جای دست و پای کودکان ماقبل تاریخ در تبت ممکن است قدیمیترین هنر جهان نباشد
در فراز فلات یخ زده تبت، یک جفت کودک انساننمای ماقبل تاریخ، اولین هنر سنگی جهان را زمانی عمداً با به جا گذاشتن جای دست و پای خود را روی یک دیوار آهکی نرم باقی گذاشتند، ابتدا به نظر میرسید این امر حدود 200000 سال پیش رخ داد. حداقل، این روایتی است که باستان شناسان در سال 2021 ارائه کردند. اما یک تحلیل جدید این گزارش را به چالش میکشد و نشان میدهد که این اثر احتمالاً بیش از 1300 سال قدمت ندارد.
نخستین بار در سال 2002 یافتههایی در مورد کودکان هنرمند هیمالایا پیدا شد، زمانی که محققان به اصطلاح تابلویی را در نزدیکی چشمه های آب گرم Qiusang در تبت کشف کردند. رد دست و پا پیش از سخت شدن در نوعی سنگ آهک به نام تراورتن حک شده بود و با استفاده از تجزیه و تحلیل ترمولومینسانس، قدمت 18 اثر به حدود 20000 سال پیش برمیگردد.
در سال 2018، همان محققان نسخه دومی را پیدا کردند. این بار، آنها از تاریخ گذاری اورانیوم-توریم برای تعیین سن اثر هنری استفاده کردند که نتایج آنها – سه سال بعد منتشر شد – و نشان می دهد که این نشانهها بین 169000 تا 22600 سال پیش در پلیستوسن میانه قدمت دارند.
این آثار که ظاهراً توسط دو کودک 7 و 12 ساله به جا مانده است، به عنوان قدیمیترین نمونه هنر روی این سیاره شناخته میشوند، که تا 185000 سال پیش از سایر نمونههای معروف رد پا و دست در اندونزی و اسپانیا است. علاوه بر این، سن فرضی نشانهها نشان میدهد که کودکان انساننمای باستانی در اواسط عصر یخبندان زندگی میکردند.
اما محققان در یک مطالعه جدید تعدادی نقص در تحقیقات قبلی پیدا کردهاند. به عنوان مثال، آنها اشاره می کنند که استفاده از قدمت اورانیوم-توریم بسیار بحثبرانگیز است و نتایجی زمانی را نشان میدهد که به طور قابل توجهی بالاتر از تخمینهای سنی ارائه شده توسط رادیوکربن است.
محققان با اشاره به اینکه پانل تراورتن کاملاً در معرض عناصر قرار دارد، میگویند که حذف اورانیوم سطحی توسط آب باران مطمئناً تخمین سنی حاصل از این روش را افزایش داده است. برای توضیح این موضوع، باستان شناسان اصلی باید سن هستههای گرفته شده از عمق صخره را تجزیه و تحلیل می کردند، کاری که از انجام آن غفلت کرده بودند.
علاوه بر این، محققان میگویند که دو اثر که در چشمههای آب گرم کیوسانگ یافت شدهاند، هم از نظر محتوا و هم از نظر وضعیت نگهداری تقریباً یکسان هستند، علیرغم این واقعیت که ظاهراً یکی 20 برابر قدیمیتر از دیگری است. این چیزی است که آنها غیرقابل توضیح میدانند، بهویژه وقتی در نظر بگیریم که سنگ تراورتن به شدت مستعد هوازدگی است.
با این حال بزرگترین نقص در این نظریه با کشف اخیر آشکار می شده. پیدا شدن یک سیستم نوشتاری که تنها حدود 1300 سال پیش معرفی شده است و کتیبهها باید درست قبل از سخت شدن سنگ تراورتن ساخته می شدند.
به عبارت دیگر، تابلویی که آثار بر روی آن یافت میشود باید در 1300 سال گذشته مدتی متبلور شده باشد، به این معنی که نشانههایی که از هنرمندان کودک به جای گذاشتهاند، قدیمیتر از این نیستند.
محققان می گویند که هیچ مدرک باستان شناسی برای حمایت از حضور گونههای انسانی در فلات تبت در 200000 سال پیش وجود ندارد و ارتفاع زیاد و شرایط یخبندان این منطقه را غیرقابل سکونت می کرد. محققان مینویسند: «این منطقه در معرض شرایط هیپوکسی (کم اکسیژنی) در شرایط یخنبدان شدید قرار داشت و برای انسانسانان پارینهسنگی غیرقابل دسترس بود.
با توجه به اینکه اولین حضور انسان پیشنهادی در فلات مرکزی تبت، منسوب به سایت Nwya Devu، مربوط به دوران پلیستوسن نهایی است.
این مطالعه در Journal of Archaeological Science منتشر شده است.
مطالب مرتبط
