سفر به صد سال پیش؛ بازخوانی وقایع ۱۹۲۷ از دریچه نگاه یک جوان جویای نام

جستجوی کار در خیابان‌های مه‌آلود لندن

پیدا کردن کار در لندن این روزها شباهتی به داستان‌های قدیمی ندارد و من هر روز صبح با کت و شلوار اتوکشیده راهی سیتی (The City) می‌شوم. من به عنوان کسی که حسابداری (Accountancy) خوانده است، آگهی‌های روزنامه تایمز را با دقت بررسی می‌کنم و گاهی مستقیماً به دفتر شرکت‌های تجاری می‌روم تا رزومه دست‌نویس خود را تحویل دهم. رقابت برای صندلی‌های اداری بسیار بالاست، اما تحصیلاتم به من اعتماد به نفسی داده که در مصاحبه‌ها محکم صحبت کنم و نشان دهم که به اعداد و ارقام تسلط کافی دارم.

ایده‌آل من این است که در یک شرکت واردات و صادرات بزرگ استخدام شوم و ماهانه حدود ۱۵ تا ۱۸ پوند درآمد داشته باشم که برای یک جوان مجرد، ثروت کوچکی محسوب می‌شود. در حال حاضر، ساعت کاری روتین از ۹ صبح تا ۶ عصر است و شنبه‌ها نیز تا ظهر در خدمت شرکت هستیم که البته کمی خسته‌کننده به نظر می‌رسد. واقعاً دوست دارم شغلی داشته باشم که علاوه بر امنیت مالی، به من اجازه دهد با بازرگانان کشورهای دیگر در ارتباط باشم و شاید روزی به هند یا مصر سفر کنم.

مد لباس و استایل آقایان در عصر جدید

لباس پوشیدن برای من فقط یک ضرورت نیست، بلکه بخشی از شخصیت اجتماعی من در لندن محسوب می‌شود و من عاشق کت‌های پشمی با برش‌های دقیق هستم. شلوارهای گشاد که به آکسفورد بگ (Oxford Bags) معروف شده‌اند، این روزها بین هم‌سن و سال‌های من در دانشگاه و محیط‌های نیمه‌رسمی بسیار طرفدار دارند و من هم یکی از آن‌ها را به رنگ خاکستری خریده‌ام. البته برای محیط کار، هنوز به همان کت و شلوارهای سه‌تکه کلاسیک با جلیقه و کراوات ابریشمی وفادارم که ظاهری جدی به من می‌بخشد.

کلاه شاپو یا همان کلاه لبه‌دار (Fedora) بخش جدایی‌ناپذیر پوشش من در فضای بیرون است و بدون آن احساس برهنگی می‌کنم. کفش‌های چرمی واکس‌زده سیاه رنگ که همیشه باید مثل آینه برق بزنند، نشان‌دهنده نظم و انضباط یک حسابدار جوان است که می‌خواهد در پله‌های ترقی بالا برود. راستش را بخواهید، گاهی فکر می‌کنم چرا اینقدر سخت‌گیرانه لباس می‌پوشیم، اما وقتی به آینه نگاه می‌کنم، از این همه وقار و شیک‌پوشی لذت می‌برم.

رسانه‌ها و تیترهایی که جهان را تکان دادند

صبح‌های من با بوی جوهر روزنامه دیلی میل (Daily Mail) شروع می‌شود و من با اشتیاق ستون‌های اقتصادی و اخبار بین‌الملل را دنبال می‌کنم. محبوب‌ترین تیتر امسال برای من، پرواز بدون توقف چارلز لیندبرگ (Charles Lindbergh) بر فراز اقیانوس اطلس بود که واقعاً شگفت‌انگیز به نظر می‌رسد. این خبر نه تنها در لندن، بلکه در تمام دنیا پیچیده و نشان داد که تکنولوژی هوانوردی قرار است به زودی دنیای ما را بسیار کوچک‌تر از چیزی که هست بکند.

علاوه بر روزنامه‌ها، مجله استرند (The Strand Magazine) را برای خواندن داستان‌های کوتاه و مقالات علمی-تخیلی انتخاب می‌کنم که ذهن مرا از اعداد و ارقام حسابداری دور می‌کند. جالب است که تبلیغات در روزنامه‌ها روز به روز بیشتر می‌شوند و از جاروبرقی‌های جدید تا اتومبیل‌های فورد مدل A را با زرق و برق خاصی به ما معرفی می‌کنند. گاهی با دیدن این تیترها احساس می‌کنم در مرز یک جهش بزرگ تاریخی ایستاده‌ایم که شاید نسل‌های بعدی آن را دوران طلایی بنامند.

راستی، بین خودمان بماند، گاهی به ستون شایعات هنری هم سرک می‌کشم تا ببینم در هالیوود چه خبر است! دیدن عکس‌های بازیگران با آن لباس‌های عجیب و غریب در روزنامه‌های زرد، تفریح ارزان‌قیمتی است که بعد از یک روز کاری سخت، لبخند به لبم می‌آورد.

زنگ تفریح: وقتی رادیو از صاحب‌خانه‌ها باهوش‌تر شد!

آیا می‌دانستید در همین امسال، برخی از مردم محلی لندن هنوز فکر می‌کنند اگر رادیو را بیش از حد بلند کنند، امواج آن ممکن است باعث ریختن گچ سقف خانه‌شان شود؟ یک بار در مهمانی شنیدم که پیرزنی ادعا می‌کرد صدای موسیقی جاز از رادیوی همسایه باعث شده شیر گاوهای مزرعه برادرش در حومه شهر خشک شود! این شایعات بامزه نشان می‌دهد که ما چقدر سریع در حال پیشرفت هستیم و هنوز ذهن‌هایمان به تکنولوژی‌های بی‌سیم (Wireless) عادت نکرده است. در واقع، تقابل سنت‌های خرافی با جعبه‌های سخنگوی جادویی، کمدی‌ترین صحنه‌های سال ۱۹۲۷ را رقم زده است.

رویای خانواده و معیارهای انتخاب همسر

ازدواج برای من موضوعی جدی است، اما فکر می‌کنم تا ۲۸ یا ۲۹ سالگی باید صبر کنم تا پایه‌های مالی زندگی‌ام کاملاً مستحکم شود. دختری که در رویاهایم به عنوان همسر تصور می‌کنم، باید شخصیتی مستقل و در عین حال مهربان داشته باشد و بتواند در مورد مسائل روز با من گفتگو کند. من از دخترانی که به تحصیلات علاقه دارند و شاید مثل فِلپرها (Flappers) کمی هم به مد و آزادی‌های اجتماعی اهمیت می‌دهند، خوشم می‌آید اما وقار انگلیسی برایم اولویت است.

دوست دارم در آینده خانه‌ای در حومه آرام لندن داشته باشم و صاحب دو یا سه فرزند شوم که بتوانم بهترین امکانات تحصیلی را برایشان فراهم کنم. در ذهن من، خانواده محیطی برای آرامش است، جایی که بعد از یک روز شلوغ در اداره، بتوانیم کنار شومینه بنشینیم و به موسیقی گوش دهیم. البته امیدوارم همسر آینده‌ام از موسیقی جاز متنفر نباشد، چون من نمی‌توانم بدون شنیدن صفحات جدید گرامافون زندگی کنم.

موسیقی و سینما؛ جادوی صدا و تصویر

سال ۱۹۲۷ سالی انقلابی در دنیای سرگرمی است، چرا که فیلم خواننده جاز (The Jazz Singer) با صدای واقعی بازیگران منتشر شد و همه ما را شوکه کرد. تا پیش از این، سینما فقط تصاویر صامت بود، اما حالا شنیدن صدای هنرپیشه روی پرده، احساسی شبیه به جادو دارد که مرزهای واقعیت را جابه‌جا کرده است. من یکی از طرفداران پر و پا قرص این فیلم هستم و فکر می‌کنم دوران سینمای صامت به سرعت در حال پایان یافتن است و ما شاهد تولد یک هنر کاملاً جدید هستیم.

در مورد موسیقی، جاز (Jazz) بر تمام کلوب‌های شبانه لندن سایه افکنده و آهنگ‌هایی با ریتم تند و شاد، روح جوانی ما را تسخیر کرده‌اند. من علاقه زیادی به آثار دوک الینگتون (Duke Ellington) دارم که با پیانو جادو می‌کند و باعث می‌شود تمام خستگی‌های حسابداری را فراموش کنم. گرامافون خانه ما همیشه در حال پخش صفحات جدید است و من بخشی از درآمدم را صرف خرید این صفحات موسیقی می‌کنم که برایم ارزشی فراتر از مادیات دارند.

کتاب‌های تازه و ادبیات مدرن

امسال کتاب به سوی فانوس دریایی (To the Lighthouse) اثر ویرجینیا وولف منتشر شده که تمام محافل ادبی لندن را به تحسین واداشته است. من به عنوان یک جوان تحصیل‌کرده، سعی می‌کنم با جریان‌های ادبی مدرن پیش بروم و خواندن این کتاب با نثر سیال و پیچیده‌اش، تجربه متفاوتی برایم بود. نویسندگان مدرنیست به جای روایت‌های خطی ساده، به اعماق ذهن انسان نفوذ می‌کنند که این برای من بسیار جذاب و البته گاهی گیج‌کننده است.

همچنین کتاب‌های جنایی آگاتا کریستی همیشه در کیف من پیدا می‌شوند تا در طول مسیر مترو، مرا سرگرم کنند و ذهنم را به چالش بکشند. ادبیات در سال ۱۹۲۷ دیگر فقط وسیله‌ای برای پند و اندرز نیست، بلکه آینه‌ای است که تلاطم‌های روانی و اجتماعی پس از جنگ جهانی اول را نشان می‌دهد. من فکر می‌کنم کتاب خواندن بهترین راه برای درک تغییرات بزرگی است که در روح و روان مردم اروپا در حال رخ دادن است.

ارتباطات و حمل‌ونقل؛ از تلگراف تا مترو

ارتباطات در سال ۱۹۲۷ هنوز عمدتاً بر پایه نامه‌نگاری است و من هر هفته برای والدینم در برایتون (Brighton) نامه می‌نویسم تا از احوالم باخبرشان کنم. برای کارهای فوری، از تلگراف استفاده می‌کنیم که هزینه‌اش بر اساس تعداد کلمات محاسبه می‌شود و باید بسیار مختصر و مفید منظور را رساند. تلفن‌های عمومی سکه‌ای در خیابان‌های اصلی لندن نصب شده‌اند، اما استفاده از آن‌ها هنوز برای من کمی گران است و ترجیح می‌دهم فقط در موارد اضطراری سراغشان بروم.

در مورد حمل‌ونقل، من عاشق شبکه متروی لندن (The Underground) هستم که با دقت و سرعت مرا به هر نقطه‌ای از شهر می‌رساند. اگرچه آرزوی داشتن یک اتومبیل شخصی مثل آستین سون (Austin 7) را دارم، اما در حال حاضر پیاده‌روی و مترو اقتصادی‌ترین روش برای من است. اتومبیل‌ها هنوز کالایی لوکس محسوب می‌شوند و دود آن‌ها در خیابان‌ها کمی آزاردهنده است، اما کلاس و پرستیژی که به صاحبش می‌دهند، غیرقابل انکار است.

زنگ تفریح: اشتباه استراتژیک در خرید کلاه!

هفته گذشته برای اولین مصاحبه کاری‌ام یک کلاه سیلندر (Top Hat) خریدم چون فکر می‌کردم خیلی باکلاس به نظر می‌رسم، اما وقتی وارد دفتر شدم همه به من خندیدند! مدیر شرکت با لبخندی کنایه‌آمیز گفت که این کلاه‌ها دیگر متعلق به دوران پدربزرگ‌هاست و من شبیه بازیگران تئاتر شده‌ام. معلوم شد که در سال ۱۹۲۷، حتی در دنیای محافظه‌کار حسابداری هم مد به سمت سادگی پیش رفته است. آن کلاه گران‌قیمت حالا در کمد من خاک می‌خورد تا شاید روزی در یک مجلس بالماسکه به کارم بیاید و یادآور این باشد که بیش از حد جدی بودن هم گاهی خنده‌دار است!

سلامت و بهداشت در سایه پیشرفت‌های علمی

دغدغه‌های بهداشتی ما در این سال‌ها هنوز متاثر از خاطرات تلخ آنفولانزای اسپانیایی است، اما خوشبختانه علم پزشکی در حال پیشرفت‌های بزرگی است. بیماری‌هایی مثل آبله (Smallpox) و سل (Tuberculosis) هنوز در محله‌های فقیرنشین تهدید بزرگی هستند و من همیشه سعی می‌کنم بهداشت فردی را به شدت رعایت کنم. صابون‌های آنتی‌باکتریال جدیدی که در تبلیغات می‌بینیم، برای ما حس امنیت بیشتری ایجاد می‌کنند و مردم نسبت به گذشته به تمیزی آب آشامیدنی حساس‌تر شده‌اند.

نکته جالب این است که روان‌کاوی (Psychoanalysis) به سبک زیگموند فروید در میان طبقه متوسط و روشنفکر لندن بسیار بحث‌برانگیز شده و مردم شروع کرده‌اند به صحبت درباره سلامت روان. اگرچه برای من که با اعداد سر و کار دارم این حرف‌ها کمی عجیب به نظر می‌رسد، اما نمی‌توان انکار کرد که درک ما از ذهن انسان در حال تغییر است. ما یاد می‌گیریم که استرس‌های زندگی مدرن و فشارهای کاری هم می‌توانند نوعی بیماری باشند که نیاز به توجه و مراقبت دارند.

تحولات سیاسی و تاثیر آن بر آینده من

سیاست در سال ۱۹۲۷ برای ما جوانان بریتانیایی، ترکیبی از امید به صلح پایدار و نگرانی از تنش‌های جدید در قاره اروپا است. درگیری‌های داخلی در چین و قدرت گرفتن حزب‌های تندرو در برخی کشورهای اروپایی، موضوعاتی است که در کافه‌ها درباره‌شان بحث می‌کنیم. من فکر می‌کنم ثبات اقتصادی بریتانیا مستقیماً به روابط تجاری ما با دنیا بستگی دارد و هرگونه تنش سیاسی می‌تواند بازار کار را برای حسابدارانی مثل من سخت‌تر کند.

امسال بحث‌های زیادی درباره حقوق زنان و گسترش حق رای وجود دارد که به نظر من گامی مثبت برای پیشرفت جامعه است. من معتقدم که اگر جامعه‌ای بخواهد به سوی آینده‌ای روشن حرکت کند، باید به تمام اعضای خود فرصت‌های برابر بدهد. این تحولات سیاسی شاید در ظاهر دور از میز کار من باشند، اما در واقع آن‌ها هستند که تعیین می‌کنند من در ده سال آینده در یک کشور مرفه زندگی خواهم کرد یا دوباره سایه جنگ را بالای سرم حس می‌کنم.

تخیل آینده؛ بیم‌ها و امیدهای یک جوان قرن بیستمی

وقتی به سال‌های آینده، مثلاً ۱۹۴۰ یا ۱۹۵۰ فکر می‌کنم، جهانی را تصور می‌کنم که در آن پروازهای مسافربری به دورترین نقاط زمین عادی شده است. امیدوارم تا آن زمان، تکنولوژی رادیو به قدری پیشرفت کند که بتوانیم تصاویر را هم به صورت هم‌زمان در خانه‌هایمان ببینیم، چیزی شبیه به سینمای خانگی. بزرگ‌ترین بیم من این است که زیاده‌خواهی‌های سیاسی دوباره جهان را به کام نابودی بکشاند و تمام این پیشرفت‌های علمی که امروز شاهدش هستیم، در راه جنگ صرف شود.

اما با تمام این‌ها، من به نبوغ بشر امیدوارم و فکر می‌کنم نسل ما می‌تواند دنیایی عادلانه‌تر و راحت‌تر بسازد. تصور می‌کنم در آینده، ماشین‌های حسابگر الکترونیکی ساخته شوند که کار ما حسابداران را در چند ثانیه انجام دهند و ما وقت بیشتری برای مطالعه و هنر داشته باشیم. سال ۱۹۲۷ برای من نقطه شروع است؛ شروع یک استقلال فردی در جهانی که با سرعت نور به سمت ناشناخته‌ها حرکت می‌کند و من آماده‌ام تا بخشی از این سفر باشم.

جمع‌بندی نهایی

سال ۱۹۲۷ برای جوانی مثل من، پلی میان گذشته‌ای پر از سنت و آینده‌ای سرشار از عدم قطعیت و هیجان است. این سال نشان داد که بشر با پرواز بر فراز اقیانوس‌ها و ناطق کردن سینما، هیچ مرزی برای توانایی‌های خود نمی‌شناسد. اگرچه دغدغه‌هایی مثل ثبات شغلی، سلامت عمومی و تلاطم‌های سیاسی همواره همراه ماست، اما روحیه جستجوگری و نشاط جوانی به ما اجازه می‌دهد تا با لبخند به استقبال تغییرات برویم. مرور این سال به ما یادآوری می‌کند که مدرنیته تنها یک واژه نیست، بلکه تجربه‌ای زیسته در تک‌تک لحظات کار، تفریح و آرزوهای ماست. من، آرتور لمبرت، امیدوارم که صد سال بعد، جوانان با نگاه به این دوران، شجاعت ما را برای پذیرش دنیای جدید تحسین کنند.

شما در سال ۱۹۲۷ چه می‌کردید؟

تصور کنید اگر شما هم در آن سال‌های پرشور زندگی می‌کردید، کدام یک از این تحولات بیشتر شما را به هیجان می‌آورد؟ آیا دوست داشتید یک حسابدار در لندن باشید یا خلبانی که اقیانوس‌ها را درمی‌نوردد؟ نظرات و تخیلات خود را درباره زندگی در قرن گذشته با ما به اشتراک بگذارید تا با هم در زمان سفر کنیم!