جدی جدی من دیابت دارم، دکتر؟! تفسیر مقدماتی آزمایشات قند

۵ دی ۱۳۹۸آخرین بروزرسانی: ۱۷ فروردین ۱۴۰۵

زمان مطالعه یک دقیقه

برخورد بیماران نسبت به آزمایش قندشان، گستره وسیعی را دربرمی‌گیرد. خیلی‌ها حتی وقتی علامتی نداشته باشند و یک بار گلوکز ناشتای اندکی بالای 100 داشته باشند، دچار تشویش می‌شوند و بعد از آن افراطی رژیم غذایی رعایت می‌کنند و یا آزمایش‌های متعدد غیرضروری انجام می‌دهند.

خیلی‌ها هم هستند که بعد از اینکه پزشکشان می‌گویند، بیماری قند یا دیابت دارند، از نظر روانی نمی‌توانند بپذیرند که تن سابقا پرفکت و به باور خودشان بدن بی عیب و نقصشان دچار مشکل شده. اینها از پذیرش این امر سر باز می‌زنند و به جای کنترل علمی ساده بیماری خود، مدت زیادی سعی می‌کنند با درمان‌های غیرمعتبر و غذاهای به زعم خودشان کاهنده قند، بیماری را از بدن خودشان دور کنند و داروی شیمیایی استفاده نکنند.

اما واقعا چه کسی بیماری دیابت دارد و چه کسی بیماری دیابت ندارد. معیارهای ما کدام‌ها هستند؟

وجود علائم دیابت به همراه میزان قند خون تصادفی 200 میلی‌گرم در دسی لیتر
گلوکز پلاسمای ناشتا 126 یا بیشتر
هموگلوبین A1C به میزان 6.5 یا بیشتر
گلوکز دو ساعته پلاسما (بعد از مصرف گرم75 قند) یا 200 یا بیشتر

توضیحات:

-منظور از ناشتا بودن ، عدم مصرف غذا به مدت 8 ساعت است.

-منظور از نمونه تصادفی که در بالا گفته شد، یعنی بدون اینکه زمان سپری شده از صرف آخرین وعده غذایی را در نظر بگیریم، از شخص آزمایش گلوکز خون بگیریم.

-اگر شما علائمی مثل پرنوشی و پرادراری داشته باشید، اگر یک نوبت هم قند ناشتای 126 و بالاتر داشته باشید، دیابت دارید. و به صورت مشابه اگر یک نمونه تصادفی بالای 200 داشته باشید.

-اگر علایمی نداشته باشید و یک بار قندتان بالا باشد، باید روز دیگری آزمایش را تکرار کنید.

-اگر قند ناشتای بین 100 تا 125 داشته باشید یا قند بعد از دو ساعت غذایتان بین 140 تا 200 باشد، در مرحله پیش دیابتی هستید و باید پرهیزهایی انجام بدهید تا به سمت دیابت نروید.

-آزمایش هموگلوبین A1C آزمایشی است که میزان متوسط قند شما را در یک بازه چندهفته‌ای انجام می‌دهد و تحت تاثیر تغییرات آنی قند خون قرار نمی‌گیرد.