دیگر برای بازی در یک فیلم، نیازی به زنده بودن یک هنرپیشه نیست!

4

سال ۲۰۰۰، در جریان ساخته شدن فیلم مشهور گلادیاتور، یکی از هنرپیشه‌های فیلم به نام اولیور رید که در نقش پروکسیمو بازی می‌کرد، در شرایطی که فیلمبرداری سکانس‌هایش تمام نشده بود، درگذشت. برای گریز از این مشکل غیرمترقبه، کارگردان فیلم از بدل‌ها و بازسازی دیجیتال صحنه‌هایی که قبل فیلمبرداری شده بود، استفاده کرد.

سال ۲۰۱۳، وقتی پل واکر در تصادف رانندگی درگذشت و ساخته شدن فیلم Furious 7 با تهدید جدی مواجه شد، فناوری پیشرفت کرده بود و باز از بدل و بازسازی دیجیتال چهره استفاده شد و فیلم دو سال بعد از درگذشت پل واکر، اکران شد.

سال ۲۰۱۱ لازم بود که در صحنه‌های کریس ایوانس به صورت لاغر و قبل از دگردیسی‌اش نمایش داده شود، خوشبختانه فناوری اجازه داد که او از کاهش وزن افراطی خلاص شود!

در فیلم مورد عجیب بنجامین باتن هم لازم بود که چهره برد پیت از کودکی تا سالخوردگی نمایش داده شود و هیچ گریمی نمی‌توانست نتیجه مطلوب بدهد، به همین خاطر باز از فناوری دیجیتال استفاده شد.

مسلما مایکل داگلاس زمانی که فیلم مرد مورچه‌ای فیلمبرداری می‌شد، ناگهان جوان نشده بود و به سال‌های نمایش فیلم وال استریت برنگشته بود! این فناوری دیجیتال بود که چهره‌اش را جوان کرده بود.

اما در تازه‌ترین دور استفاده از فناوری دیجیتال، در فیلم Rogue One که اسپین‌آف مجموعه فیلم‌های جنگ‌های ستاره‌‌ای است، یک بازیگر محبوب درگذشته، زنده شده است.

این بازیگر کسی نیست جز پیتر کاشینگ که در این فیلم‌ها از سال ۱۹۷۷، نقش یکی از افسرهای دارث ویدر را بازی می‌کرد. او در سال ۱۹۹۴ درگذشت و حالا به صورت شفافی روی پرده سینما دیده می‌شود.

peter-cushing-as-grand-moff-tarkin-in-star-wars

قدم بعدی در استفاده از این فناوری چیست؟ آیا ممکن است روزی یک اونجرز را با نقش‌آفرینی مریلان مونرو، کلارک گیبل، ادری هپبورن، جان وین و جیمز دین ببینیم؟


   
4 نظرات
  1. محمد می گوید

    و باز هم میریم که داشته باشیم آیا این کار اخلاقیه یا نه؟
    آدم باید خیلی سواد و آگاهی داشته باشه که بتونه به این پرسش پاسخ بده.
    هنوز پاسخی براش ندارم ولی از نظر نوستالژیک هم که باشه ترجیح میدم زنده نشن! و بازیگرهای دوست داشتنیمو همونجوری به یاد بیارم و بیارن.
    یه پیشنهاد:
    چه خوب میشه به محمد رضا شعبانعلی بگی نظرشو تو یک پزشک بنویسه، این یکی از اون دلخوشیهای منه که چن روز پیش ازش نوشته بودی.

    1. حمیدرضا می گوید

      دقیقا…

    2. ایلا می گوید

      جالبه ولی منم ترجیح میدم زنده نشن. البته جای کار زیاد داره مثلا اگه نقش های جدیدی رو با توجه به شخصیت و سابقه بازیگری فرد درگذشته در نظر بگیریم این کار خلاقیت و قوه تخیل رو بکار میندازه و از از این منظر خیلی خوبه.

  2. rezaorg می گوید

    هیچ مشکلی از لحاظ اخلاقی نداره.خیلی خوبه کسایی که دیگه نیستند را بتونیم به این صورت ببینیم

ارسال یک پاسخ

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.