هزاران نفر در سراسر جهان از اینکه مبتلا به هپاتیت C هستند، اطلاعی ندارند

هپاتیت C یک نوع ویروس منتقل شده از طریق خون است که کبد را هدف قرار می‌دهد و در صورت عدم درمان باعث التهاب و آسیب کبدی می‌شود. این ویروس از طریق تماس خونی بین افراد پخش می‌شود.

بنابراین دریافت خون آلوده یکی از راه‌های ابتلا به آن است.

در موارد دیگر، عفونت می‌تواند از طریق مصرف داروی داخل وریدی در بازه زمانی کنونی یا سابق، در مکان‌هایی که هپاتیت C بسیار شایع است، مثلا در بخش‌هایی از جنوب آسیا – از طریق تماس با خون آلوده در طی اقدامات پزشکی یا زیبایی، می‌تواند سرایت کند.

کودکانی که بین سال‌های ۱۹۴۵ تا ۱۹۶۵ متولد شده‌اند، به دلیل تزریق خون و اقدامات پزشکی انجام شده قبل از کشف ویروس، نرخ بالاتری از عفونت هپاتیت C دارند (تا ۱ نفر از ۳۰ مبتلا در ایالات متحده).

در سراسر جهان، حدود ۵۰ میلیون نفر متبلا به هپاتیت C هستند و هر سال یک میلیون عفونت جدید رخ می‌دهد. در برخی افراد، عفونت طولانی مدت می‌تواند منجر به سیروز کبدی شود و سپس نارسایی کبد و سرطان کبد رخ می‌دهد که مسئول حدود یک چهارم میلیون مرگ در سال است.

«التهاب کبد پس از تزریق خون» در سال ۱۹۶۹ توصیف شد، اما تا سال ۱۹۸۹ طول کشید تا هپاتیت C شناسایی شودو

تا سال ۱۹۹۱، موارد اهدای خون به طور معمول از نظر ویروس هپاتیت سی در بریتانیا (و نیز در سایر نقاط دنیا) غربالگری شد. با این حال، ده‌ها هزار نفر قبلاً محصولات خونی آلوده به هپاتیت C را قبل از این تاریخ دریافت کرده بودند. این منجر به ایجاد عفونت طولانی مدت بسیاری از افراد و مرگ هزاران نفر از بیماری کبدی شد.

هپاتیت C به طور کلی یک عفونت خاموش است. در زمان عفونت، افراد ممکن است علائم خفیف ویروسی مانند خستگی و درد‌های عضلانی را تجربه کنند. گاهی اوقات، ممکن است باعث زردی – زردی رنگ چشم و پوست شود. با این حال، اکثر افراد هیچ علامتی ندارند.

سیستم ایمنی به طور طبیعی از هر ده نفر در سه نفر، ویروس را پاک می‌کند. اما در همه افراد دیگر به یک عفونت طولانی مدت تبدیل می‌شود که معمولاً بدون درمان از بین نمی‌رود. پس از حدود ۲۰ سال عفونت، بسیاری از آن‌ها به بیماری کبدی مبتلا می‌شوند.

کسانی که مبتلا به عفونت طولانی مدت هپاتیت C هستند ممکن است هیچ علامتی نداشته باشند و کاملاً از ابتلا به این ویروس بی‌خبر باشند. با این حال، علائم مبهم مانند خستگی، درد‌های عضلانی و «مه مغزی» معمولاً گزارش می‌شود. مه مغزی یعنی تمرکز پایین، فراموشی یا فاقد وضوح ذهنی.

افراد مبتلا به عفونت طولانی مدت هپاتیت C نیز ممکن است تغییرات خلقی، افسردگی و اضطراب را تجربه کنند. تنها زمانی که کبد شروع به از کار افتادن کند، علائم از جمله زردی، تورم ناشی از تجمع مایعات، گیجی و استفراغ خونی رخ می‌دهد.

اگرچه ما فقط کمتر از ۴۰ سال است که درباره این ویروس می‌دانیم، چندین روش درمانی بسیار مؤثر در حال حاضر توسعه یافته و به طور گسترده در دسترس هستند.

درمان‌های اولیه شامل دوره‌های طولانی تزریق با عوارض جانبی زیاد و شانس درمان کم بود. اولین درمان با قرص در سال ۲۰۱۳ مجوز گرفت و چندی دیگر به بازار آمدند.

این درمان‌ها بی‌خطر هستند و عوارض جانبی کمی دارند. در حال حاضر، دوره‌های درمانی هشت تا دوازده هفته‌ای در سراسر جهان با نرخ بهبودی نزدیک به ۱۰۰ درصد استفاده می‌شود، صرف نظر از اینکه فرد قبلاً آسیب کبدی داشته است یا خیر.

به عبارت دیگر، پس از شناسایی، برای درمان هپاتیت C هیچ وقت دیر نیست. پس از درمان، علائم از بین ‌می‌روند و حتی در افرادی که سیروز کبدی دارند، کبد می‌تواند تا حدود زیادی بازسازی و بهبود یابد.

پیشرفت در درمان به حدی خوب بوده است که سازمان بهداشت جهانی یک استراتژی جهانی حذف هپاتیت را اعلام کرد که هدف آن کاهش ۹۰ درصدی عفونت‌های جدید و کاهش ۶۵ درصدی مرگ و میر تا سال ۲۰۳۰ است.

هنگامی که ویروس پیدا شد، می‌توان آن را درمان کرد. چالش همچنان شناسایی افرادی است که نمی‌دانند به این ویروس مبتلا هستند.

به عنوان بخشی از استراتژی حذف هپاتیت سی، دولت بریتانیا آزمایش‌های محرمانه هپاتیت C را در خانه در دسترس قرار داده.