زندگینامه برادران رایت (ویلبر و اورویل رایت)
۴ ژوئن ۱۷۸۳ نخستین نمایش عمومی بالون هوای گرم برادران مونگولفیه انجام گرفت. اوتو لیلینتال آلمانی در سال ۱۸۹۶ در سقوط هواپیمای بیموتور کشته شد. این اتفاق شروع علاقه جدی برادران رایت را به پرواز رقم زد. در ۱۷ دسامبر ۱۹۰۳ اورویل نخستین پرواز نیرومند تایید و کنترل شده موفق را در ماشینی سنگینتر از هوا به نام «ماشین پرنده» انجام داد و برادران رایت در سال ۱۹۰۸ ماشینهای اصلاح شده خود را در معرض مشاهده همگان قرار دادند و در ۸ آگوست ۱۹۰۸ نخستین پرواز در برابر دیدهٔ همگان در اروپا در لومان فرانسه انجام شد.
علاقه برادران رایت همیشه پرواز نبوده است. نخستین پروژه مشترک آنها پس از ترک مدرسه آغاز شد و آن انتشار روزنامه خودشان بود. آنها سپس با باز کردن مغازه، اقدام به ساخت و فروش دوچرخه روی آوردند. بنابراین، فقط از سال ۱۸۹۶ بود که کنجکاوی آنها به هواپیما معطوف شد. دیگران هواپیماهای بدون موتور ساخته بودند و مرگ ناشی از سقوط یکی از پیشگامان اولیه این ماشینها، اوتو لیلینتال آلمانی (96-1848) بود که در ابتدا توجه آنها را به این موضوع جلب کرد. لیلینتال پیشرفتهایی را در درک آئرودینامیک انجام داده بود. بنابراین برادران رایت با بررسی و مطالعهٔ پیشرفت او و سایر مخترعان که تا آن زمان صورت گرفته بود، کار خود را آغاز کردند.
دستگاههای کنترل
برادران رایت پی بردند مادام که بیشترین تمرکز در مهندسی هواپیماهای بدون موتور بر پایدار نگهداشتن این پیشه قرار داشته است، به هزینه ایجاد هر نوع دستگاه کنترل واقعی تمام شده است. بنابراین به نحو سامانمندی شروع به انجام آزمایش در زمینه ساز و کارهای کنترلی کردند که سرانجام شامل ساز و کارهای پیشرفتهای جهت پیچ و تاب خوردن بالهای هواپیماهایشان بود که در هنگام جستجو برای به دست آوردن سر رشتههای آیرودینامیکی از طبیعت و پس از تماشای پرواز پرندگان از آن الهام گرفته شد.
استادی در زمینه آئرودینامیک هواپیماهای بدون موتور (گلایدر)
تحقیق این برادران آمریکایی شامل ساخت و آزمایش هواپیماهای بدون موتور و بیسرنشین نیز بود که آنها را پس از هر آزمایش مورد بررسی قرار میدادند. تا سال ۱۹۰۰ هواپیمای بدون موتور با سرنشین خود را ساخته بودند. آنها آزمایش خود را با ساخت یک تونل باد به منظور کمک به تحقیقات خود در سال ۱۹۰۱ بهبود بخشیدند و تا سال بعد به یافتههایی کافی رسیدند که موفقترین هواپیمای بدون موتوری را بسازند که در سراسر جهان تا آن زمان ساخته شده بود. بنابراین، این امری اجتناب ناپذیر بود که همینکه در ساخت آئرودینامیک هواپیما مهارت یابند، پیش از این که گام منطقی بعدی را در جهت اضافه کردن موتور به اختراعشان بردارند، فقط به زمان نیاز داشتند. اما، پیش از این که بتوانند این کار را انجام دهند، نیازمند پیروی از روشی به منظور تبدیل نیروی الکتریکی موتور به رانش به جلو بودند. آنها این شیوه را در ملخ هواپیما به کار بردند.
برادران رایت تعداد زیادی از نمونههای نخستین ملخ را امتحان کردند که آنها آن را به عنوان بالهای متحرکی که به دور یک محور ثابت در گردش بود تصور میکردند، تا زمانی که سرانجام راضی شدند. سپس موتور ۱۲ اسب بخار خود را ساختند که نیروی دو ملخ را تامین میکرد و آن را با هواپیمای دو باله خود که «قلایر یا پرنده» نام داشت منطبق کردند.
نخستین پرواز موفق انسانی در یک هواپیمای موتوردار همچون تمامی آزمایشهای دیگر آنها در کیتی هاوک در شمال کالیفرنیا و در ۱۷ دسامبر ۱۹۰۳ اتفاق افتاد. ویلبر چند روز قبل از آن یک آزمایش ناموفق انجام داده بود. ولی این اورویل بود که نخستین فردی به شمار آمد که در این تاریخ پرواز را در شرایطی کنترل شده انجام داد که طول آن در ابتدا فقط حدود ۳۶۰ متر بود. تا پایان آن روز هر دو پروازهای موفق و طولانیتری انجام دادند.
نمایش هواپیما
طی سال بعد برادران رایت روی اصلاح گونههای اولیه هواپیمای خود کار کردند و پیش از نمایش پیشرفت هایشان برای عموم و تا زمانی که مدلهای بیشتر و قابل اعتمادتری ساخته باشند، صبر کردند. در واقع، تا پیش از سال ۱۹۰۸ ماشینهای خود را در معرض دید همگان قرار ندادند: ویلبر نمایشی را در فرانسه و اورویل در ویرجینیای آمریکا با فاصله چند روز از یکدیگر اجرا کردند. این پروانهها بخوبی مورد استقبال قرار گرفتند، برادران رایت برای مدت یکسال پشتیبانیهایی برای ساخت تجاری هواپیماهای خود دریافت کردند و به موفقیت چشمگیری هم در آمریکا و هم اروپا رسیدند. متاسفانه ویلبر در سال ۱۹۱۲ به تب حصبه مبتلا شد و در گذشت، او اورویل را ترک کرد تا وارث این تجارت و اقبال نسبتاً بزرگ شود که در سال ۱۹۹۵ آن را فروخت.
دستاوردهای دیگر
گرچه مسابقه انسان در پرواز به مدتی بیش از ۱۰۰ سال پیش از اورویل رایت و برادر بزرگترش، ویلبر جریان داشته، این امر مورد کشمکش قرار گرفت تا گام منطقی بعدی در پیشرفت پرواز برداشته شود. بشر هزاران سال در آرزوی پرواز بسر برده بود، تا وقتیکه برادران مونگولفیه به این تخیل با بالون هوای گرمشان در سال ۱۷۸۳ تحقق بخشیدند. این دستاورد از این امر سود جست که برخی گازها سبکتر از هوایند و وسیلهٔ مناسبی چون بالون را به سمت بالا میدانند. اما، به مدت یک قرن پس از آن، مخترعان در مورد دستیابی به رویای ظاهراً ناممکن دیگری نیز خیالپردازی کرده بودند. پرواز با نیروی موتور در ماشینهای سنگینتر از هوا. بسیاری برای ساخت چنین وسیلههایی در طول قرن نوزدهم تلاش کردند و بسیاری شکست خوردند. سپس برادران رایت با دستاورد کاملاً متفاوتی از راه رسیدند و تا سال ۱۹۰۳ نخستین هواپیمای موتوردار جهان را اختراع و آزمایش کردند.
برادران رایت بلافاصله پی بردند که گرچه هواپیمای بدون موتور پایدارند، ولی فاقد کنترلاند.
مطالب مرتبط
