چرا در سینما پاپ کورن میخوریم؟
اندرو اسمیت
ضربههای ملایم و بوی خوش برشته شدن، نشانه تغییر شکل سریع دانههای سفت و محکم به محصولی پفپفی و ابر مانند هستند. این فرایند عجیب و نسبتاً جادویی تهیه پاپ کورن است. اما در واقع، ما چگونه به این خوراکی وسوسهکننده رسیدیم؟
تمام ذرتهای خوراکی حال حاضر به یک گیاه علفی و طویل به نام تئوسنت برمیگردند، که برای اولین بار مردم بومی بخش جنوبی مکزیک کنونی حدود ۹,۰۰۰ سال پیش شروع به کشت آن کردند. هر خوشه از گیاه تئوسنت چیزی بین ۵ الی ۱۲ دانه کوچک محصول میداد، که هر کدام با پوشش سختی به نام پیرابر (پریکارپ) احاطه شده بود. و برخی گونهها یک ویژگی خارقالعاده داشتند: وقتی دما به حد معینی میرسید، دانههایشان منفجر میشد.
فشردگی بیش از حد آب و نشاسته در زیر پیرابر عامل انفجار و ظهور پففیل بود. با بالا رفتن دما، رطوبت داخل دانه بخار میشود. در ادامه هرچه میگذرد، فشار از سمت داخل افزایش یافته و محتوای نشاستهدار دانه را به مادهای نرم و ژل مانند تبدیل میکند. سرانجام فشار وارده از حد مقاومت پیرابر گذر کرده و دانه میترکد؛ بخار خارج شده و نشاسته شکل کف مانندی به خود میگیرد که سریعاً در هوا سرد شده و جامد میشود. در این انفجار کوچک، ترکیباتی نیز تولید میشوند که رایحه سنگین پاپ کورن را میسازند.
در گذشته، مردم بومی آمریکا نوع دیگری از ذرتها را با اندازه بزرگتر، طعم بهتر و پیرابرهای نازکتر کشت میکردند. اما نمونههای سفت آن که پف میکرد هم وجود داشت که در بخشهایی از آمریکا کشت میشد.
اواخر دهه ۱۴۰۰، در زمان ورود استعمارگران اروپایی، بومیان آمریکا به طرق مختلف ذرت را آماده و از آن تغذیه میکردند. پاپ کورن بخش اصلی رژیم غذاییشان به حساب نمیآمد. اما به سرعت به تاریخ اروپا راه پیدا کرد، که از آن با عنوان «ذرت برشته شده یا بو داده» نام میبردند و در برخی مراسمات و جشنهای آزتک از آنها استفاده میکردند.
علیرغم عدم تمایل اولیه، استعمارگران سرانجام شروع به کشت ذرت و بو دادن آنها کردند. روشهایی که در ابتدا برای این کار استفاده میکردند کثیف و ناجور بود. اما با اختراع ظروف توری پخت ذرت در سال ۱۸۳۷، فرآیند سادهتر شد. پس از اندکی، پاپ کورن بسیار همهگیر شد و به عنوان یک خوراکی جالب و کم هزینه معروف شد. طی دهههای بعد، پاپ کورن به پای ثابت جشنها تبدیل شد و صدها دستور پخت برایش ساختند، که در آنها با مواد شور و شیرین ترکیب میشد.
اما پاپ کورن هنوز به اوج خودش نرسیده بود. در نمایشگاه جهانی ۱۸۹۳، یک مخترع از اولین دستگاه پاپ کورن ساز رونمایی کرد: یک گاری که در آن پفیلا درست شده و طعمدار میشود. مدتی بعد، فروشندگانی دیده شدند که با این دستگاهها در خیابانهای آمریکا چرخ میزدند
جالب اینجاست که در آن زمان سالنهای سینما از معدود جاهایی بودند که نمیتوانستید در آنجا پاپ کورن پیدا کنید. بسیاری از عاملان سینما، سینما را یک سالن نمایش ممتاز و با سابقه میدانستند که با پاپ کورن، که از نظرشان غذای خیابانی کثیف و کم ارزشی بود، مغایرت داشت. اگرچه، پس از وقوع رکود بزرگ در سال ۱۹۲۹، فیلم دیدن به سرگرمی خوشایندی برای مردم تبدیل شد. و به تازگی از شکل صامت و زیرنویسدار به نسخههای دارای صدا رسیده بودند، که برای طیف وسیعتری از مخاطبان، از جمله افراد بیسواد قابل فهمتر بود. با قیمت بستهای تقریباً پنج تا ده سنت، پاپ کورن به یک لاکچری خوش قیمت برای سینمابازها تبدیل شد. بنابراین عاملان سینما با آغوش باز از این فرصت کسب درآمد استقبال کردند. در حال حاضر، هزینه تولید یک ظرف پاپ کورن با اندازه متوسط، چیزی حدود ۶۰ سنت میشود، اما با قیمت ۶ دلار به فروش میرسد. این یعنی ۱,۰۰۰ درصد ارزش افزوده. فروش پاپ کورن چیزی نزدیک به ۴۰% سود تمام سالنهای سینما را شامل میشود، که به جبران هزینههای سرسامآوری که به استودیوهای فیلمسازی میپرداختند کمک میکرد در طول قرن گذشته، مردم در سراسر آمریکا به درست کردن پفیلا ادامه دادند، و دستورالعملهای متفاوتی هم برای آن در بازارهای جهانی وجود داشت. وقتی پاپ کورن مایکروویوی در دهه ۱۹۸۰ عرضه شد، پاپ کورن دوباره جایگاهش را پیدا کرد.
امروزه دهها نوع ذرت در ایالات متحده کشت میشود. سویههای مختلف شکلهای متمایزی پس از انفجارشان به خود میگیرند، از رایجترین نمونهها میتوان به اشکال «قارچی» و «پروانهای» اشاره کرد. و آنها برای تبدیل شدن به ذرت بوداده اعلا دستکاری ژنتیکی شدهاند. در طول سده گذشته، حجم پاپ کورنها دو برابر افزایش داشته است: حالا، دانهها هنگام باز شدن میتوانند تا به ۵۰ برابر اندازه اصلی خود برسند. نمیخواهم حرف تکراری بزنم، اما پاپ کورن مسیری طولانی را تا به اینجا پیموده است.
مطالب مرتبط
