تصویر باشکوه جدید زحل که به وسیله تلسکوپ جیمز وب گرفته شده – جیمز وب حالا از هر ۴ سیاره غول پیکر عکس گرفته

۱۴ تیر ۱۴۰۲آخرین بروزرسانی: ۱۴ تیر ۱۴۰۲

زمان تقریبی مطالعه 3 دقیقه

با اضافه شدن عکس جدید زحل، تلسکوپ فضایی جیمز وب سرانجام توانست از هر چهار جهان غول پیکر منظومه شمسی ما عکس بگیرد.

عکس‌های تلسکوپ جیمز وب از این سیاره حلقه دار، که در ۲۵ ژوئن ۲۰۲۳ گرفته شده، پاکسازی و پردازش شده است و منظره‌ای تماشایی از حلقه‌های با شکوه زحل را به نمایش می‌گذارد که در تاریکی می‌درخشند.

در مقابل، قرص زحل در تصویر جدید کاملاً تاریک است، فاقد نوار‌های ابری مشخص است و به قهوه‌ای کم رنگ است.

این به دلیل طول موج‌هایی است که در آن تلسکوپ جیمز وب، جهان را می‌بیند یعنی فروسرخ نزدیک و میانی. این طول موج‌های نور معمولاً با چشم غیرمسلح انسان نامرئی هستند، اما می‌توانند چیز‌های زیادی را آشکار کنند.

برای مثال، انتشار گرما با طول موج‌های فروسرخ راحت‌تر دیده می‌شود. وقتی سعی می‌کنید از روای ابر‌های ضخیم و مات یک سیاره چیزی به شیوه گرمایی بر سطح آن ببینید، این روش کارا است.

برخی از عناصر و فرآیند‌های شیمیایی نیز نور مادون قرمز ساطع می‌کنند. بنابراین دیدن سیارات منظومه شمسی در طول موج‌هایی خارج از محدوده باریکی که دید ما قدرت دیدن آنها را دارد، می‌تواند چیز‌های بیشتری را در مورد آنچه که در حال رخ دادن است، به ما بگوید.

زحل

هنگامی که به تصاویر خام تلسکوپ جیمز وب در هفته پیش از زحل نگاه کردیم، فیلتر‌هایی استفاده شده نور خود سیاره را کم‌ می‌کرد، در حالی که به نور حلقه‌ها و قمر‌ها اجازه می‌داد تا به شدت جلوه کنند. تیمی به سرپرستی سیاره‌شناس لی فلچر از دانشگاه لستر در بریتانیا می‌خواستند حلقه‌ها و قمر‌های زحل را با جزئیات بیشتری مطالعه کنند.

آنها‌ امیدوارند ساختار‌های حلقه‌ای جدید و به طور بالقوه حتی قمر‌های جدیدی را که به دور غول گازی می‌چرخند شناسایی کنند. تصویر بالا سه قمر زحل، دیون، انسلادوس و تتیس را در سمت چپ سیاره نشان می‌دهد. دیسک سیاره اگرچه کم نور است، اما اطلاعاتی در مورد تغییرات فصلی زحل نشان می‌دهد.

نیمکره شمالی به پایان تابستان ۷ ساله خود می‌رسد، اما منطقه قطبی تاریک است. یک فرآیند آئروسل ناشناخته می‌تواند مسئول باشد. در همین حال، جو اطراف لبه‌های دیسک روشن به نظر می‌رسد که می‌تواند نتیجه فلورسانس متان یا درخشش هیدروژن یا هر دو باشد. تجزیه و تحلیل بیشتر می‌تواند به ما بگوید که کدام یک مسئول این امر هستند.

سیاره مشتری

مشتری اولین سیاره غول پیکری بود که تلسکوپ جیمز وب آن را دید، این عکس‌ها در آگوست سال گذشته منتشر شد.

جزئیات شگفت‌انگیزی که در ابر‌های متلاطم و طوفان‌های سیاره دیده شد، شاید کاملاً تعجب‌آور نبود، اما ما همچنین با برخی از ویژگی‌هایی که به ندرت دیده می‌شوند، برخورد کردیم: شفقهای دائمی که در قطب‌های مشتری می‌درخشند که در طول موج‌های نوری نامرئی مشخص شد.

ما همچنین دو قمر کوچکتر و کمتر شناخته شده سیاره به نام‌های Amalthea و Adrastea را در پس زمینه حباب‌های مبهم کهکشان‌های دوردست دیدیدم.

نپتون

رصد نپتون در نیمه دوم سپتامبر ۲۰۲۲ انجام شد. از آنجایی که نپتون بسیار دور است، معمولا نادیده گرفته می‌شود. ما احتمالاً به دیدن تصاویر گرفته شده توسط وویجر ۲ هنگام عبور از ۱۹۸۹ عادت کرده‌ایم. عکس‌های تلسکوپ جیمز وب برای اولین بار در بیش از ۳۰ سال، نگاهی جدید به حلقه‌های زیبای غول یخی به ما نشان داد.

همچنین هفت قمر از ۱۴ قمر شناخته شده نپتون و نقاط روشن در جو آن را نشان داد. بیشتر آن‌ها در واقع فعالیت‌های طوفانی هستند، اما اگر به دقت نگاه کنیم، نوار درخشانی را خواهید دید که دور استوای سیاره می‌چرخند. این مطلب هرگز قبلاً دیده نشده بود و دانشمندان می‌گویند که می‌تواند نشانه‌ای از گردش سراسری جوی نپتون باشد.

اورانوس

اورانوس نیز بسیار دور است، و سیاره بزرگ پر رمز و رازی است. اگرچه این دو سیاره بسیار شبیه به نپتون هستند، اما رنگ‌های این دو سیاره کمی متفاوت است، که چیزی شبیه یک رمز و راز است، و اورانوس نیز به طرفین منحرف شده است، که توضیح آن نیز چالش برانگیز است.

مشاهدات تلسکوپ جیمز وب که در‌آوریل ۲۰۲۳ منتشر شد، این معما‌ها را حل نمی‌کند، اما ۱۱ ساختار از ۱۳ ساختار حلقه‌ای آن و یک درخشش جوی غیرقابل توضیح بر روی کلاهک قطبی سیاره را آشکار کرده است.

تلسکوپ جیمز وب در مورد جهان اولیه حرف‌های زیادی برای گفتن دارد. اما علم فضایی منظومه خودمان را ارتقا می‌دهد. از آنجا که تازه اولین سال فعالیت آن به پایان می‌رسد، نمی‌توانیم حدس بزنیم که چه شگفتی‌های جدیدی در سال‌های آینده در راه است.