تصویر شگفتانگیز ناسا از یک خوشه ستارهای درخشان در طیف فرابنفش
در نزدیکی کهکشان راه شیری و در حدود 210,000 سال نوری از زمین، کهکشان کوتولهای به نام «ابر کوچک ماژلانی» (Small Magellanic Cloud – SMC) قرار دارد. این کهکشان با قطر حدود 18,900 سال نوری و شامل تقریباً 3 میلیارد ستاره، به همراه همتای خود «ابر بزرگ ماژلانی» (Large Magellanic Cloud – LMC)، به عنوان کهکشانهای اقماری دور کهکشان ما میچرخند.
دانشمندان به دلیل اطلاعاتی که این کهکشانها میتوانند درباره تشکیل ستارهها و فرایندهای تکامل کهکشانها از طریق ادغام به ما بدهند، علاقهمند به مطالعه آنها هستند. این پدیدهها در آیندهای دور برای کهکشان راه شیری نیز رخ خواهد داد.
یکی از ویژگیهای جذاب ابر کوچک ماژلانی، خوشه ستارهای فوقالعادهای به نام NGC 346 است که در نزدیکی مرکز پرنورترین ناحیه تشکیل ستاره در این کهکشان، یعنی سحابی غنی از هیدروژن به نام N66 قرار دارد.
دیروز، ناسا تصویری جدید از این خوشه ستارهای منتشر کرد که توسط تلسکوپ فضایی هابل به دست آمده . این تصویر دیدی منحصر به فرد و خیرهکننده از این خوشه ستارهای ارائه میدهد.
این تصاویر به لطف دقت بالا و توانایی منحصر به فرد هابل در انجام مشاهدات حساس در فرابنفش امکانپذیر شدهاند. تعامل بین دهها ستاره جوان، داغ و آبی با گرد و غبار و گازهای اطراف، این ناحیه را به یکی از پویاترین و پرجزئیاتترین خوشههای ستارهای تشکیلشده تبدیل کرده .
در حالی که NGC 346 پیش از این نیز توسط هابل و اخیراً توسط تلسکوپ فضایی جیمز وب مشاهده شده بود، تصاویر قبلی ترکیبی از نور مرئی و مادون قرمز بودند که ساختار گاز و گرد و غبار سحابی اطراف را نمایش میداد. اما در این تصویر جدید، ترکیبی از دادههای نور فرابنفش و مقداری از نور مرئی توسط دوربین پیشرفته هابل برای بررسیها و دوربین میدان وسیع به کار گرفته شده است.
هدف این مشاهدات، کسب اطلاعات بیشتر درباره فرایند تشکیل ستارهها و تأثیر آنها بر محیط میانستارهای (Interstellar Medium – ISM) در کهکشانهای کمفلزی مانند ابر کوچک ماژلانی است. این شرایط به اعتقاد دانشمندان مشابه آنچه در ابتدای جهان وجود داشته، است؛ زمانی که عناصر سنگین بسیار کمیاب بودند.
تا زمانی که نسل اول ستارهها (Population III) و کهکشانها شکل گرفتند، یعنی تقریباً 100 میلیون تا یک میلیارد سال پس از بیگ بنگ، عناصر سنگینتری شروع به تشکیل کردند. این عناصر وقتی ستارهها به پایان عمر نسبتاً کوتاه خود رسیدند و به ابرنواختر تبدیل شدند، در فضا پخش شدند.
پس از بیش از سه دهه خدمت، تلسکوپ فضایی هابل همچنان به انجام مأموریت اصلی خود ادامه میدهد: کمک به دانشمندان برای تحقیق درباره منشأ و تکامل جهان.
مطالب مرتبط
