این گره تنها به دو دروگ Konus مجهز بود که برای داکینگ مورد نیاز بود. این بدان معناست که قبل از ورود هر ماژول جدید، فشار گره باید کم شود تا به فضانوردان پیادهروی فضایی اجازه داده شود تا به صورت دستی دروگ را به بندر بعدی که باید اشغال شود، منتقل کنند.
دو ماژول توسعه دیگر، Kvant-1 در سال 1987 و ماژول docking در سال 1995، مراحل مختلفی را دنبال کردند. Kvant-1 که برخلاف چهار ماژول ذکر شده در بالا، هیچ موتوری از خود نداشت، متصل به یدک کش مبتنی بر فضاپیمای TKS که ماژول را به جای گره اتصال به انتهای ماژول هسته تحویل میداد، پرتاب شد. هنگامی که اتصال سخت به دست آمد، یدک کش باز شد و خود را از مدار خارج کرد. در همین حال، ماژول داکینگ در طول STS-74 از شاتل فضایی آتلانتیس به فضا پرتاب شد و با سیستم داکینگ مدارگرد مدارگرد جفت شد. سپس آتلانتیس از طریق ماژول به کریستال لنگر انداخت، سپس زمانی که بعداً در مأموریت باز شد، ماژول را رها کرد. ایستگاه توسط فضانوردانی که مجموعاً هشتاد پیاده روی فضایی را در طول تاریخ ایستگاه انجام دادند. [صفحه مورد نیاز]
مونتاژ ایستگاه آغاز سومین نسل از طراحی ایستگاه فضایی بود، که اولین بار بود که متشکل از بیش از یک فضاپیمای اصلی بود (در نتیجه عصر جدیدی در معماری فضایی باز شد). ایستگاههای نسل اول مانند سالیوت 1 و اسکای لب دارای طرحهای یکپارچه بودند که شامل یک ماژول بدون قابلیت تامین مجدد بود. ایستگاههای نسل دوم Salyut 6 و Salyut 7 شامل یک ایستگاه یکپارچه با دو پورت بودند تا مواد مصرفی بتوانند توسط فضاپیماهای باری مانند Progress پر شوند. قابلیت میر برای گسترش با ماژولهای الحاقی به این معنی است که هر کدام میتوانند با هدف خاصی در ذهن طراحی شوند (به عنوان مثال، ماژول اصلی تا حد زیادی به عنوان محل زندگی عمل میکرد)، بنابراین نیازی به نصب تمام تجهیزات ایستگاه در یک واحد را از بین میبرد. ماژول. [صفحه مورد نیاز]
علاوه بر ماژولهای تحت فشار، میر دارای چندین جزء خارجی بود. بزرگترین جزء تیرچه Sofora بود، یک ساختار داربست مانند بزرگ متشکل از 20 بخش که هنگام جمعآوری، 14 متر از کوه خود در Kvant-1 پیشبینی میشود. یک بلوک رانشگر مستقل، VDU (Vynosnaya Dvigatyelnaya Ustanovka)، در انتهای Sofora نصب شده بود و برای تقویت پیشرانههای کنترل رول روی ماژول هسته استفاده شد. افزایش فاصله VDU از محور میر باعث کاهش 85 درصدی در مصرف سوخت شد و میزان پیشرانه مورد نیاز برای جهتگیری ایستگاه را کاهش داد. این تیرآهن، نمونه اولیه کوچکی از سازهای است که برای استفاده در Mir-2 برای نگهداری ظروف سهموی بزرگ دور از سازه ایستگاه اصلی، 5 متر طول داشت و به عنوان نقطه نصب برای آزمایشهای نوردهی خارجی استفاده میشد. [صفحه مورد نیاز]
برای کمک به جابجایی اشیاء در اطراف ایستگاه در طول EVAs، میر دو جرثقیل باری Strela را در کنارههای ماژول هسته نصب کرد که برای جابجایی فضانوردان و قطعات پیادهروی فضایی استفاده میشد. جرثقیلها متشکل از قطبهای تلسکوپی بودند که در بخشهایی جمع شده بودند که در هنگام فرو ریختن حدود 1. 8 متر (6 فوت) اندازه داشتند، اما زمانی که با استفاده از میل لنگ دستی کشیده شدند، طول آنها 14 متر (46 فوت) بود، به این معنی که میتوان به تمام ماژولهای ایستگاه در طول پیاده روی فضایی دسترسی داشت.
هر ماژول دارای اجزای خارجی مخصوص آزمایشهایی بود که در آن ماژول انجام شد، که واضحترین آنها آنتن تراورس است که روی پریرودا نصب شده بود. این رادار دیافراگم مصنوعی شامل یک چارچوب بشقاب مانند بزرگ بود که در خارج از ماژول نصب شده بود، با تجهیزات مرتبط در داخل، که برای آزمایشهای مشاهدات زمین مورد استفاده قرار میگرفت، مانند بسیاری از تجهیزات دیگر در پریرودا، از جمله رادیومترهای مختلف و سکوهای اسکن. [صفحه مورد نیاز] Kvant. -2 همچنین دارای چندین سکوی اسکن بود و دارای یک براکت نصب بود که واحد مانور فضانورد یا ایکار به آن متصل شده بود. این کوله پشتی برای کمک به فضانوردان در حرکت در اطراف ایستگاه و بوران برنامهریزی شده به روشی مشابه واحد مانور سرنشین دار ایالات متحده طراحی شده است، اما تنها یک بار در طول EO-5 مورد استفاده قرار گرفت. [صفحه مورد نیاز]
علاوه بر تجهیزات مخصوص ماژول، Kvant-2، Kristall، Spektr و Priroda هر کدام به یک بازوی Lyappa مجهز شدند، یک بازوی روباتیک که پس از اتصال ماژول به درگاه جلوی ماژول هسته، یکی از دو فیکسچر را که روی ماژول قرار گرفته بود، گرفت. گره اتصال ماژول هسته. سپس کاوشگر اتصال ماژول ورودی جمع شد و بازو ماژول را بالا برد تا بتوان آن را 90 درجه برای اتصال به یکی از چهار درگاه اتصال شعاعی چرخاند. [صفحه مورد نیاز]
آرایههای فتوولتائیک (PV) برق میر را تامین میکنند. این ایستگاه از منبع تغذیه 28 ولتی DC استفاده میکرد که شیرهای 5، 10، 20 و 50 آمپر را ارائه میکرد. هنگامی که ایستگاه با نور خورشید روشن شد، چندین آرایه خورشیدی نصب شده بر روی ماژولهای تحت فشار، برق سیستمهای میر را تامین کردند و باتریهای ذخیره نیکل-کادمیم نصب شده در سراسر ایستگاه را شارژ کردند. آرایهها تنها در یک درجه آزادی در یک قوس 180 درجه چرخیدند و خورشید را با استفاده از حسگرهای خورشید و موتورهای نصب شده در پایههای آرایه ردیابی کردند. خود ایستگاه نیز باید برای اطمینان از روشنایی بهینه آرایهها جهتگیری میکرد. هنگامی که حسگر تمام آسمان ایستگاه تشخیص داد که میر به سایه زمین وارد شده است، آرایهها به زاویه بهینه پیشبینیشده برای جذب مجدد خورشید پس از خارج شدن ایستگاه از سایه چرخانده شدند. باتریها، هر کدام با ظرفیت 60 Ah، سپس برای تامین انرژی ایستگاه مورد استفاده قرار گرفتند تا اینکه آرایهها حداکثر خروجی خود را در سمت روز زمین بازیافتند.
آرایههای خورشیدی خود در طی یک دوره یازده ساله، آهستهتر از آنچه در ابتدا برنامهریزی شده بود، راهاندازی و نصب شدند و در نتیجه ایستگاه به طور مداوم از کمبود نیرو رنج میبرد. دو آرایه اول، هر یک 38 متر مربع (409 فوت مربع) در مساحت، بر روی ماژول هسته راهاندازی شد، و با هم در مجموع 9 کیلو وات قدرت ارائه میکنند. سومین پانل پشتی در Kvant-1 راهاندازی شد و در سال 1987 بر روی ماژول هسته نصب شد و 2 کیلووات بیشتر از یک منطقه 22 متر مربعی (237 فوت مربع) فراهم کرد. Kvant-2، که در سال 1989 راهاندازی شد، دو پانل 10 متری (32. 8 فوت) را ارائه داد که هر کدام 3. 5 کیلووات انرژی تولید میکردند، در حالی که کریستال با دو آرایه تاشو، به طول 15 متر (49. 2 فوت) (هر کدام 4 کیلو وات) به فضا پرتاب شد. به Kvant-1 منتقل شود و بر روی پایههایی نصب شود که در طی یک پیادهروی فضایی توسط خدمه EO-8 در سال 1991 متصل شده بودند.
این جابجایی در سال 1995 آغاز شد، زمانی که پانلها جمع شدند و پانل سمت چپ روی Kvant-1 نصب شد. در این زمان همه آرایهها تخریب شده بودند و برق بسیار کمتری را تامین میکردند. برای رفع این مشکل، Spektr (که در سال 1995 راهاندازی شد)، که در ابتدا برای حمل دو آرایه طراحی شده بود، به گونهای اصلاح شد که چهار آرایه را در خود جای دهد و در مجموع 126 متر مربع (1360 فوت مربع) آرایه با منبع تغذیه 16 کیلووات ارائه کرد. دو آرایه دیگر در شاتل فضایی آتلانتیس در طول STS-74 به ایستگاه پرواز کردند که بر روی ماژول لنگرگاه حمل شد. اولین مورد، آرایه خورشیدی تعاونی Mir، متشکل از سلولهای فتوولتائیک آمریکایی بود که بر روی یک قاب روسی نصب شده بودند. در ماه مه 1996 بر روی پایه خالی در Kvant-1 نصب شد و به سوکتی متصل شد که قبلاً توسط پانل پشتی ماژول هسته اشغال شده بود، که تا این لحظه به سختی 1 کیلو وات را تامین میکرد. پنل دیگر که در ابتدا قرار بود در پریرودا راهاندازی شود، در نوامبر 1997 جایگزین پنل کریستال در کوانت-1 شد و سیستم الکتریکی ایستگاه را تکمیل کرد.
میر در یک مدار دایرهای نزدیک با حضیض متوسط 354 کیلومتر (220 مایل) و اوج متوسط 374 کیلومتر (232 مایل) حفظ شد، با سرعت متوسط 27700 کیلومتر در ساعت (17200 مایل در ساعت) حرکت کرد و 15. 7 دور در هر مدار را تکمیل کرد. روز از آنجایی که ایستگاه دائماً ارتفاع خود را به دلیل کشش اندک جوی از دست میداد، لازم بود هر سال چندین بار به ارتفاع بالاتری ارتقا یابد. این تقویت عموماً توسط کشتیهای تامین مجدد Progress انجام میشد، اگرچه در طول برنامه شاتل-میر این کار توسط شاتلهای فضایی ایالات متحده انجام میشد و قبل از ورود Kvant-1، موتورهای روی ماژول اصلی نیز میتوانستند این کار را انجام دهند.
کنترل نگرش با ترکیبی از دو مکانیسم حفظ شد. به منظور حفظ یک نگرش تنظیم شده، یک سیستم از دوازده ژیروسکوپ لحظهای کنترلی (CMG یا “ژیرودین”) که در 10000 دور در دقیقه میچرخند، ایستگاه را جهت دار نگه میدارد، شش CMG در هر یک از ماژولهای Kvant-1 و Kvant-2 قرار دارند. هنگامی که وضعیت ایستگاه نیاز به تغییر داشت، ژیرودینها جدا شدند، رانشگرها (شامل آنهایی که مستقیماً روی ماژولها نصب شده بودند، و رانشگر VDU مورد استفاده برای کنترل رول نصب شده روی تیر Sofora) برای رسیدن به نگرش جدید و CMGها استفاده شدند. دوباره نامزد شدند این بسته به نیازهای تجربی نسبتاً منظم انجام شد. برای مثال، زمین یا مشاهدات نجومی مستلزم این بود که ابزار ضبطکننده تصاویر به طور پیوسته به سمت هدف نشانه رفته باشد، و بنابراین ایستگاه به گونهای جهتگیری شد که این امکان را فراهم کند. برعکس، آزمایشهای پردازش مواد نیازمند به حداقل رساندن حرکت در ایستگاه بود، و بنابراین میر برای پایداری در یک نگرش گرادیان گرانشی جهتگیری میکرد. قبل از ورود ماژولهای حاوی این ژیرودینها، نگرش ایستگاه با استفاده از پیشرانههای مستقر در ماژول هسته به تنهایی کنترل میشد، و در مواقع اضطراری، پیشرانههای فضاپیمای سایوز لنگر انداخته میتوانست برای حفظ جهت ایستگاه استفاده شود.
ارتباطات رادیویی پیوندهای تله متری و دادههای علمی را بین میر و مرکز کنترل ماموریت RKA (TsUP) فراهم میکند. پیوندهای رادیویی همچنین در طی مراحل ملاقات و اتصال و برای برقراری ارتباط صوتی و تصویری بین اعضای خدمه، کنترل پرواز و اعضای خانواده مورد استفاده قرار گرفت. در نتیجه، میر به چندین سیستم ارتباطی مجهز شد که برای اهداف مختلف مورد استفاده قرار میگرفتند. ایستگاه مستقیماً از طریق آنتن لیرا که روی ماژول هسته نصب شده بود با زمین ارتباط برقرار میکرد. آنتن لیرا همچنین قابلیت استفاده از سیستم ماهوارهای رله داده لوچ (که در دهه 1990 از بین رفت) و شبکه کشتیهای ردیاب شوروی مستقر در مکانهای مختلف در سراسر جهان (که در دهه 1990 نیز در دسترس نبود) را داشت. رادیو UHF توسط فضانوردانی که EVAها را هدایت میکردند استفاده میشد. UHF همچنین توسط فضاپیماهای دیگری که به ایستگاه لنگر انداخته یا از آن خارج شدند، مانند سایوز، پروگرس، و شاتل فضایی، به منظور دریافت دستورات از اعضای خدمه TsUP و Mir از طریق سیستم TORU استفاده شد.
سیستم کنترل محیطی و پشتیبانی حیات میر (ECLSS) فشار اتمسفر، تشخیص حریق، سطوح اکسیژن، مدیریت زباله و تامین آب را فراهم کرده یا کنترل میکند. بالاترین اولویت برای ECLSS اتمسفر ایستگاه بود، اما سیستم همچنین ضایعات و آب تولید شده و استفاده شده توسط خدمه را جمعآوری، پردازش و ذخیره میکرد – فرآیندی که مایعات سینک، توالت و میعانات هوا را بازیافت میکند. سیستم الکترون اکسیژن تولید کرد. کپسولهای اکسیژن بطری شده و تولید اکسیژن سوخت جامد (SFOG)، سیستمی که به نام Vika شناخته میشود، پشتیبان تهیه میکند. دی اکسید کربن توسط سیستم وزدوخ از هوا حذف شد. سایر محصولات جانبی متابولیسم انسان، مانند متان از روده و آمونیاک از عرق، توسط فیلترهای زغال فعال حذف شدند. سیستمهای مشابه در حال حاضر در ISS استفاده میشود.
جو میر شبیه جو زمین بود. فشار هوای معمولی در ایستگاه 101. 3 کیلو پاسکال (14. 7 psi) بود. مانند سطح دریا روی زمین. جو زمین مانند مزایایی برای راحتی خدمه دارد و به دلیل افزایش خطر آتش سوزی مانند آپولو 1، بسیار ایمنتر از جایگزین، جو اکسیژن خالص است.
در اوایل دهه 1980، ناسا برنامهریزی کرد که یک ایستگاه فضایی مدولار به نام Freedom را به عنوان همتای میر پرتاب کند، در حالی که شورویها قصد داشتند میر-2 را در دهه 1990 به عنوان جایگزینی برای ایستگاه بسازند. به دلیل بودجه و طراحی. آزادی هرگز از ماکتها و آزمایشهای جزئی پیشرفت نکرد و با سقوط اتحاد جماهیر شوروی و پایان مسابقه فضایی، این پروژه تقریباً به طور کامل توسط مجلس نمایندگان ایالات متحده لغو شد. هرج و مرج اقتصادی پس از اتحاد جماهیر شوروی در روسیه نیز منجر به لغو میر-2 شد، البته تنها پس از ساخت بلوک پایه آن، DOS-8. کشورهای دیگر با مشکلات بودجهای مشابهی در پروژههای ایستگاه فضایی مواجه شدند که دولت ایالات متحده را بر آن داشت تا در اوایل دهه 1990 با کشورهای اروپایی، روسیه، ژاپن و کانادا برای شروع یک پروژه مشترک مذاکره کند. در ژوئن 1992، رئیس جمهور آمریکا جورج اچ دبلیو بوش و رئیس جمهور روسیه بوریس یلتسین توافق کردند که در اکتشاف فضایی همکاری کنند. توافق حاصله بین ایالات متحده آمریکا و فدراسیون روسیه در مورد همکاری در اکتشاف و استفاده از فضا برای مقاصد صلحآمیز خواستار یک برنامه فضایی مشترک کوتاه با یک فضانورد آمریکایی مستقر در ایستگاه فضایی روسیه میر و دو فضانورد روسی مستقر در ایستگاه فضایی روسیه شد. یک شاتل فضایی
در سپتامبر 1993، ال گور، معاون رئیس جمهور ایالات متحده، و ویکتور چرنومیردین، نخست وزیر روسیه، برنامههایی را برای یک ایستگاه فضایی جدید اعلام کردند که در نهایت به ایستگاه فضایی بینالمللی تبدیل شد. آنها همچنین در آمادهسازی این پروژه جدید موافقت کردند که ایالات متحده بهعنوان بخشی از یک پروژه بینالمللی به نام برنامه شاتل-میر بهشدت در برنامه میر مشارکت داشته باشد. این پروژه که گاهی اوقات “فاز اول” نامیده میشود، قرار بود به ایالات متحده اجازه دهد از تجربیات روسیه در پروازهای فضایی طولانی مدت بیاموزد و روحیه همکاری بین دو کشور و آژانسهای فضایی آنها، اداره ملی هوانوردی و فضایی ایالات متحده را تقویت کند. (ناسا) و آژانس فضایی فدرال روسیه (Roskosmos). این پروژه راه را برای سرمایهگذاریهای فضایی همکاری بیشتر، به ویژه، “فاز دوم” پروژه مشترک، ساخت ایستگاه فضایی بینالمللی آماده کرد. این برنامه در سال 1993 اعلام شد. اولین ماموریت در سال 1994 آغاز شد و پروژه تا اتمام برنامهریزی شده آن در سال 1998 ادامه یافت. یازده ماموریت شاتل فضایی، یک پرواز مشترک سایوز و تقریباً 1000 روز تجمعی در فضا برای فضانوردان آمریکایی در طول هفت سفر طولانی مدت انجام شد.
روزهای پایانی و خروج از مدار
در 2 ژوئیه ۱۹۸۸، یوری کوپتف، مدیر Roskosmos اعلام کرد که به دلیل کمبود بودجه برای فعال نگه داشتن میر، ایستگاه در ژوئن 1999 از مدار خارج خواهد شد.
خدمه اخرین ماموریت میر، ویکتور آفاناسیف و ژان پیر هایگنره، در 22 فوریه 1999 به همراه ایوان بلا و پادالکا با سایوز TM-28 به زمین بازگشتند،
در 1 ژوئن اعلام شد که خروج ایستگاه شش ماه به تعویق خواهد افتاد تا فرصتی برای جستجوی بودجه جایگزین برای ادامه فعالیت ایستگاه فراهم شود. بقیه اکسپدیشن صرف آمادهسازی ایستگاه برای خروج از مدار شد. یک کامپیوتر آنالوگ مخصوص نصب شد و هر یک از ماژولها، که با ماژول داک شروع میشد، به نوبه خود گلوله شده و مهر و موم شدند. خدمه نتایج خود را در سایوز TM-29 بارگیری کردند و در 28 اوت 1999 میر را ترک کردند و به یک دوره اشغال مداوم که هشت روز کمتر از ده سال به طول انجامید پایان داد. ژیروسکوپ لحظه کنترلی ایستگاه (CMG یا “gyrodynes”) و کامپیوتر اصلی در 7 سپتامبر خاموش شدند و Progress M-42 برای کنترل Mir و اصلاح نرخ واپاشی مداری ایستگاه باقی ماند.
در اواخر عمرش، برنامههایی برای منافع خصوصی برای خرید میر وجود داشت، احتمالاً برای استفاده به عنوان اولین استودیوی تلویزیونی/فیلم مداری[نیازمند منبع]. ماموریت سایوز TM-30 با بودجه خصوصی توسط MirCorp که در 4آوریل 2000 راهاندازی شد، دو خدمه به نامهای سرگئی زالیوتین و الکساندر کالری را به مدت دو ماه به ایستگاه برد تا کار تعمیر را انجام دهند با این امید که ثابت شود ایستگاه میتواند ایمن شود. . این آخرین ماموریت خدمه به میر بود – در حالی که روسیه به آینده میر خوشبین بود، تعهداتش به پروژه ISS هیچ بودجهای برای پشتیبانی از ایستگاه قدیمی باقی نگذاشت.
نزول میر در سه مرحله انجام شد. مرحله اول شامل انتظار کشیدن اتمسفیر برای کاهش مدار ایستگاه به میانگین 220 کیلومتربود. این کار با اتصال Progress M1-5 آغاز شد، نسخه اصلاح شده Progress-M که 2. 5 برابر سوخت بیشتری را به جای منابع حمل میکرد. مرحله دوم انتقال ایستگاه به مدار 165 × 220 کیلومتر (103 × 137 مایل) بود. این امر با دو سوختن موتورهای کنترلی Progress M1-5 در ساعت 00: 32 UTC و 02: 01 UTC در 23 مارس 2001 به دست آمد. پس از یک مکث دو مداری، مرحله سوم و آخرین مرحله خروج از مدار با سوختن Progress M1 آغاز شد. موتورهای کنترلی -5 و موتور اصلی در ساعت 05: 08 UTC، به مدت 22+ دقیقه. ورود مجدد جوی (به طور خودسرانه از 100 کیلومتر/60 مایل AMSL شروع میشود) در ساعت 05: 44 UTC در نزدیکی نادی، فیجی رخ داد. تخریب عمده ایستگاه حدود ساعت 05: 52 UTC آغاز شد و بیشتر قطعات نسوخته در حدود ساعت 06: 00 UTC در اقیانوس آرام جنوبی سقوط کردند.
مطالب مرتبط
