آیا واقعا ردیابهای فعالیت بدنی، به ما در رسیدن به تناسب اندام کمک میکنند؟

الان مصادف با آغاز سال نوی میلادی است و مثل ما که در آغاز هر سال خورشیدی، برنامههای خوب برای آینده خوب میچینیم، غربیها هم شروع به گرفتن این تصمیمها گرفتهاند که یکی از مهمترین آنها در زمینه سلامتی و تناسب اندام است.
در ظاهر به نظر میرسد که یک ردیاب میزان فعالیت بدنی چه به صورت ساعت هوشمند یا مچبند هوشمند، میتواند کمک زیادی به ما بکند.
اما واقعا آنها تغییر معنیداری در سلامت یا تناسب اندام ما ایجاد میکنند یا در نهایت تبدیل به چیزی فانتزی میشوند که یک سری اعداد و ارقام ردیف میکنند و بس.
هنگامی که افراد آگاهانه شروع به اندازهگیری و پیگیری میزان فعالیت خود میکنند، اغلب متوجه میشوند که کمتر از آن چیزی است که فکر میکردند، فعال هستند.
البته شما میتوانید بدون ردیاب فعالیت (فقط با نوشتن کارهایی که انجام میدهید) خود پایش کنید، اما این روش در طولانیمدت سخت است و همچنین در مقایسه با دستگاههایی که هر حرکت شما را ۲۴ ساعته ردیابی میکنند، دقت بسیار کمتری دارد.
با ردیابی دقیق فعالیت میتوانید مطمئن شوید که آیا دستورالعملهای فعالیت بدنی که مراجع پزشکی توصیه میکنند (۱۵۰ دقیقه فعالیت بدنی متوسط تا شدید در هفته) را رعایت میکنید یا خیر.
همچنین ردیابی به شما امکان میدهد تا نحوه پیشرفت خود یا رسیدن به اهداف فعالیت شخصی خود پیگیری کنید و پیشرفت خود را در طول زمان مشاهده کنید. همه اینها بدون ردیاب فعالیت دشوار خواهد بود.
همچنین تحقیقات نشان داده است که محبوبترین برندهای ردیابهای فعالیت معمولاً در مورد ردیابی فعالیتهای بدنی پایه مانند مراحل و دقیقههای فعالیت قابل اعتماد هستند.
اما صبر کنید …
بسیاری از ردیابهای فعالیت در بازار، طیف وسیعی از اجزای دیگر فعالیت را میسنجند که تولیدکنندگان آنها در نظارت بر سلامت و تناسب اندام مهم معرفی میکنند.
ضربان قلب در حال استراحت
ضربان قلب در حالت استراحت، معمولاً بین ۶۰ تا ۱۰۰ ضربه در دقیقه است. ضربان قلب در حالت استراحت با افزایش ورزش و تناسب اندام به تدریج کاهش مییابد، به خصوص اگر تمرینات ورزشی با شدت زیاد زیادی انجام دهید. در ضمن ضربان قلب در حالت استراحت پایین، را با کاهش خطر مرگ هم مرتبط میدانند.
بنابراین، توجه به ضربان قلب در حالت استراحت مفید است. ردیابهای فعالیت می توانند به آسانی تعداد ضربان قلب را به شما نشان بدهند.
ضربان قلب در حین ورزش
ردیابهای فعالیت ضربان قلب در حال فعالیت را هم نشان میدهند. حرفهایتر ترجیح میدهند میزان ضربان قلب کلی را در محدوده زمانی خاصی افزایش بدهند و نزدیک به ضربان قلب بیشینه کنند.
بدون ردیاب فعالیت شما فقط میتوانید ضربان قلب را حدس بزنید و برای برآورد میزان شدت ورزش خود به معیارهایی مانند عرق کردن پناه ببرید که دقیق نیست.
حداکثر VO۲
عضلات برای کار کردن به اکسیژن نیاز دارند. هرچه بدن بتواند اکسیژن بیشتری را بسوزاند، بیشتر میتوانید کار کنید و در نتیجه ظرفیت ورزشی بیشتری دارید.
VO۲max حجم (V) اکسیژن (O۲) است که ما میتوانیم حداکثر (حداکثر) در یک فاصله زمانی یک دقیقه تنفس کنیم، که به صورت میلیلیتر اکسیژن به ازای هر کیلوگرم وزن بدن در دقیقه (ml/kg/min) بیان میشود. زنان و مردان غیرفعال به ترتیب VO۲max کمتر از ۳۰ و ۴۰ میلی لیتر بر کیلوگرم در دقیقه دارند.
هر چه VO۲max بیشتر باشد، احتمال خطر مرگ کمتر میشود.
برای ورزشکاران، VO۲max معمولاً در آزمایشگاه روی تردمیل اندازهگیری میشود، آنها ماسکی بر چهره میزنند که میزان مصرف اکسیژن را اندازهگیری میکند. اما ردیابهای فعالیت در عوض با استفاده از سرعت دویدن (با استفاده از تراشه GPS) و ضربان قلب این مقدار را برآورد میکنند.
یعنی اگر کسی با سرعت بیشتر و ضربان قلب پایینتر بدود، تصور میشود که VO۲ زیاد دارد. چون این برآورد غیرمستقیم است، در نتیجه دقت دریابها در این مورد زیاد بالا نیست اما میزان خطای آنها چندان هم زیاد نیست.
با توجه به این اطلاعات خوب ردیابهای فعالیت، آیا خرید آنها تغییر عملی در ما ایجاد میکند؟
این برمیگردد به شیوه استفاده ما و انگیزه ما برای تبدیل ورزش به عادت خوب. ردیابها میتوانند انگیزه اولیه قوی به پارهای از افراد بدهند. آنها از دیدن ارقام و اعداد شگفتزده میشوند و واقعا فعالیتشان مدتی بهتر میشود. اما اگر عادت و انگیزه و دانش این سختافزارهای خوب را همراهی نکند، آنها معجزهای هم نمیتوانند بکنند.
در این میان برخی که ایدهآلگراتر هستند ممکن است با دیدن ارقام و آمار بد، کلا سرخورده شوند و حس کنند توانایی ایجاد عادت خوب را ندارند.
پس کلا ردیابهای فعالیتهای جسمانی مانند گوشیهای هوشمند موبایل هستند. همه چیز برمیگردد به نیاز و اهداف و انگیزه شما!
منبع: The Conversation





